ΚΡΑΤΙΚΗ ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ. ΤΟ ΑΝΤΙΤΙΜΟ ΤΗΣ ΚΡΑΤΙΚΗΣ ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑΣ;

Την προηγούμενη εβδομάδα δημοσιεύτηκε συγκεντρωτικός πίνακας με τις κρατικές δαπάνες ανά εφημερίδα. Όπως είναι επόμενο, η ανακοίνωση αυτή προκάλεσε αρκετές συζητήσεις σχετικά με το ποιος ευνοείται και ποιος όχι από την κρατική διαφήμιση, για την ανυπαρξία ή ακαταλληλότητα των κριτηρίων διανομής της πολύτιμης κρατικής διαφημιστικής δαπάνης, σε μια εποχή που η συνολική διαφημιστική πίτα βαίνει μειούμενη. Από το συνδυασμό αυτού και του πίνακα της ΕΙΗΕΑ για την ετήσια κυκλοφορία των εφημερίδων, προκύπτουν ενδιαφέροντα ευρήματα. Συνολικά λοιπόν για να διαφημιστεί το κράτος σε εφημερίδες το 2008, δαπάνησε €83,5 εκατ. (στο παραπάνω ποσό και στα υπόλοιπα ποσά που ακολουθούν συμπεριλαμβάνεται και το αγγελιόσημο)

Το έντυπο με τη μεγαλύτερη μερίδα στην διαφημιστική πίτα είναι η δωρεάν διανεμόμενη εφημερίδα City Press που μαζί με την επίσης δωρεάν διανεμόμενη εφημερίδα Free Sunday (εκδοτικών συμφερόντων του τηλεσχολιαστή εκδότη δημοσιογράφου πολυπράγμονα Γ. Κύρτσου) αποκόμισαν από την κρατική διαφήμιση €7,52 εκατ. Έτσι ο φορολογούμενος πλήρωσε μέσω των κρατικών οργανισμών, διαφημίσεις που απευθύνονται σε ένα πολύ συγκεκριμένο κοινό, σε όσους δηλαδή χρησιμοποιούν νωρίς το πρωί μέσα μαζικής μεταφοράς στο λεκανοπέδιο Αττικής. Οι δυο αυτές εφημερίδες διανέμονται δωρεάν, δεν έχουν κριθεί από την επιλογή του αναγνώστη με την καταβολή αντιτίμου και δεν υπάρχουν στοιχειά αναγνωσιμότητας με βάση την οποία ίσως, καθοριστεί το ύψος της κρατικής διαφήμισης. Ενδεικτικά, ο κύκλος εργασιών της εταιρίας (χωρίς το αγγελιόσημο) ΚΜΠ ΕΚΔΟΤΙΚΗ που εκδίδει τα δυο έντυπα, ανήλθε σε €7,66 το 2008. Συνολικά οι δωρεάν διανεμόμενες εφημερίδες εισέπραξαν €11,06 εκατ. (13,24% της κρατικής διαφήμισης).

Επόμενο άξιο αναφοράς σημείο είναι η επίδοση του σχολιαστή εκδότη δημοσιογράφου Γ. Τράγκα. Η συνολική ετήσια κυκλοφορία της Χώρας και της Χωράς της Κυριακής, αριθμεί 403 χιλ φύλλα. Ωστόσο ο κος Τράγκας εισέπραξε από το δημόσιο €3,26 εκατ. Ουδέν σχόλιο.

Στην Ελλάδα, οι κατασκευαστικές εταιρίες και τα ΜΜΕ συνδέονται άρρηκτα. Ο όμιλος ΔΟΛ, συμμετέχει από κοινού με την ΠΗΓΑΣΟΣ Εκδοτική, στον Τηλέτυπο (MEGA). Με τη σειρά της η ΠΗΓΑΣΟΣ Εκδοτική ανήκει στην οικογένεια Μπόμπολα, όπως και το 16% περίπου του ομίλου ΕΛΛΑΚΤΩΡ, μητρική εταιρία της εθνικής μας κατασκευαστικής, ΑΚΤΩΡ ΑΤΕ.

Ο ΔΟΛ και η ΠΗΓΑΣΟΣ Εκδοτική εκδίδουν μια σειρά εντύπων και εφημερίδων. Για το σύνολο των κρατικών διαφημίσεων που φιλοξένησαν στις σελίδες των εντύπων τους κατά το 2008, ο μεν ΔΟΛ εισέπραξε €15,7 εκατ. ( το 18,8% της κρατικής διαφήμισης) και η ΠΗΓΑΣΟΣ Εκδοτική €10 εκατ. (11,97% της κρατικής διαφήμισης). Δε μπορώ να μη μνημονεύσουμε το νυν υπουργό ΠΕΧΩΔΕ (αλήθεια αυτό το υπουργείο, ποτέ θα χωριστεί;) που στα τελευταία εγκαίνια της Εγνατίας οδού όπως έδειξε το εκτεταμένο ρεπορτάζ του MEGA , ευχαρίστησε τις κατασκευάστριες εταιρίες της κοινοπραξίας αναφέροντας τες ΟΝΟΜΑΣΤΙΚΑ. Δεν είναι δύσκολο να μαντέψουμε από ποια ξεκίνησε.

Τελευταίος αλλά όχι έσχατος ο όμιλος Αλαφούζου με τις οικολογικές ανησυχίες, εισέπραξε για το 2008 €5,46 εκατ. (6,55% της κρατικής διαφήμισης) Αν σε αυτά προσθέσουμε και το έσοδο της δωρεάν διανεμόμενης εφημερίδας Metropolis, (η οποία φαίνεται ότι αντλεί ειδησεογραφία από το in.gr και συναφή sites με τη μέθοδο του copy – paste) που ανέρχεται σε €3,09 εκατ. το σύνολο για τον όμιλο φτάνει τα €8,55 εκατ. (10,24% της κρατικής δαπάνης)

Διαφήμιση, είναι η προβολή ενός εμπορικού προϊόντος που αποσκοπεί στη διάδοση της φήμης του και στην κατάκτηση του καταναλωτικού κοινού. Στις περιπτώσεις οπού οργανώνονται ολόκληρες διαφημιστικές εκστρατείες, που όταν αγγίζουν τα όρια της συστηματικής προσπάθειας για τη διάδοση και την επικράτηση αρχών, ιδεών, δογμάτων κ.λπ., τότε πρόκειται για προπαγάνδα.

Εύλογα αναρωτιέται κάποιος αν, σε ποιον και σε τι χρησιμεύει, η κρατική διαφήμιση. Οι κρατικές επιχειρήσεις παράγουν και προσφέρουν αγαθά που δε μπορούν να παραχθούν και να διανεμηθούν σύμφωνα με τους κανόνες και τους μηχανισμούς της αμιγούς ιδιωτικής οικονομίας. Η μη ύπαρξη άλλων συναφών εταιριών διαμορφώνει συνθήκες κρατικού μονοπωλίου και επομένως κυριαρχίας στη σχετική αγορά.

Δημιουργείται η απορία ποιος να είναι ο σκοπός της διαφήμισης πχ της ΕΥΔΑΠ ή της ΔΕΗ. Μας πληροφορεί ότι η επιχείρηση αυτή μας προσφέρει μια συγκεκριμένη υπηρεσία, έναντι ποιου ακριβώς ανταγωνιστικού προϊόντος; Όταν διαφημίζονται τα νέα έργα του ΕΣΠΑ ή αλλά έργα υποδομής του ΥΠΕΧΩΔΕ και όχι μόνο, η πληροφορία αυτή ποιο πρακτικό αντίκρισμα έχει στον πολίτη αναγνώστη της εφημερίδας; Όταν μας έχουν ενημερώσει για την ολοκλήρωση όλων των τμημάτων της Εγνατίας Οδού ή της γέφυρας Ρίου - Αντίρριου παλιότερα, σε πια ακριβώς ανάγκη του αναγνώστη απευθύνονται;

Όλοι οι παραπάνω διαφημιζόμενοι, δεν έχουν κάποιο ανταγωνιστικό προϊόν απέναντι τους που να αιτιολογεί τη διαφημιστική προβολή. Ο προφανής λόγος ύπαρξης κρατικής διαφήμισης είναι να μας κάνει να νοιώσουμε μια σχετική ικανοποίηση αφού ΔΕΚΟ, υπουργεία και λοιποί κρατικοί οργανισμοί παράγουν με τα λεφτά μας έργο εκτελώντας την αποστολή τους, μας ενημερώνουν για αυτό και επομένως όλα βαίνουν καλώς. Στην ουσία, αυτή η μέθοδος διανομής, με νομιμοφανή τρόπο, μερικών δεκάδων εκατομμυρίων ευρώ σε εφημερίδες και εκδότες, αποτελεί αντίτιμο για την κρατική προπαγάνδα, συντηρώντας έτσι ένα αποδοτικό μέσο διαμόρφωσης κλίματος και συνειδήσεων, που λειτουργεί τελικά ως απαραίτητο εργαλείο μαζικής χειραγώγησης των αναγνωστών - πολιτών


http://www.eihea.gr/circulation_gr.asp

http://www.antinews.gr/?p=7049

http://smyrnaios.blogspot.com/2008/05/blog-post.html

http://archive.enet.gr/online/online_text/c=110,id=1558672

http://www.pegasus.gr/products.asp?catid=7453&tag=5594

http://www.dol.gr/products.htm

http://www.etae.gr/cat.asp?catid=570&tag=3

Εχεις δύο αγελάδες... ΑΠΛΑ μαθήματα σουρεαλιστικής οικονομίας.

Ελευθεροτυπία, Τετάρτη 24 Ιουνίου 2009

Με τον ΑΝΔΡΕΑ ΡΟΥΜΕΛΙΩΤΗ

Ας πούμε ότι έχεις δύο αγελάδες. Ιδού τι συμβαίνει στα διάφορα κοινωνικά συστήματα με υπεραπλουστευτικά παραδείγματα:

ΟΥΤΟΠΙΚΟΣ Σοσιαλισμός: Εχεις δύο αγελάδες. Δίνεις τη μία στον γείτονά σου που δεν έχει. Οργανώνεται όλο το χωριό σε κολεκτίβα και ο καθένας αρμέγει σύμφωνα με τις δυνατότητές του και πίνει γάλα σύμφωνα με τις ανάγκες του.

ΥΠΑΡΚΤΟΣ Σοσιαλισμός: Είχες δύο αγελάδες. Το κόμμα έπαιρνε και τις δύο και σου έδινε λίγο γάλα. Αν τολμούσες να διαμαρτυρηθείς κέρδιζες δωρεάν εισιτήριο για διακοπές σε γκουλάγκ στη Σιβηρία.

ΦΑΣΙΣΜΟΣ: Εχεις δύο αγελάδες, η κυβέρνηση στις παίρνει και τις δύο και σου πουλάει λίγο απ' το γάλα. Αν έχεις να το αγοράσεις.

ΝΑΖΙΣΜΟΣ: Εχεις δύο αγελάδες, η κυβέρνηση στις παίρνει και σε σκοτώνει. Για να το πιουν μόνο όσοι ανήκουν στην Αρία Φυλή.

ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΑ: Εχεις δύο αγελάδες, η κυβέρνηση παίρνει και τις δύο, σκοτώνει κατά λάθος τη μία, αρμέγει την άλλη και στο τέλος πετάει το γάλα. Μετά σου βάζει πρόστιμο γιατί είχες δηλώσει εκπρόθεσμα την ιδιοκτησία των αγελάδων. Δίνεις μίζα και σου σβήνει το πρόστιμο.

ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΟΣ Καπιταλισμός: Εχεις δύο αγελάδες, πουλάς τη μία, αγοράζεις έναν ταύρο, πολλαπλασιάζεις το κοπάδι, βάζεις μετανάστες να δουλεύουν ανασφάλιστοι για ένα κομμάτι ψωμί και η οικονομία αναπτύσσεται ομαλά. Στη συνέχεια, πουλάς όλο το κοπάδι, απελαύνεις τους μετανάστες, γίνεσαι εισοδηματίας και ζεις σαν κροίσος στο κότερό σου.

ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΗ Οικονομία: Εχεις δύο αγελάδες, πουλάς τη μία και αναγκάζεις την άλλη να παράγει το γάλα που αντιστοιχεί σε τέσσερις αγελάδες. Αργότερα, προσλαμβάνεις έναν εμπειρογνώμονα για να αναλύσει τους λόγους για τους οποίους η αγελάδα έπεσε νεκρή. Ή ασφαλίζεις για χίλια δολάρια τις αγελάδες σε μια εταιρεία που τις αντασφαλίζει για δύο χιλιάδες δολάρια σε κάποια άλλη και μετά από μια τρελή κούρσα το χαρτί της ασφάλισης των δύο αγελάδων φτάνει στα εκατό εκατομμύρια δολάρια! Πεθαίνουν οι αγελάδες, ο ένας κυνηγάει τον άλλον, σκάει η φούσκα και η πυραμίδα καταρρέει.

ΓΑΛΛΙΚΗ Οικονομία: Εχεις δύο αγελάδες και συμμετέχεις σ' ένα δημόσιο δημοκρατικό διάλογο που διαρκεί πέντε χρόνια με θέμα κάθε πότε πρέπει να τις αρμέγεις.

ΓΕΡΜΑΝΙΚΗ Οικονομία: Εχεις δύο αγελάδες και τις μεταλλάσσεις έτσι ώστε να ζουν 100 χρόνια, να τρώνε μία φορά το μήνα και να αυτοαρμέγονται.

ΙΤΑΛΙΚΗ Οικονομία: Εχεις δύο αγελάδες αλλά δεν ξέρεις πού είναι κι έτσι κάνεις διάλειμμα και πας να πιεις κάνα καπουτσίνο.

ΡΩΣΙΚΗ Οικονομία: Εχεις δύο αγελάδες, τις μετράς και μαθαίνεις ότι στην πραγματικότητα έχεις 5. Τις ξαναμετράς και μαθαίνεις ότι έχεις 42. Την τρίτη φορά εξακριβώνεις ότι έχεις δύο ξανά. Μετά σταματάς να μετράς και ανοίγεις ακόμη ένα μπουκάλι βότκα. Ή έχεις δυο αγελάδες, φτιάχνεις μια συμμορία - μια μαφία, αρπάζεις και τις αγελάδες των άλλων, αποκτάς κοπάδια από χιλιάδες αγελάδες, τις βάζεις στο χρηματιστήριο και σου μένουν πάλι δύο. Ανασυντάσσεις τη μαφία και κάνεις την ίδια δουλειά.

ΚΙΝΕΖΙΚΗ Οικονομία: Εχεις δύο αγελάδες, 300 ανθρώπους να τις αρμέγουν, ισχυρίζεσαι ότι εξασφαλίζεις πλήρη απασχόληση και υψηλή παραγωγικότητα και συλλαμβάνεις τον δημοσιογράφο που ανακοινώνει τους παραπάνω αριθμούς.

ΕΛΛΗΝΙΚΗ Οικονομία: Εχεις δύο αγελάδες, τις πουλάς όσο όσο, με τα λίγα χρήματα που παίρνεις δίνεις προκαταβολή και αγοράζεις το ακριβότερο αυτοκίνητο, το οποίο ελπίζεις να αποπληρώσεις σε 7.083 άτοκες δόσεις.

ΙΝΔΙΚΗ Οικονομία: Εχεις δύο αγελάδες και απλά τις λατρεύεις.

ΒΡΕΤΑΝΙΚΗ Οικονομία: Εχεις δύο γκέι αγελάδες και είναι και οι δύο τρελές.

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ, ΑΠΛΑ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑΤΑ, NEW AGE ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑΣ .

1) Η φανταστική δημοσιογραφία τριών μεγάλων εφημερίδων

Με ένα άρθρο για την επίσκεψη του πρωθυπουργού της Τουρκίας, Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, στην Αθήνα και την συνάντησή του με πρωθυπουργό Κώστα Καραμανλή πριν τα εγκαίνια του Μουσείου της Ακρόπολης, κυκλοφόρησε σήμερα «Το Βήμα». Ως γνωστόν όμως η επίσκεψη ματαιώθηκε, άρα το άρθρο είναι προϊόν φαντασίας. Προφανώς κατασκεύασαν το άρθρο από την Παρασκευή για να προλάβουν την κυριακάτικη έκδοση. Αλλά η επίσκεψη Ερντογάν ματαιώθηκε αιφνιδίως το Σάββατο και ξέχασαν να βγάλουν το φανταστικό ρεπορτάζ. Αν όμως η αξιοπιστία και των άλλων ρεπορτάζ της εφημερίδας είναι σαν κι αυτό, τότε βράσε όρυζα Ανάλογα φανταστικά ρεπορτάζ, αν και μικρότερης έκτασης, υπάρχουν και στην Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία και το Έθνος.

Καταλαβαίνετε λοιπόν τι γίνεται σε άλλα ρεπορτάζ που δεν τα παίρνουμε χαμπάρι.

Διευκρινίσεις της Άγκυρας:

Διευκρινίσεις για τους λόγους υγείας που προκάλεσαν τη ματαίωση της επίσκεψης του Τούρκου πρωθυπουργού Ταγίπ Ερντογάν στην Αθήνα, για τα εγκαίνια του Νέου Μουσείου της Ακρόπολης, και δημιούργησαν ερωτήματα, έδωσε η Άγκυρα Σύμφωνα με τον αντιπρόεδρο της τουρκικής κυβέρνησης, Μπουλέντ Αρίντς, ο Ταγίπ Ερντογάν παρουσίασε προβλήματα αρτηριακής πίεσης, και για το λόγο αυτό ματαίωσε την επίσκεψή του στην Ελλάδα. «Σύμφωνα με τους γιατρούς υπέφερε από εξάντληση και αδυναμία μετά τον εξαιρετικά ζεστό καιρό και αυτό οδήγησε σε προβλήματα με την αρτηριακή του πίεση», δήλωσε ο εκπρόσωπος της τουρκικής κυβέρνησης.

2) Διόρθωσε την "πατάτα" η Telegraph

Χθες είχαμε το άρθρο για το δημοσίευμα της διαδικτυακής έκδοσης της Βρετανικής εφημερίδας Telegraph, η οποία σε ρεπορτάζ της από την Αθήνα, ανέφερε ψευδέστατα, ότι από τα εγκαίνια του Μουσείου της Ακρόπολης, απουσίαζε ο Ζοζέ Μπαρόζο (

Οι πιθηκίζοντες bloggers. Πώς θα πει "ρεπορτάζ μαϊμού" στα Αγγλικά; ).
Μετά το κράξιμο Ελλήνων χρηστών του διαδικτύου, η Telegraph, διόρθωσε το κείμενο, απαλείφοντας τελείως τη σχετική παράγραφο, χωρίς να δώσει άλλες εξηγήσεις.
Εδώ θα βρείτε το screenshot από το πρώτο άρθρο και το link για να δείτε πώς διαμορφώθηκε τώρα.

Δύσκολες μέρες για τα "έγκυρα" παραδοσιακά Μ.Μ.Ε. Από "ρόμπα" σε "ρόμπα" το πάνε....και δεν φταίμε εμείς οι έρμοι bloggers Xρήστο μου.....

3) Το Βήμα «απολογείται» για την πατάτα
Δέκα λεπτά πριν από την έναρξη της απεργίας ο Σταύρος Ψυχάρης βρήκε την ευκαιρία να ζητήσει συγνώμη από τους αναγνώστες του για την «μεγάλη γκάφα» όπως χαρακτηρίζει το κατασκευασμένο ρεπορτάζ που δημοσίευσε την Κυριακή για την ανύπαρκτη συνάντηση Καραμανλή - Ερντογάν.

Προσέξτε να δείτε τι γράφει μεταξύ άλλων:

«Η μεγάλη αυτή γκάφα οφείλεται στο ότι οι εφημερίδες της Κυριακής, λόγω του μεγάλου αριθμού φύλλων κυκλοφορίας, αρχίζουν να εκτυπώνονται από το πρωί του Σαββάτου. Έτσι, πολλές φορές αναφέρονται σε συναντήσεις και άλλες δραστηριότητες ως εάν επρόκειτο για γεγονότα. Τέτοια περιστατικά έχουν συμβεί πολλές φορές και δυστυχώς τα παθήματα δεν έχουν γίνει μαθήματα».

Φαντάσου δηλαδή τι άλλα φούμαρα έχουμε διαβάσει για ρεπορτάζ.

Και φυσικά δεν παραλείπει να καρφώσει τους πολιτικούς που υπαγορεύουν εκ των προτέρων αυτά τα «ρεπορτάζ»: «Δεν είναι παράδοξο να γράφεται προκαταβολικώς ένα κείμενο για τη συνάντηση ηγετών κρατών, καθώς οι ανεπίσημες αλλά έγκυρες πηγές (δηλ. άτομα του επιτελείου των ηγετών) αφήνουν να διαρρέουν προς τους διαπιστευμένους δημοσιογράφους πληροφορίες για τη συνάντηση και τις εκατέρωθεν θέσεις. Συνήθως αρκετοί δημοσιογράφοι συντάσσουν βάσει αυτών των πληροφοριών τα κείμενά τους και τα παραδίδουν προς δημοσίευση προτού λήξει η συνάντηση… »

Κατά τα άλλα «δεν υπήρχε πρόθεση παραπλανήσεως των αναγνωστών, καθώς είναι φανερό ότι η αποκάλυψη της γκάφας δεν θα αργούσε….».

Και μη χειρότερα. Τι άλλο να πει κανείς;

Διαβάστε όλη την ανακοίνωση

ΣΧΕΤΙΚΑ LINKS:

http://taxalia.blogspot.com/2009/06/bloggers_21.html

http://taxalia.blogspot.com/2009/06/telegraph.html

http://www.telegraph.co.uk/news/worldnews/europe/greece/5587911/Greece-demands-return-of-Elgin-marbles-before-Acropolis-museum-opening.html

http://www.antinews.gr/?p=6975

http://www.antinews.gr/?p=7003

http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=57&artId=274773&dt=22/06/2009

ΕΚΛΟΓΕΣ ΑΠΟΧΗ ΚΑΙ ΑΔΡΑΝΕΙΑ

Έχοντας περάσει ήδη πάνω από μια εβδομάδα από τις εκλογές και πλέον μπορούμε, να κάνουμε κάποιες παρατηρήσεις τόσο αναφορικά με τα αποτελέσματα όσο και σχετικά με τις πρώτες αντιδράσεις του πολιτικού κόσμου.

Σε απόλυτα μεγέθη και σε σχέση με την προηγουμένη αναμέτρηση (εθνικές 2007), τη μεγαλύτερη μείωση κατέγραψε η ΝΔ κατά 1,33 εκατ. και ακολουθεί το ΠΑΣΟΚ με πτώση κατά 848 χιλ. Μείωση κατά 155 χιλ τεμάχια εμφανίζει και το ΚΚΕ και μέρος τους, μαζί με τα 120 χιλ λιγότερα τεμάχια του ΣΥΡΙΖΑ, φαίνεται ότι καρπώνονται, με την βοήθεια και των ΜΜΕ, οι Οικολόγοι Πράσινοι, παίρνοντας 103 χιλ τεμάχια περισσότερα. Οι τελευταίοι μαζί με το ΛΑΟΣ είναι οι κερδισμένοι των εκλογών, αφού το ΛΑΟΣ κατάφερε να πάρει 95 χιλ τεμάχια περισσότερα από την προηγούμενη αναμέτρηση. Τα αποτελέσματα προκάλεσαν μάλλον νευρικές αντιδράσεις στο πολιτικό σκηνικό και καπως ετσι τα αντιμετώπισαν τα κόμματα.

Στο ΠΑΣΟΚ φαντασιώνονται εκλογικές νίκες και αυτοδύναμες κυβερνήσεις και φαίνεται να ξέχασαν ή να σκέπασαν τα εσωτερικά μέτωπα που μέχρι πρότινος ήταν ανοικτά. Το εκλογικό επίτευγμα του 36,6%, απέναντι σε μια σκοτωμένη από τα σκάνδαλα και την ανικανότητα ΝΔ, μάλλον δεν αποτελεί εχέγγυο για αυτοδυναμία και κυβέρνηση.

Στη ΝΔ, μαγειρεύονται σενάρια διαδοχής αρχηγού, άλλα περί διάσπασης και ανασύνθεσης στα χνάρια και τα πρότυπα του Θείου Καραμανλή και άλλα περί συνεργασίας με το ΛΑΟΣ. Πανικόβλητη από τη διαρροή τεμαχίων προς τα δεξιά της, τρέχουν να υιοθετήσουν τη ρητορική και την πολιτική Καρατζαφέρη, αναβαθμίζοντας αυτόν και τους όμοιους του σε ρυθμιστή όχι μόνο της πολιτικής κατάστασης, αλλά και της κυρίαρχης πολιτικής αντίληψης.

Ο κύριος εκφραστής στο χώρο της αριστεράς, το ΚΚΕ, δεν φαίνεται να ενδιαφέρεται ιδιαίτερα από την πτώση σε απόλυτα νούμερα ή να απασχολείται από την αποτυχία να προσεταιριστεί τους αηδιασμένους από το δικομματικό σύστημα εξουσίας, έστω και σαν διαμαρτυρία σε μια περίοδο απίστευτης σήψης και σκανδαλολογίας. Αντίθετα δείχνει να απολαμβάνει μακάρια τη διατήρηση της τρίτης θέσης και την πρωτοκαθεδρία στο χώρο της αριστεράς και χαίρεται με την πτώση του ΣΥΡΙΖΑ.

Ο ΣΥΡΙΖΑ με τη σειρά του, επιβεβαίωσε την κατρακύλα των τελευταίων δημοσκοπήσεων, των ιδίων που τον έφερναν κάποτε στην τρίτη θέση και τον καθιστούσαν ισότιμο συνομιλητή με το ΠΑΣΟΚ και αποδέκτη προτάσεων συγκυβέρνησης. Αντί του, όχι και τόσο παλιού μεγαλείου, όλοι έχουν στραφεί εναντίων όλων όχι μόνο σε επίπεδο ΣΥΡΙΖΑ και συνιστωσών αλλά και μέσα στον ίδιο το Συνασπισμό η μια τάση κατά της άλλης.

Τέλος το ΛΑΟΣ, το κόμμα που τα ΜΜΕ διακαώς επιθυμούν να παρουσιάσουν σαν νικητή των εκλογών, έφερε αποτελέσματα που δεν είναι ανάλογα της στήριξης που έτυχε. Και αυτό, παρα το γεγονος ότι επί τρεις μήνες πριν της εκλογές, όλα σχεδόν τα μέσα προσέφεραν απλόχερα σε εκπροσώπους του ΛΑΟΣ το βήμα, το χρόνο και παράλληλα τη δυνατότητα, να μπαίνουν σε κάθε σπίτι, καλλιεργώντας το έδαφος για να βάλουν στο χέρι περισσότερα δεξιόστροφα ψηφαλάκια από τους απογοητευμένους ψηφοφόρους της συγκατοίκου ΝΔ.

Από τα ευρωπαϊκά όργανα προέρχεται η πλειοψηφία των αποφάσεων που επηρεάζουν την καθημερινή μας ζωή. Όμως οι περισσότερες αποφάσεις λαμβάνονται από την ευρωπαϊκή επιτροπή, την οποία αποτελούν διορισμένα μέλη από τις εθνικές κυβερνήσεις (συνήθως είναι αυτοί που έχουν αποτύχει να εκλεγούν στην χωρά τους, αν αυτό θυμίζει κάτι;) ή από το συμβούλιο υπουργων ή/και αρχηγών κρατών (σύνοδοι κορυφής). Το Ευρωκοινοβούλιο απλά επικυρώνει με ψηφοφορία. Από την Ελλάδα εκλέγονται 22 ευρωβουλευτές επί συνόλου 736. Αυτό σημαίνει ότι στην ευρωβουλή θα εκπροσωπούμαστε από το 2,98% του σώματος.

Κάθε πολίτης που αποφασίζει να προσέλθει στην κάλπη, επιλέγει μια λίστα υποψηφίων μεταξύ ενός συνόλου “εθνικών λιστών”, που έχει ήδη προεπιλεγεί από ένα κομματικό μηχανισμό (εθνικών ληστών), με κριτήρια που διαφέρουν από κόμμα σε κόμμα αλλά και από χώρα σε χώρα. Έτσι ο ψηφοφόρος όχι μονό δεν επιλέγει ποιους ευρωβουλευτές από τους 736 επιθυμεί, αλλά δεν έχει καν το δικαίωμα να επιλέξει κάποιους από τη λίστα. Αυτοί είναι, τους έχει επιλέξει κάποιος άλλος για σένα και πρέπει να σου αρέσει και να συμμετέχεις.

Το κομμάτι που έχουμε τη δυνατότητα να επιλέξουμε εμείς είναι 2,98% του συνόλου που αντί για εμάς θα συναποφασίσει και θα συνδιαμορφώσει τις επιλογές που θα καθορίσουν τη ζωή μας, στο πλαίσιο ενός ακόμα θεσμού καλυμμένου με το δημοκρατικό φερετζέ της τελικής επιλογής αντιπροσώπων μέσω εκλογών. Μοιραία, περιπου ένας στους δυο καταγεγραμμένους στους εκλογικούς καταλόγους Έλληνες πολίτες, αποφάσισε να μην ψηφίσει σε αυτή την εκλογική αναμέτρηση και η επιλογή αυτή έχει προκαλέσει σωρεία αντιδράσεων συζητήσεων και σχολίων. Είναι η πρώτη φορά από τη μεταπολίτευση και μετά, που ο πολίτης αντιμετώπισε ως απαξία την υπόθεση εκλογές, έστω και τις ευρωεκλογές που θεωρούνται ήσσονος σημασίας εκλογές. Είναι η πρώτη φορά που η στάση και η απόκλιση από τα συνηθισμένα, προκάλεσε τόσο μεγάλα ζητήματα στους κομματικούς μηχανισμούς και στους γκαλοπατζήδες και προκάλεσε μεγαλύτερο ενδιαφέρον στους παραπάνω, από όσο η συμμετοχή όλων των προηγούμενων ετών μαζί.

Σε απόλυτα μεγέθη, η μείωση των ψηφοφόρων που προσέλκυσαν τα ευρωψηφοδέλτιο στο σύνολο τους, ήταν παραπάνω από 2 εκατ. Αλλά πόσο εγκληματικό και κακό είναι για τη λειτουργία των ευρωπαϊκών θεσμών, της δημοκρατίας και της κοινωνίας, η επιλογή κάποιου να μην ψηφίσει και για ποιον; Πόσο μεγάλη αξία και σημασία έχει η συμμετοχή στις προκατ διαδικασίες εκλογής ευρωαντιπροσώπων με όρους εθνικών εκλογών; Πόσο μεγάλη σημασία έχει η ψήφος εκείνου που την ανταλλάσσει για να εξασφαλίσει ένα ρουσφέτι ή εκείνου που ξεπληρώνει με την ψήφο του ένα τέτοιο. Πόσο μεγάλη σημασία έχει η ψήφος εκείνου που από οικογενειακή παράδοση, λογική που δε διαφέρει σε τίποτα από την οπαδική συνήθεια, πηγαίνει και ψηφίζει συγκεκριμένο κόμμα. Ποσό μεγάλη σημασία έχει η ψήφος εκείνου που ψηφίζει για να εξασφαλίσει μια ή δυο μέρες εκλογική άδεια; Ποσό διαφορετικοί είναι όλοι οι παραπάνω από εκείνον που πραγματικά δεν έχει καμία πολιτική θέση και από καθαρή αδιαφορία προτίμησε να πάει για μπάνιο; Πόσο καλύτεροι είναι από εκείνους που επέλεξαν να μη συμμετέχουν σε στημένες διαδικασίες που υποθάλπουν και νομιμοποιούν την ουσιαστική αδράνεια των πολιτών;

ΣΧΕΤΙΚΑ LINKS:

http://ekloges.ypes.gr/pages/index.html

http://ekloges-prev.singularlogic.eu/v2007/pages/index.html

http://www.eklogesonline.com/portal/europelect/results04.asp?state=europelect

http://www.elections2009-results.eu/el/index_el_txt.html

http://europa.eu/institutions/inst/index_el.htm

ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ. Η ΠΙΟ ΚΑΠΗΛΕΥΜΕΝΗ ΕΝΝΟΙΑ ΤΟΥ ΑΡΧΑΙΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ.

Στην Αθήνα, μετά την τυραννία των Πεισιστρατιδών, εμφανίζεται ο Κλεισθένης, ο άνθρωπος που έδωσε μορφή στην άμεση δημοκρατία, δίδοντας σε όλους τους πολίτες ίσα πολιτικά δικαιώματα: ισοπολιτεία, ισονομία και ισηγορία, επειδή το ίσον το θεωρούσαν Δίκαιον και σωστικόν ομονοίας. Το «Δίκαιον» παράγεται από το «δίχα» - ετυμολογεί ο Αριστοτέλης - και σημαίνει το μισό-μισό: το να υπάρχουν ίσες μερίδες για όλους.

Θεσπίζεται η έδρα του δικαστή, το βήμα της αγόρευσης και το έπαθλο του αγώνα στο μέσον ενός κύκλου ίσων, όμοιων πολιτών. Την ίση απόσταση του καθενός από το μέσον, την ακτίνα του κύκλου, την ονομάζουν Μέτρον, για να μετριάζουν με αυτό τη ματαιοδοξία, την υπερβολή, την ύβρη καθενός από τους όμοιους και για να τα βρίσκουν μεταξύ τους με Μέτρο τον άνθρωπο. Πάντων χρημάτων μέτρον άνθρωπος.

Η Αττική διαιρείται σε περισσότερους από 170 δήμους, ίσους ως προς τον αριθμό των πολιτών και απ' αυτούς τους δήμους, που λειτουργούσαν ως μικρές τοπικές δημοκρατίες, φτιάχνει τις δέκα φυλές, που πριν τη μεταρρύθμιση ήταν τέσσερις. Αυτές οι δέκα νέες φυλές κατανέμονται σε ισάριθμα τεχνητά «πολιτειακά» διαμερίσματα που δεν έχουν κοινά γεωγραφικά σύνορα. Το έδαφος τους δεν είναι συνεχόμενο. Το 1/3 του χώρου και των κατοίκων κάθε φυλής θα ανήκει στο άστυ, το 1/3 στη μεσογαία, το 1/3 στην παραλία.

Στον ίδιο κυβερνητικό χώρο κάθονται (στη θόλο λ.χ.) οι πενήντα πρυτάνεις της ιδίας φυλής, δηλαδή οι 16-17 βουλευτές εκλεγμένοι με τον κλήρο από το άστυ με τους ισάριθμούς τους από την παραλία και από τη μεσογαία. Αυτοί, οι κατά το 1/3 πάμπλουτοι τραπεζίτες, εφοπλιστές, Βιοτέχνες του άστεως, κατά το 1/3 γεωργοκτηνοτρόφοι της μεσογαίας, κατά το 1/3 ναύτες και αλιείς της παραλίας, εγκαθίστανται κάθε αττικό μήνα διαδοχικά στο «προεδρικό μέγαρο», στη θόλο αποτελούν το συλλογικό «Προεδρείο της Βουλής», και εκλέγουν μεταξύ τους, με τα κουκιά τον ημερήσιο «Πρόεδρο της Αθηναϊκής Δημοκρατίας».

Οι πενήντα πρυτάνεις - Βουλευτές επί δέκα, όσες οι νέες φυλές, απαρτίζουν τη Βουλή των Πεντακοσίων, που επί Σόλωνα είχε τετρακόσια μέλη. Εκτός από τη Βουλή, κάθε πολιτειακό όργανο είναι δεκαμελές. Οι Στρατηγοί λ.χ., που ο επικρατέστερος απ’ αυτούς είναι ο «πρωθυπουργός». Ακόμα οι άρχοντες και οι υπόλοιποι: Ταμίες, Αστυνόμοι, Αγορανόμοι κ.ο.κ. Και 10 επί 600 ίσον 6.000 θα είναι οι Ηλιαστές, μοιρασμένοι σε δέκα δικαστήρια των 500 μελών με 1.000 αναπληρωτές.

Ο Σόλωνας εισήγαγε την κλήρωση που αποτελεί ένα από τα κύρια στάδια ανάδειξης (δηλαδή μετά από διάλογο, συμφιλίωση, υποψηφιότητες, προκριματικές εκλογές) των διοικητικών και δικαστικών αρχών, με υποχρεωτική τη λογοδοσία στο τέλος τής θητείας. Αυτός είναι ένας αποσιωπημένος θεμέλιος λίθος τής Δημοκρατίας, του μόνου πολιτεύματος που ενθαρρύνει όλους τούς πολίτες και προάγει τη συμμετοχή τους στα κοινά

Ο καθηγητής Αλέξανδρος Κόντος, τεκμηριωμένα αναφέρει ότι: «Στη δημοκρατία τα κληρωτά αξιώματα είναι συντριπτικά πολυαριθμότερα από τα αιρετά. Στην αρχαία Αθήνα η αναλογία είναι: 99,14% κληρωτά αξιώματα, 0,75% αιρετά αξιώματα και 0,09% με διορισμό»! ( «ΝΕΑ ΚΟΙΝΩΝΙΟΛΟΓΙΑ» τεύχ, 38/2004, σελ. 141-151).

Οι αρχαίοι Έλληνες διέκριναν τα πολιτεύματα σε δημοκρατικά και μη δημοκρατικά. Όπως δεν μπορεί μια γυναίκα να είναι «ολίγον έγκυος» και «ολίγον παρθένα», έτσι κι ένα πολίτευμα δεν μπορεί να είναι «ολίγον δημοκρατικό» και «ολίγον κάτι άλλο»! Είναι απαράδεκτο να αυτοαποκαλούνται ως δημοκρατικά, πολιτεύματα που δεν εφαρμόζουν τις Αρχές της Δημοκρατίας!

Σήμερα το να ψηφίζει κάποιος θεωρώντας ότι προάγει τη δημοκρατία, είναι το ίδιο μάταιο και ανεδαφικό με το να πολεμάει για την ειρήνη ή να πηδάει για την παρθενιά. Στα καθολικά εφαρμοζόμενα μοντέλα αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας, αντί της καθολικής συμμετοχής στα κοινά, μια κάστα “ξεχωριστών ανθρώπων” αναλαμβάνει να εκπροσωπήσει το σύνολο, λειτουργώντας και αποφασίζοντας αντ΄ αυτού και εξ΄ ονόματος του. Ο λαός αντιμετωπίζεται ως ώριμος μόνο να ψηφίζει επιλέγοντας τους αυτόκλητους "εκλεκτούς", αλλά ανίκανος να αυτοδιοικείται.

Αποτέλεσμα είναι να έχει ατροφήσει η ισότητα των πολιτικών δικαιωμάτων. Το «Δίκαιον» και «σωστικόν ομονοίας», τείνει στην εξαφάνιση μαζί με την ισοπολιτεία, ισονομία και ισηγορία.
Οι εθνικοί αντιπρόσωποι πρέπει να πληρούν συγκεκριμένα κριτήρια οικογενειακής καταγωγής, κομματικής προέλευσης, ή πολιτικοοικονομικής επιλογής, πάντα σε συνθήκες δούναι και λαβείν.
Οι νομοί, δεν είναι κοινά αποδεκτοί και καθολικά εφαρμόσιμοι κανόνες δικαίου, αλλά το δίκιο εκείνου που έχει τη δύναμη να το επιβάλλει.
Μεγάλες κοινωνικες ομάδες που κινούνται στα όρια της οικονομικής εξαθλίωσης, συνυπάρχουν με μια ελίτ που βιώνει φαινόμενα ακραίου και προκλητικού πλουτισμού.

Η «Δημοκρατία» τελικά, ίσως είναι η πιο καπηλευμένη έννοια του αρχαίου ελληνικού πνεύματος

Η ΜΕΘΕΠΟΜΕΝΗ, ΤΩΝ ΕΚΛΟΓΩΝ ΗΜΕΡΑ...

Δεν αρκεί απλά να απέχει κανείς από τα εντελώς απολιτικά πλέον, δρώμενα και αυτής της εκλογικής αναμέτρησης. Το κακό μπορεί να σε βρει και εκεί που δεν το περιμένεις.

Πριν λίγες μέρες είδα το πρώτο εκλογικό φυλλάδιο που είχε μείνει παρατημένο στο τραπεζάκι ενός καφέ. Ούτως η άλλως οι θέσεις των (ευρώ)κοινοβουλευτικών κομμάτων είναι γνωστές και αδιάφορες και αφού το φυλλάδιο ήταν του ΠΑΣΟΚ, δεν έκανα καν τον κόπο να το ξεφυλλίσω. Το εξώφυλλο του όμως, μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση ή μάλλον κατάπληξη. Ίδιο σκηνικό με το τηλεοπτικό σποτάκι. Πρώτη θέση στο προεκλογικό φυλλάδιο, η μάπα του Γιωργάκη!

Αναρωτιέμαι. Πως επιλέχθηκε να διαφημιστεί το κόμμα, από το πρόσωπο του αρχηγού, που μέχρι πριν μερικούς μήνες ακόμα και οι ψηφοφόροι του κόμματος του, χαρακτήριζαν ακατάλληλο; Υπάρχουν μήπως κρυφές δημοσκοπήσεις ποιου δείχνουν ότι ο Γιωργάκης είναι το “βαρύ” πυροβολικό, το κρυφό ατού, ο άσσος στο μανίκι, ο παίκτης που θα κάνει τη διαφορά βρε αδερφέ! Μήπως σκοπίμως αφήνετε να εκτεθεί από το αποτέλεσμα τρώγοντας τα μούτρα του; (Διευκρίνηση: ήττα δεν είναι μονό να έρθει δεύτερος πάλι, αλλά και να κερδίσει με μικρότερη της αναμενόμενης ή οριακή διαφορά!) Μήπως ο στόχος είναι να συσπειρώσει και να σιγουρέψει τους ήδη υπάρχοντες ψηφοφόρους του κόμματος και να μετρήσει και τις δικές του δυνάμεις, στις πρώτες του εκλογές μετά τις εσωκομματικές. Και στις τρεις περιπτώσεις γεννώνται ζητήματα. Ας τις ορίσουμε Α, Β και Γ με τη σειρά που τέθηκαν.

1. Περίπτωση Α. Έστω ότι υπάρχουν μετρήσεις που δείχνουν μεταστροφή της κοινής γνώμης, η μάπα του Γιωργάκη πουλάει σαν του Ρουβά και ο λαός θυμήθηκε τι σημαίνει Δεξιά, ξεχνώντας παράλληλα τι σημαίνει περίοδος Σημίτη. Δεν είναι αυτό σημάδι απελπισίας; Ο διψασμένος στην έρημο μπορεί να πιει και άμμο! Αντίστοιχα, μπορεί να αμνηστεύσει μια περίοδο που αποτέλεσε την πρώτη ύλη του σημερινού καταντήματος, μαζί και τα στελέχη που τη δημιούργησαν και να θεωρεί ότι μπορεί να τα εμπιστευτεί ξανά. Μαζί και το σημερινό αρχηγό, παρόντα σε όλες τις κυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ από το 1985 μέχρι το 2004.
2. Περίπτωση Β. Ο Γιωργάκης αφήνεται να φάει τα μούτρα του. Σενάριο διόλου απίθανο, αν συνυπολογίσουμε το γεγονός ότι, το εσωτερικό του ΠΑΣΟΚ, (όπως και σε κάθε "μεγάλη δημοκρατική παράταξη," για να μην ξεχνιόμαστε) κατά παράδοση, βρίθει ρευμάτων, τάσεων, απόψεων και υποψηφίων. Ο Βαγγέλης που δήλωσε παρών, στις εσωκομματικές εκλογές συγκέντρωσε περίπου το 36% των ψήφων. Το ποσοστό αυτό όμως δεν το πέτυχε απέναντι σε έναν οποιοδήποτε υποψήφιο, αλλά στον τότε και νυν Πρόεδρο, αντιμαχόμενος το μηχανισμό του κόμματος, που προφανώς δε δούλεψε υπέρ του, το ένστικτο του μέσου στελέχους που ψήφισε υπέρ του Γιωργάκη, θεωρώντας ότι ψηφίζει υπέρ του κόμματος, όπως αυτό εκφράζεται μέσω του Προέδρου του και των συνειρμών που προκαλεί στο θυμικό το όνομα Παπανδρέου. Επομένως ακόμα και τώρα υποβόσκει μια ισχυρή μειοψηφία που μπορεί ανά πασά στιγμή και με την κατάλληλη ευκαιρία, να “ξαναδηλώσει” παρών.
3. Περίπτωση Γ. Συσπείρωση, διατήρηση και καταμέτρηση ψηφοφόρων. Με λίγες λέξεις, κλάφτα Χαράλαμπε. Καλό είναι να μετρηθούν τα “κουκιά” του ώστε να ξέρουν που πατάνε ενόψει της επικείμενη και ίσως πρόωρης αναμέτρηση σε εθνικό επίπεδο, που εδώ που τα λεμέ είναι και πιο ενδιαφέρουσα. Πάντως η χαλαρή ψήφος των ευρωεκλογών γενικότερα και η διαφαινόμενη συντριπτική αποχή, δεν είναι καλός και αξιόπιστος τρόπος μέτρησης ή τουλάχιστον όχι πολύ καλύτερος από μια δημοσκόπηση.

Πολλά τα σενάρια και οι πιθανές εξηγήσεις. Από το αποτέλεσμα των εκλογών στο εσωτερικό των κομμάτων θα σημειωθούν εξελίξεις.

Αν η ήττα της Ν.Δ στις ευρωεκλογές είναι αρκετά μεγάλης έκτασης και ο Κωστάκης αναγκαστεί να μαζέψει την ανικανότητα του, τα κιλά και τα μπογαλάκια του, δημιουργείται ένα κενό ηγεσίας που κάποιος-α πρέπει να καλύψει. Αν ο διάδοχος στη ΝΔ είναι γένους θυλάκου, δεν αποκλείεται να δούμε κάποιας μορφής συνεργασία ή και "συγχώνευση" με το ΛΑΟΣ. Έτσι θα γίνει πραγματικότητα η επιθυμία του Πρόεδρα, για τη συνεργασία - συνύπαρξη - συγκυβέρνηση και το πνευματικό παιδί του Μητσοτάκη, αφού επιτέλεσε το “καθήκον” του, θα βρει στέγη και θέση στη δεξιά παράταξη, (σαν άλλος Σαμαράς και Αβραμόπουλος) Οι φατρίες έχουν προετοιμαστεί, νέες συμμαχίες συστάθηκαν και άπαντες αναμένουν την ευκαιρία που ψάχνουν.

Oι Οικολόγοι-Πράσινοι ίσως αναδειχτούν τρίτο κόμμα και καμαρώσουμε στα έδρανα της ευρωβουλής τον επικεφαλή του ψηφοδελτίου, το τηλεοπτικό ξεκατίνιασμα και τα καραγκιοζιλίκια του οποίου, κατά την περίοδο του σκανδάλου του Πόρτο Καράς - Στέγκου, συγκρίνονται επάξια με αυτά του εθνικού μας Νομάρχη.

Σκηνές απείρου καλούς αναμένονται και στο σπίτι του Λαού, γιατί μπορεί ο χρόνος να έχει σταματήσει στη δεκαετία του '50, όταν ο σύντροφος Ιωσήφ μας άφησε χρόνους, αλλά η απώλεια της τρίτης θέσης ίσως γίνει αιτία να επαναπροσδιορίσουν απόψεις και θέσεις, μπας και βρεθεί κανένα σημείο επαφής με την κοινωνία του σήμερα.

Η συνεχιζόμενη κατρακύλα του ΣΥΡΙΖΑ στις δημοσκοπήσεις, μετά τον υπαινιγμό για ύπαρξη περιθωρίων συνεργασίας με το ΠΑΣΟΚ, είχε σαν πρώτο αποτέλεσμα την υποβάθμιση του Αλέξη και την επανεμφάνιση Αλέκου στο ντιμπεϊτ. Αν η κατρακύλα μεταφερθεί και στην κάλπη, ο Αλέξης θα είναι ανάμνηση και πιθανόν ο ΣΥΡΙΖΑ, ξαναγίνει κομματάκια, ή μαλλον συνιστώσες.

Στη ΔΡΑΣΗ, τα στελέχη της οποίας διαμαρτύρονται για τη στάση των ΜΜΕ απέναντι τους, μην ξεχνάμε ότι εκπροσωπούνται κυρίως από σεσημασμένους πολιτικούς γυρολόγους, που έχουν καταγράψει πλήθος μεταγραφών και ισάριθμες αλλαγές απόψεων Τους διαφεύγει ότι με παλιά υλικά δεν οικοδομείς τίποτα νέο, αλλά προετοιμάζεσαι για καραμπινάτες κακοτεχνίες, ενώ η χλεύη του κόσμου είναι εξασφαλισμένη

Τελευταίος αλλά όχι έσχατος, ο Καρατζαφύρερ. Δε θα πληρώσει, λέει, για διαφημιστικά σποτάκια, προεκλογικά και θα δώσει €1 εκατ. στο ταμείο της φτώχειας. Από την περικοπή των εκλογικών δαπανών, εξαιρείται το σποτάκι που μας "ενημερώνει" ότι δε θα πληρώσουν για σποτάκια, λες και τα κανάλια του παρέχουν τηλεοπτικό χρόνο δωρεάν. Ίσως να είναι έτσι, αφού η στήριξη και προβολή που απολαμβάνει από τα ΜΜΕ, δεν είναι ανάλογα ου τε των ποσοστών ούτε της απήχησής του. Ας έχουν μονό κατά νου, ότι στη Γερμανία του μεσοπολέμου, τα συμφέροντα που στήριξαν και δυνάμωσαν παρόμοια ανθρωποειδή και τη ρητορική τους, θεωρούσαν ότι μπορούσαν να τους ελέγξουν και ότι τους χρησιμοποιούσαν, με τα γνωστα ολέθρια αποτελέσματα.

Από τα παραπάνω μπορεί να γίνουν όλα, κάποια ή τίποτα. Μπορεί τα υφιστάμενα κόμματα να διασπαστούν και νέοι σχηματισμοί να προκύψουν. Τίποτα όμως από αυτά δεν θα έχει πραγματικό αντίκτυπο στην ποιότητα ζωή μας. Επειδή η επόμενη θα μας βρει ξαπλωμένους σε κάποια παραλία λόγω τριημέρου, από τη μεθεπομένη των εκλογών ημέρα, θα βάλουμε τα κεφαλιά μέσα. Θα συνεχίσουμε να εξαγοράζουμε την ύπαρξη μας με την αγορά οπλών αξίας δισεκατομμυρίων. Θα συνεχίσουμε να πληρώνουμε για να απολαύσουμε στοιχειώδη αγαθά που υποτίθεται ότι παρέχονται δωρεάν. Θα συνεχίσουμε να παίρνουμε αυξήσεις του €1 τη μέρα, αν είμαστε τυχεροί και δουλεύουμε, διαφορετικά θα συνεχίσουμε να παίρνουμε επίδομα ανεργίας €450 το μηνά. Θα συνεχίσουμε να κοιμίζουμε μυαλό και συνείδηση, παρακολουθώντας κάθε βραδύ στα τηλεπαράθυρα, νέα σκάνδαλα σε πολλές συνέχειες και πολιτικές εξελίξεις με πολλές ασυνέπειες.

ΤΕΣΤ ΑΝΤΟΧΗΣ ΣΤΗΝ ΕΝΟΧΗ

Ο τρόπος με τον οποίο λειτουργεί το πολιτικό σύστημα και οι λειτουργοί του, οι συνθήκες που έχει δημιουργήσει και τα ήθη που έχει διαμορφώσει μπορούν να προκαλέσουν κλαυσίγελο. Βρισκόμαστε λίγες μέρες πριν τις ευρωεκλογές και το κλίμα που διαμορφώνεται δε θυμίζει το γνωστό, χαλαρό κλίμα, ευρωεκλογών. Οι αρχηγοί, οι δελφίνοι και τα μεγαλοστελέχοι των δυο κομμάτων εξουσίας, έχουν προσαρμόσει την προεκλογική ρητορική τους σε δεδομένα εθνικών εκλογών με εξαγγελίες, παροχές, δηλώσεις, δικαιολογίες και κατηγορίες να εκτοξεύονται εκατέρωθεν. Από κοντά τα μικρότερα κόμματα, αυτά της διαμαρτυρίας, να συναγωνίζονται σε ξεπεσμό με το ένα να προσπαθεί να ξεκολλήσει από το άλλο κάμποσες εκατοντάδες ψηφαλάκια, για μερικές ή μια παραπάνω ευρωέδρα, λίγο υψηλότερο ποσοστάκι κ.α. Πραγματικά όλο αυτό το πανυγηράκι με ολίγο από ευρωπαϊκό άρωμα θα μπορούσε να είναι γελοίο, ή στην καλύτερη περίπτωση αστείο.
Δεν είναι όμως!

Δεν είναι, γιατί πάνω από 500.000 άνεργοι προσπαθούν να επιβιώσουν με περίπου €450 επίδομα ανεργίας και πολλοί από αυτούς συνωστίζονται στα γραφεία των πολιτικάντηδων, εκπορνεύοντας ψήφο και συνείδηση.
Δεν είναι γιατί, 2.000.000 επίσημα καταγεγραμμένοι άνθρωποι, ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας και ο αριθμός αυξάνεται κάθε μέρα.

Δεν είναι, γιατί €8.000.000 άνθρωποι χρεωστάνε στις τράπεζες όλα ή σχεδόν όλα τα υπάρχοντα τους, που για να τα διατηρήσουν υφίστανται τα πάντα, απεμπολώντας θεμελιώδη δικαιώματα.
Δεν είναι, γιατί η μαύρη εργασία, το δουλεμπόριο, τα ναρκωτικά, τα φακελάκια παντώς τύπου και η διαφόρων μορφών πορνεία, τζιράρουν ποσά σχεδόν ίσα με το ΑΕΠ της χώρας.
Δεν είναι, γιατί τα ΜΜΕ μας βομβαρδίζουν με τόση σαβούρα και αθλιότητα που καταντήσαμε να θεωρούμε τις Πετρούλες πρότυπα θηλυκότητας, τη Eurovision εθνική υπόθεση, το μπετόν ανάπτυξη και την κατανάλωση ευημερία.
Δεν είναι, γιατί πολιτικοί, επιχειρηματίες, καναλάρχες, εκδότες και οι εντολοδόχοι τους, ελέγχουν κάθε αντίδραση μιας κοινωνίας που βουλιάζει στο φόβο, στην απομόνωση και τη διαφθορά, παραδομένη στη συλλογική αμνησία που αμνηστεύει τους πάντες και τα πάντα.
Δεν είναι, γιατί εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ έχουν καταλήξει και συνεχίζουν να καταλήγουν, σε τσέπες ημετέρων της ημεδαπής και αλλοδαπής πολιτικοοικονομικής ολιγαρχίας, αντί να γίνουν καλυτέρα σχολεία και πανεπιστήμια, καλύτερα νοσοκομεία, συγκοινωνίες, δρόμοι, επενδύσεις για την καταπολέμηση της ανεργίας, της φτώχειας και της εξαθλίωσης, κ.α.
Δεν είναι, γιατί οι δαπάνες που καλά κρατούν είναι όσες προσφέρουν παχυλές μίζες και εξουσία στους αποφασίζοντες πολιτικάντηδες και υπέρογκα κέρδη στους προσφέροντες, με τελικό θύμα την κοινωνική συνοχή, την ευημερία, την αρμονική συνύπαρξη και το μέλλον όλων μας.
Δεν είναι, γιατί υπάρχει ευχέρεια επιλεκτικής και ελαστικής εφαρμογής των υφισταμένων κανόνων και νόμων καθώς και δυνατότητα θέσπισης και επιβολής κανόνων και νομών κατά παραγγελιά, σε τέτοιο βαθμό, που τελικά νόμος είναι, το δίκαιο εκείνου που μπορεί να το επιβάλλει ή να το αγοράσει.
Δεν είναι, γιατί η γενικότερη λειτουργία των κομμάτων βασίζεται σε ένα άκρως πελατειακό και εν πολλοίς λαϊκίστικο σύστημα. Ο πολιτικός συγκεντρωτισμός και η κυριαρχία των κομματικών κριτηρίων έναντι των δημόσιων θεσμών, είναι διάχυτος και η ιδιοποίηση των διοικητικών θεσμών και της δημόσιας διοίκησης είναι ο μόνος απαράβατος κανόνας.

Το σύστημα όμως δε λειτουργεί με αυτό τον τρόπο εξαιτίας κάποιου βίτσιου ή ανεξήγητου φαινομένου. Τα στοιχειά κοινωνικής παθογένειας δε σχετίζονται με τη φύση αυτού καθ' αυτού του πολιτικού συστήματος και έτσι η εξήγηση δε μπορεί να αναζητηθεί στην εγκαθίδρυση του τάδε ή του δείνα συστήματος κοινωνικής οργάνωσης αλλά εντοπίζεται στην ίδια την ανθρώπινη φύση, η οποία καθορίζεται κυρίως από τρία ένστικτα: (α) το ένστικτο της αυτοσυντήρησης, (β) το ένστικτο της αναπαραγωγής και (γ) το ένστικτο της κυριαρχικής επιβολής του Εγώ.

Σε κάθε μορφή κοινωνικής οργάνωσης, ο άνθρωπος παρά την έμφυτη κοινωνικότητα του, διαθέτει σε πολύ έντονο βαθμό την τάση για κυριαρχία και επικράτηση, γεγονός που τον ωθεί σε πράξεις ή παραλείψεις που μπορεί να χαρακτηριστούν άδικες, ανήθικες ή και αντικοινωνικές Τα άτομα που κατέχουν θέσεις ευθύνης και κυρίως αυτοί που μπορούν να χειραγωγήσουν τα παραπάνω άτομα, δηλαδή οι εκάστοτε κρατούντες, έχουν πρακτικά τη δυνατότητα να δρουν πέρα και πάνω από το σύστημα οργάνωσης και τους κανόνες που θέτει, ανεξάρτητα από τη δομή του και από τον τρόπο ή τα κριτήρια με τα οποία επιλέχθηκαν τα πρόσωπα και λήφθηκαν οι αποφάσεις.

Στη σύγχρονη εποχή, η δικλείδα εκείνη που εξασφαλίζει στους κρατούντες την επιδιωκόμενη κυριαρχία και την ανεκτικότητα του κοινωνικού συνόλου απέναντι σε αυτά τα φαινόμενα και συμπεριφορές, είναι ο τρόπος που λειτουργούν τα δημοκρατικά πολιτεύματα. Η καθολική συμμετοχή, στη διαμόρφωση και διαχείριση των κοινών υποθέσεων (τοπικών, εθνικών ή υπερεθνικών) όπως αυτή εκφράζεται μέσω της καθολικής συμμετοχής σε εκλογές, έχει αποτύχει στο να αποκαλύψει τις επιλογές και προτιμήσεις μιας κοινωνίας και κυρίως να επιδείξει ανεκτικότητα απέναντι στις επιλογές και προτιμήσεις των διαφωνούντων κομματιών της. Αυτονόητο είναι η καθολική συμμετοχή να μην αποτελεί ούτε επαρκή ούτε ασφαλή συνθήκη για την εξασφάλιση της ευημερίας του κοινωνικού συνόλου. Μπορεί όμως να αποτελέσει εμπόδιο.

Για να συνεχίσει το σύστημα να υπάρχει, να λειτουργεί και να δρα προστατευμένο και ανενόχλητο, χρειάζεται να συντηρεί την εντύπωση, ότι η ύπαρξη του λειτουργεί υπέρ του κοινωνικού συνόλου και του κοινού συμφέροντος. Αντίστοιχα, πρέπει να δημιουργείται η αίσθηση ότι οι διαδικασίες που ακολουθούνται, είναι κατάλληλες και επαρκείς να αποκαλύψουν και να προασπίσουν την ανόθευτη και κυρίαρχη λαϊκή “βούληση και κατ’ επέκταση οι εκφραστές/λειτουργοί του συστήματος που είναι επιλεγμένοι μέσα από αυτές, ικανοποιούν το κοινό αίσθημα και υπηρετούν το κοινό καλό.

Η φύση της σύγχρονης δημοκρατίας δεν πρέπει να αφήνει περιθώρια αμφισβήτησης Οι αποφάσεις πρέπει να λαμβάνονται και οι επιλογές πρέπει να προκρίνονται μέσα από διαδικασίες αρκούντως “δημοκρατικές”, που να διαθέτουν την απαραίτητη “κοινωνική συναίνεση”, νομιμοποίηση και αποδοχή. Η απαιτούμενη νομιμοποίηση παρέχεται απλόχερα με την καθολική συμμετοχή μας στις εκλογές, αφού ψηφίζοντας, εμείς συμμετέχουμε, διαμορφώνουμε, επιλέγουμε Υπό τις παραπάνω συνθήκες και δεδομένα, ο πολίτης καλείται να ψηφίσει Να προσέλθει στην κάλπη και να ασκήσει ανεπηρέαστος το κατοχυρωμένο και αναφαίρετο δημοκρατικό δικαίωμα!

Αυτό το δημοκρατικό επίχρισμα της καθολικής συμμετοχής, είναι εκείνο το χαρακτηριστικό κάθε σύγχρονου συστήματος που εξασφαλίζει μια λεπτή ισορροπία μεταξύ, εκείνων που διαθέτουν τον τρόπο και τα μέσα να διαμορφώσουν και να διατηρήσουν τις συνθήκες που επιθυμούν (θεσμικά πλαίσια) χωρίς να προκαλέσουν ασυνήθιστες ή μοιραίες αναταράξεις και εκείνων που χρησιμοποιώντας τα ελάχιστα δικαιώματα που τους παρέχει το σύστημα, προσπαθούν να αμυνθούν. Τα άρθρα του συντάγματος, από το 4o έως και το 25ο, αναφέρονται στα θεμελιώδη ατομικά και κοινωνικά δικαιώματα, με το άρθρο 25 (Αρχή του κοινωνικού κράτους δικαίου, προστασία θεμελιωδών δικαιωμάτων) να περιγράφει την υποχρέωση του κράτος να προστατεύσει και να εγγυηθεί αυτά τα δικαιώματα. Ωστόσο δύσκολα θα βρει κάποιος δικαιώματα που να περιγράφονται σε αυτά τα άρθρα, που να μην παραβιάζοντας σε κάποιο βαθμό, για το σύνολο ή για μέρος των πολιτών.

Η λειτουργία του συστήματος, κατά τον παραπάνω τρόπο επί σειρά ετών, αν δεν επιβεβαιώνει, σίγουρα προκαλεί τη σκέψη ότι, αν η καθολική συμμετοχή στις εκλογές ήταν πραγματικά σε θέση να επηρεάσει την ισχύουσα κατάσταση υπέρ του κοινωνικού συνόλου, σε καθοριστικό βαθμό και με καθοριστικό τρόπο, οι διαθέτοντας τα μέσα και τους τρόπους να αποτρέψουν την αλλαγή, θα φρόντιζαν να εκφυλίσουν αυτή τη διαδικασία ή να την αντικαταστήσουν με μια λιγότερο επικίνδυνη για αυτούς.

Το ερώτημα που μοιραία τίθεται στον καθένα από εμάς είναι: θα συνεχίσουμε να ψηφίζουμε παρέχοντας στο σύστημα τη νομιμοποίηση που αποζητά εναγωνίως ή θα αναζητήσουμε, ως κοινωνία, τρόπους που θα μετατρέψουν τον αγώνα για καθημερινή επιβίωση από τεστ αντοχής στην ενοχή τους, σε ειρηνική και αρμονική κοινωνική συνύπαρξη ;

“ΠΡΑΣΙΝΗ ΑΝΑΠΤΥΞΗ”, ή αλλιώς MONSANTO.

Η “Πράσινη Ανάπτυξη” είναι ένα σύστημα πολιτικής διακυβέρνησης με ένα σαφές νομικό πλαίσιο λειτουργίας που προωθεί, περικλείει και προστατεύει τους 6 βασικούς οικονομοτεχνικούς τομείς εφαρμογής. Ξεκίνησε σαν ένα αποσπασματικό πλάνο της διακυβέρνησης Κλίντον πριν πάρει τη σημερινή μορφή της. Σήμερα, αποκαλύπτουμε τους δημιουργούς και βασικούς συντελεστές της Πράσινης Ανάπτυξης. Διαχρονικές, υπερκομματικές μορφές που εργάσθηκαν μεθοδικά επί χρόνια για τη δημιουργία αυτού του τερατουργήματος το οποίο ήλθε στην εξουσία μέσω ενός γκεμπελικού συστήματος προπαγάνδας. Ενδεικτική είναι η μαρτυρία του Dan Glickman, ΓΓ αγροτικής ανάπτυξης επί Clinton, που έζησε τον ιδιότυπο φασισμό από πρώτο χέρι: «Εάν τολμούσες να το αμφισβητήσεις (αυτό το σύστημα ανάπτυξης), όχι απλά σε θεωρούσαν “ανήθικο” αλλά σε βάφτιζαν Γελοίο, Ηλίθιο και εχθρό του κόμματος» αναφέρει μεταξύ άλλων αποκαλύψεων που παρατίθενται αναλυτικά στο βιβλίο «Dinner at the New Gene Cafe: How Genetic Engineering Is Changing What We Eat, How We Live, and the Global Politics of Food του Bill Lambrecht»

O Michael Taylor είναι ο πρώτος στυλοβάτης του εγχειρήματος. Στον σκληρό πυρήνα των υποστηρικτών του Obama, νομικός και γραφειοκράτης, έχει αναλάβει όλο το νομικό πλαίσιο που θα αγκαλιάζει την επιβολή της “Πράσινης Ανάπτυξης” εντός των ΗΠΑ για κάθε μια πολιτεία ξεχωριστά. Επίσης συντονίζει ένα ανεξάρτητο όργανο που ασχολείται με την Ευρωπαϊκή Ένωση και τις δυσκολίες εξαγωγής αυτού του σύγχρονου θαύματος, θα δούμε λεπτομέρειες στη συνέχεια. Ποιος είναι όμως ο Michael Taylor;

Ο Taylor υπήρξε επί σειρά ετών νομικός σύμβουλος του κολοσσού της Βιοτεχνολογίας που λέγεται Monsanto, φτάνοντας μάλιστα στη θέση του αντιπροέδρου. Όλοι λίγο έως πολύ γνωρίζουμε την Monsanto ως την εταιρεία με τα περιβόητα “μεταλλαγμένα”. Αυτό που αγνοούμε είναι ότι η Monsanto υπάγεται σε μια πρωτοφανή κρατική στήριξη στα πρότυπα της αμερικάνικης Βιομηχανίας Όπλων όχι μόνο επί καθεστώς Bush. Ο Taylor ήταν ο άνθρωπος που εξοβέλισε μια προς μια τις νομικές αντιστάσεις των διαφόρων πολιτειών αλλά κυρίως (επί πατρός Bush το 1992) ανέλαβε επιτελική θέση στον περίφημο FDA (Οργανισμός Τροφίμων και Φαρμάκων) με σκοπό να συντάξει την πολιτική του οργανισμού έναντι στη Βιοτεχνολογία! Τα κατάφερε περίφημα συντελώντας δύο εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας με απίστευτα τεχνάσματα, απόκρυψη στοιχείων αλλά και ολόκληρων μελετών που στοιχειοθετούσαν την επικινδυνότητα αυτής της νέας μορφής ανάπτυξης:
Η πολιτική διακήρυξη του FDA και η απόκρυψη στοιχείων: Το 1992 με τις παρασκηνιακές ενέργειες του Taylor βγήκε η επίσημη θέση: «Ο Οργανισμός δεν διαθέτει οποιοδήποτε στοιχείο ή πληροφορία που να δείχνει ότι τα παραγόμενα με αυτό τον τρόπο τρόφιμα διαφέρουν από τα υπόλοιπα». Με αυτές τις απλές κουβέντες ξεκίνησε η βαριά βιομηχανία να αναπτύσσεται με σκοπό να γίνει κύρια εξαγωγική δύναμη. Το 1999 όμως, μετά από τον αδυσώπητο αγώνα του εισαγγελέα Steven Druker ήλθαν στο φως της δημοσιότητας 44.000 σελίδες επίσημα κατατεθειμένων (στον FDA) μελετών που αποδείκνυαν την επικινδυνότητα και είχαν σκοπίμως “αγνοηθεί”. Για την ιστορία, η Αμερικάνικη δικαιοσύνη πήρε κάποιες σκληρές αποφάσεις που ακυρώθηκαν από το εμπορικό δίκαιο (!) όπως ακριβώς έγινε με τα καρκινογόνα συστατικά στα βρεφικά προϊόντα.

Η εγκληματική νομιμοποίηση της ορμόνης rbGH. Πρόκειται για μια ισχυρότατη, γενετικά τροποποιημένη ορμόνη που παράγεται από τη Monsanto (!) και σύμφωνα με μελέτες ευθύνεται για αρκετές μορφές καρκίνου (χρησιμοποιείται στα γαλακτοκομικά προϊόντα). Αυτή η ορμόνη απαγορεύεται σε όλες τις βιομηχανικές χώρες ακόμα και στον Καναδά. Το οξύμωρο είναι ότι μετά το θόρυβο που δημιουργήθηκε με τη νομιμοποίηση, αρκετές εταιρείες που δεν τη χρησιμοποιούσαν το ανέγραφαν στη συσκευασία (rbGH Free). Γι’ αυτό το “πρόβλημα” φρόντισε πάλι ο Taylor, χρησιμοποιώντας τον αχυράνθρωπο ΓΓ Γεωργίας της Πενσυλβάνια Dennis Wolff, όπου απαγόρευσε την αναγραφή του rbGH Free για την πολιτεία. Έκπληξη, ο Dennis Wolff μετέχει τώρα στο επιτελείο του Obama για την “Πράσινη ανάπτυξη”! Προοριζόταν μάλιστα για το ύπατο αξίωμα στο USDA το οποίο όμως κέρδισε με το σπαθί του ο Tom Vilsack, ο άνθρωπος της δράσης και της εφαρμογής, ο έτερος κινητήριος μοχλός του project.

Ο περιβόητος Tom Vilsack είναι η κεφαλή του υπουργείου Γεωργίας (USDA), αντάξιος εκτελεστής των σχεδιασμών του Taylor. Πρώην κυβερνήτης της Iowa, παρουσιάστηκε μετά την εκλογή Obama ως υποψήφιος για τη θέση επισύροντας τη μήνη οικολογικών οργανώσεων και ακτιβιστών ως η πρώτη απάτη του Obama. Αυτός ο Democrat έχει βαρύ βιογραφικό που θα το δούμε βήμα - βήμα από τη δράση του στους 6 από τους 7 βασικούς άξονες της πράσινης ανάπτυξης:
Ίδρυση ταμείου έρευνας για επενδύσεις στην πράσινη ανάπτυξη: Ο Vilsack έγραψε ιστορία αφού ήταν ο πρώτος που το κατάφερε στην Iowa και επένδυσε σε… εταιρεία με βασικό αντικείμενο την κλωνοποίηση της Αγελάδας! (Trans Ova)
Ενίσχυση της έρευνας για “πράσινα” Φαρμακευτικά σκευάσματα. Ο Vilsack θεώρησε πρέπον να χρησιμοποιήσει τους πόρους της Iowa για καλλιέργεια γενετικά μεταλλαγμένων σπόρων και ιδιαίτερα καλαμποκιού για φαρμακευτική χρήση! Το γιατί θα το δείτε παρακάτω.
Διάθεση Εδαφών για “Πράσινες” εφαρμογές (φωτοβολταϊκά, ανεμογεννήτριες κλπ). Ο Vilsack εκμεταλλεύθηκε πλήρως την παρόμοια τρίπλα που είχε κάνει ως κυβερνήτης αφού άφησε ανεξέλεγκτες τις καλλιέργειες Γενετικά Μεταλλαγμένων σπόρων (!) αίροντας όλους τους υφιστάμενους περιορισμούς (με την αμέριστη στήριξη της Ρεπουμπλικάνας Sandy Greiner για να είμαστε ακριβοδίκαιοι).
Ενίσχυση των κονσόρτσιουμ εταιρειών “πράσινου” αντικειμένου. Εδώ ο Vilsack θα αποδειχθεί μανούλα έχοντας ψηφιστεί ως “Κυβερνήτης της χρονιάς” από την Ένωση Βιομηχανιών Βιοτεχνολογίας (Biotechnology Industry Organization) ενώ διετέλεσε ιδρυτής και πρόεδρος της αντίστοιχης Biotechnology Partnership.
Επενδύσεις στις εναλλακτικές μορφές ενέργειας. Μαντέψτε, ο Vilsack είναι φανατικός θιασώτης των βιοκαυσίμων, ιδιαίτερα αυτών που παράγονται από Σόγια και Καλαμπόκι (!) παρ’ ότι έχει αποδειχθεί πως η καλλιέργεια τους απαιτεί περισσότερη ενέργεια από το εξαγώγιμο ενώ οδηγούν τις τιμές των βρώσιμων προϊόντων στα ύψη οδηγώντας τον τρίτο κόσμο στη λιμοκτονία.

Για την “πράσινη” αγροτική ανάπτυξη περιττεύει να μιλήσουμε αφού ο Vilsack είναι το αγαπημένο παιδί της Monsanto που του διαθέτει και ιδιωτικό αεροσκάφος για τις μετακινήσεις του!

Taylor - made στην κυριολεξία.

(ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΑΝΤΙΓΡΑΦΤΗΚΕ ΑΠΟ ΤΟ Antinews, στις 17 Μαΐου, 2009)

ΟΙ ΚΑΤΑ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ, ΔΙΑΡΡΟΕΣ…

Στην επιβεβλημένη κομματική πειθαρχεία πάτησε τόσο η κυβέρνηση όσο και η αντιπολίτευση, προκειμένου για διαφορετικούς λόγους και με διαφορετική στόχευση η κάθε μια, να εκμεταλλευτούν πολιτικά την υπόθεση Παυλίδη. Για τον υπόθεση παραπομπής Παυλίδη έλαβαν: 146 υπέρ της παραπομπής 144 κατά, 5 λευκά και 3 «παρών». Αυτοί που ψήφισαν υπέρ ήταν περισσότεροι από αυτούς που ψηφίσαν κατά, αλλά δεν συγκέντρωσαν την απόλυτη πλειοψηφία. Το 5 λευκά και τα 3 παρόν λειτούργησαν πρακτικά σαν ψήφοι κατά της παραπομπής. Η πρόταση παραπομπής δεν έγινε δεκτή. Η χθεσινή ψηφοφορία στη βουλή μας παρουσίασε ενδιαφέροντα ζητήματα, αλλά τίποτα άγνωστο ή πρωτότυπο. Τα ζητήματα που προκύπτουν δε σχετίζονται με την διατήρηση ή την απώλεια της εμπιστοσύνης της βουλής. Έτσι και αλλιώς ο τρόπος με τον οποίο (υπό)λειτουργεί η υφιστάμενη οριακή πλειοψηφία, δεν αφήνει περιθώρια σε κανέναν να ελπίζει σε σταθερότητα επιλογών και αποφάσεων.

• Κατά συνείδηση ψήφος σημαίνει ότι δεν είναι δυνατόν να μιλάμε για διαρροές. Δεν υφίσταται διαρροή αν δεν υπήρξε κομματική γραμμή και απόκλιση από αυτή.


• Σε περιπτώσεις εξέτασης παραπομπής η βουλή αποκτά δικαστικές αρμοδιότητες και ο βουλευτής οφείλει να λειτουργήσει σαν δικαστής και όχι σαν κομματικό στέλεχος. Αν τελικά δόθηκε γραμμή στους βουλευτές από τα κόμματα για το περιεχόμενο της ψήφου δημιουργείται ύψιστο θέμα.


• Αν δόθηκε κομματική γραμμή (που είναι και το πιθανότερο) τότε τόσο η κυβέρνηση όσο και κάποιο κόμμα της αντιπολίτευση, αντιμετωπίζουν σοβαρό πρόβλημα “διαρροών” και κομματικής πειθαρχίας.


• Η τακτική Καρατζαφύρερ, να μοιράσει σε κλειστούς φακέλους ψηφοδέλτια τις επιλογής του, χωρίς να εκπλήσσει ιδιαίτερα, δημιουργεί απαξία για τους βουλευτές-εντολολήπτες, τους ψηφοφόρους τους αλλά και τη λειτουργία του κοινοβουλευτισμού.

Αφού λοιπόν σπαταλήθηκαν τόνοι χαρτιού και κιλά μελανιού, ατελείωτες ώρες αναλύσεων, συζητήσεων και αντιδικιών από τα τηλεπαράθυρα και τα ερτζιανά, τιτανομαχίες πολιτικών αρχηγών στη βουλή, αθώος ο κατηγορούμενος. Για την ακρίβεια, ο "αθώος", ούτε καν θα κατηγορηθεί.
Στην ίδια χρονική περίοδο άλλα πιο κραυγαλέα και σαφώς πιο “δαπανηρά” σκάνδαλα, σκεπάστηκαν καλά – καλά, μήπως και κρυολογήσουν από την ανοιξιάτικη δροσούλα. Κατά τ' άλλα, η οικονομία της χώρας μπαίνει και επίσημα σε φάση ύφεσης, στα σούπερ μάρκετ η τιμή 1.900 ειδών αναμένεται να αυξηθεί και νέα φοροεπιδρομή έρχεται μετά τις ευρωεκλογές .
Δεν πειράζει.
Τουλάχιστον έχουμε μάθει όλες τις πτυχές της υπόθεσης Παυλίδη.

Τελικά δεν θα κατηγορηθεί. Όχι επειδή η πλειοψηφία έκρινε ότι δεν πρέπει να παραπεμφθεί, αλλά επειδή η πλειοψηφία των 146 βουλευτών που έκρινε ότι πρέπει, δεν ήταν τόσο μεγάλη, όσο προβλέπει ο σχετικός νόμος!

ΤΑ ΠΑΡΑΚΑΤΩ ΑΝΑΡΤΗΘΗΚΑΝ ΣΤΟ ΑΝΤΙ WEBLOG ΣΗΜΕΡΑ 01/05/2009

(http://www.antinews.gr/?p=6218)

Κουβέντες του Εμμανουήλ Ροΐδη,(1836-1904), γραμμένες πριν από πολλά πολλά χρονια, που όμως νομίζεις οτι γράφτηκαν χτες.

Αλλαχού, τα κόμματα γεννώνται διότι εκεί υπάρχουν άνθρωποι διαφωνούντες και έκαστος άλλα θέλοντες. Εν Ελλάδι συμβαίνει ακριβώς το ανάπαλιν. Αιτία της γεννήσεως και της πάλης των κομμάτων είναι η θαυμαστή συμφωνία μεθ’ ης πάντες θέλουσι το αυτό πράγμα: να τρέφωνται δαπάνη του δημοσίου.
O ορισμός της λέξεως “κόμμα” ήθελεν είναι ο ακόλουθος: Ομάς ανθρώπων ειδότων να αναγιγνώσκωσι και να ανορθογράφωσιν οίτινες ενούμενοι υπό έναν οιονδήποτε αρχηγόν, ζητούσι να αναβιβάσωσιν αυτόν διά παντός μέσου εις την έδραν του πρωθυπουργού ίνα παράσχη αυτοίς τα μέσα να ζώσι χωρίς να σκάπτωσι.
Ο ελληνικός λαός αναλίσκει τον χρόνο του εις αγόνους συζητήσεις περί κομμάτων και κομματαρχών και άπαν το χρήμα του δαπανά εις συντήρησιν κοπαδίου κομματικών κηφήνων, χάριν των οποίων στέργει την πενίαν, την κακοπραγίαν, την ασημότητα και τους εμπαιγμούς του κόσμου όλου.
Οι κομματάρχαι μας εδημιούργησαν (ούτω) συμμορίας, των οποίων όμως αντί να είναι αρχηγοί, κατήντησαν απλοί μεσίται, διά των οποίων οι συμμορίαι αυταί διαπραγματεύονται προς το έθνος τα λύτρα, ανθ’ ων συγκατανεύουσι να παραχωρήσωσιν αυτώ ασφάλειαν ζωής και περιουσίας. Τα λύτρα ταύτα καλούνται κατ’ ευφημισμόν προϋπολογισμός.
Το δε όντως λυπηρόν είναι ότι και υποτασσόμενοι εις πάσαν ταπείνωσιν και κακουχίαν, στέργοντες να μένωμεν άοπλοι και εις πάσαν ύβριν εκτεθειμένοι, πάλιν δεν κατορθούμεν να πληρώνωμεν ολοσχερώς τα κατ’ έτος εξογκούμενα ημών λύτρα, αναγκαζόμενοι να δανειζώμεθα ακαταπαύστως.
Η επιστήμη υποδεικνύει τας οικονομίας ως την μόνην σωτηρίας οδόν (διά να αποφύγωμεν την χρεωκοπίαν). Προς ταύτην όμως ουδείς πολιτευόμενος τολμά να τραπή, όχι εξ ελλείψεως πατριωτισμού, αλλά διότι καλώς γνωρίζει ότι αδύνατον είναι να προχωρήσει επ’ αυτής, χωρίς να προσκρούση ανά παν βήμα εις συμφέροντα προσωπικά αίτινα θέλουσιν ορθωθή κατ’ αυτού ως έχιδναι φαρμακεραί, των οποίων επατήθη η ουρά»

(upd) ΤΟ ΜΠΕΡΔΕΜΕΝΟ ΚΟΥΒΑΡΙ. ΔΗΜΟΣΙΑ ΕΡΓΑ, ΚΑΤΑΣΚΕΥΑΣΤΙΚΕΣ, ΠΡΟΜΗΘΕΙΕΣ, ΠΟΛΙΤΙΚΑΝΤΗΔΕΣ, ΜΜΕ ΚΑΙ ΣΚΑΝΔΑΛΑ.

Με μια απλή, μικρής χρονικής διάρκειας ερευνά στο διαδίκτυο και αναμοχλεύοντας τη μνήμη του, μπορεί κανείς να δει το μπερδεμένο κουβάρι δημοσιών έργων, κατασκευαστικών εταιριών, προμηθειών, ΜΜΕ και πολιτικάντηδων.

Δύσκολα κάτι από τα παρακάτω θα δούμε να αναφέρεται εκτενώς σε έντυπα και να αναλύεται σε ραδιοτηλεοπτικούς σταθμούς. Φροντίζουν για αυτό οι δίαυλοι και οι μηχανισμοί που εξασφαλίζουν την απαραίτητη απόκρυψη ή "τροποποίηση" πληροφοριών για τέτοια θέματα ή την παρουσίαση τους με τον προσφορότερο, βολικό τρόπο.

Ακολουθούν χαρακτηριστικά παραδείγματα.

· Η Ιόνια οδός (νότιο τμήμα) θα εξασφαλίσει οδική πρόσβαση στις τεράστιες τουριστικές εγκαταστάσεις που κατασκευάζονταν στη δυτική Πελοπόννησο, καθώς και σε εκείνες που σχεδιαζόταν να κατασκευαστούν και επομένως η ολοκλήρωσή της δεν θα έπρεπε να πάρει περισσότερο από τον απαιτούμενο προϋπολογισμένο χρόνο και χρήμα.
· Τον Ιούλιο του 2007 δημοπρατήθηκε η κατασκευή της Ιόνιας Οδού στις κατασκευαστικές εταιρείες Vinci - Ελλ. Τεχνοδομική - TEV, Άκτωρ, J&PAvax, Hochtief και Αθηνά ΑΤΕ και είχε δρομολογηθεί να ξεκινήσει αμέσως, με την προοπτική να ολοκληρωθεί το 2011.
· Από το 2005 στις παρόχθιες περιοχές αλλά και από την κοίτη (όχι μόνο του Αλφειού αλλά και άλλων της δυτικής και νότιας Πελοποννήσου) γίνονταν αμμοχαλικοληψίες με εντατικούς ρυθμούς, κυρίως από ντόπιους εργολάβους, που είχαν εξασφαλίσει την ανοχή κάποιων τοπικών δημοσίων λειτουργών και αρχόντων. Βουνά ολόκληρα αδρανών υλικών, βρίσκονται συγκεντρωμένα σε διαφορές τοποθεσίες του δήμου Σκιλλούντος, αλλά και στην ευρύτερη περιοχή (καταστροφή από τις αμμοληψίες). Κάτοικοι της περιοχής, καταγγέλουν ανοιχτά τη μελλοντική χρήση των φυλασσόμενων υλικών στην κατασκευή της Ιόνιας οδού, σε συνεργασία με ντόπιους κατασκευαστές – υπεργολάβους.
· Τα υλικά αυτά αναμένεται να χρησιμοποιηθούν στην κατασκευή της Ιόνιας οδού (παράνομες αμμοληψίες). Σχετικό άρθρο που δημοσιεύτηκε πέρασε στα ψιλά γράμματα για το ευρύ αναγνωστικό κοινό (Αντί για αντιπλημμυρικά έργα στον Αλφειό άρπαξαν τα αδρανή υλικά ).
· Μετά τις καταστροφικές πυρκαγιές του 2007 και με τη δικαιολογία ότι η περιοχή πριν τις εκβολές του ποταμού Αλφειού (κυρίως στη περιοχή του δήμου Σκιλλούντος) χρειάζεται άμεσα παρεμβάσεις – βελτιώσεις, εντατικοποιηθήκαν οι αμμοχαλικοληψίες στο έπακρο (ΣΧΕΤΙΚΟ ΒΙΝΤΕΟ).
· Κάτοικοι της περιοχής, μετά το θάνατο γνωστών, φίλων και συγγενών, την καταστροφή των σπιτιών τους, της χλωρίδας και της πανίδας της περιοχής τους, τώρα βιώνουν την καταλήστευση και τον βιασμό των βιοτόπων. Ακόμα και επίσημοι τοπικοί φορείς ψαχνόντουσαν να μάθουν σε ποιον ανήκουν τα φορτηγά, τι μεταφέρουν, από πού το παίρνουν και που το πάνε. Κοινό μυστικό μεταξύ των ντόπιων, είναι ότι η “εθνική” μας κατασκευαστικής εταιρία Άκτωρ ΑΕ, έχει κερδίσει σημαντικά ποσά από την εμπορία αδρανών υλικών, αφού τεράστιες ποσότητες τέτοιων υλικών μεταφέρονταν επί σειρά μηνών με φορτηγά στο λιμάνι του Κατάκολου και από εκεί σε λιμάνια αραβικών χωρών (όπου δραστηριοποιείται τόσο ο Άκτωρας όσο και η J&P Άβαξ),
· Η κατασκευαστική Άκτωρ, που ανέλαβε την κατασκευή του νοτίου τμήματος της Ιονίας οδού, ανήκει εξ’ ολοκλήρου στον όμιλο ΕΛΛΑΚΤΩΡ. Όπως προκύπτει από τη μετοχική σύνθεση, το 15,08% ανήκει στην οικογένεια Μπόμπολα. Πριν μερικούς μήνες ο πρωθυπουργός σε επίσημο ταξίδι επισκέπτεται τις εγκαταστάσεις της εταιρίας στο Κατάρ, μια ενέργεια που προκαλεί διάφορα σχόλια και ερμηνείες. Αυτό που έμεινε σαν τελική εντύπωση ήταν η επίδειξη δύναμης και ισχύος (από την πλευρά της εταιρίας) που αποπνέει το άκουσμα της παραπάνω είδησης.
· Σε μέλη της ίδιας οικογένειας ανήκει και το 71,19% του ομίλου ΠΗΓΑΣΟΣ ΕΚΔΟΤΙΚΗ. Όπως προκύπτει και από τη δομή της ΠΗΓΑΣΟΣ ΕΚΔΟΤΙΚΗ, μέλος του ίδιου ομίλου είναι και ο τηλεοπτικός σταθμός MEGA (Τηλέτυπος ΑΕ). Το μετοχικό κεφαλαίο της ΤΗΛΕΤΥΠΟΣ ΑΕ ανήκει κατά 26,82% στην ΠΗΓΑΣΟΣ ΕΚΔΟΤΙΚΗ, κατά 22,11% στον Δ.Ο.Λ. (Δημοσιογραφικός Οργανισμός Λαμπράκη) και το υπόλοιπο μέρος σε διαφόρους επενδυτές.

Σε μια άλλη ενδιαφέρουσα περίπτωση, σύσσωμα τα ΜΜΕ έχουν βαλθεί να ξεσκεπάσουν και να τιμωρήσουν τους "ενόχους" για την υπόθεση Παυλίδη. Σύντομα αναμένεται η γνωμοδότηση της αρμόδιας επιτροπής της βουλής αλλά το αποτέλεσμα είναι μάλλον προδιαγεγραμμένο και γι' αυτό αδιάφορο.
Ποιος είναι όμως ο πραγματικός στόχος. Ο Παυλίδης, η ΝΔ, η κυβέρνηση, οι ακτοοπλόοι, η κακιά (μας) η ώρα, όλα αυτά μαζί;
Απο τη μια πλευρά, ο σάλος για τον Παυλίδη, μιας υπόθεσης μερικών εκατοντάδων χιλιάδων ευρώ, και απο την άλλη η απολυτη μούγγα στην υπόθεση της SIEMENS, που εμπλέκει έμμεσα ή άμεσα το σύνολο σχεδόν του πολιτικού κόσμου από τη μεταπολίτευση και μετά.Υπάρχουν κάποια συνδεόμενα, με αυτο το θέμα γεγονότα που δεν πολυαναφέρονται αλλα προκαλουν εντύπωση.

· Εδώ και πάνω απο μια δεκαετία ειναί γνωστό πορισμα της γερμανικης βουλής που εμπλέκει την Intracom με την Ανατολική Γερμανία και με σημαντικά ποσά που χρησιμοποιήθηκαν ως ‘’μέσα φροντίδας αγοράς”

· Η άνοδος και η κυριαρχία της Ιντρακόμ στις προμήθειες του ΟΤΕ δηλαδή η εμπλοκή σε μια διαδικασία ύποπτη και προβληματική εν τη γενέσει της, δε φαίνεται να μας έχει απασχολήσει ιδιαίτερα.
· Ενδιαφέρον προκαλεί το γεγονός ότι σε κανένα δελτίο των 20:00 δεν έχει ακουστεί το παραμικρό για πιθανή εμπλοκή του “εθνικού μας προμηθευτή” Intracom. (Από τα πορτοκάλια και την Ιντρακόμ, στα «μαύρα ταμεία»)
· Από το 1995, Siemens, OTE και Intracom, μέσω της σύστασης της Hellas com, συμμαχούν για να χτυπήσουν δουλειές στο εξωτερικό, στο όνομα της κοινής ωφελείας.
· Και επειδή ο θείος δεν είναι κανένας τυχαίος, δεν αφήνει τίποτα στην τύχη. Όπως δήλωσε στέλεχος της SIEMENS, “είχε άνθρωπό του και στα κεντρικά μας στο Μόναχο”.
Εύκολα καταλαβαίνει κανείς ότι το μεγαλύτερο κομμάτι πληροφόρησης που φτάνει σε όλους μας, είτε μέσα από της εφημερίδες και τα περιοδικά είτε μέσα από ραδιοφωνικούς και τηλεοπτικούς σταθμούς των παραπάνω συνεταίρων (αλλά και αλλων συνεταίρων σε ανάλογες, παρόμοιες περιπτώσεις) δεν έχουν σαν στόχο να μας ανοίξουν τα μάτια αλλά να κατευθύνουν την σκέψη σε βολικά συμπεράσματα και απόψεις και την προσοχή μας σε ελάσσονος σημασίας ζητήματα.

Η βουλή ασχολείται με το ρόλο του Παυλίδη, τα καναλια με το αντίτιμο του διαμερίσματος της κόρης του και όλη η χώρα παρακολουθεί σαν υπνωτισμένη τις "πολιτικές" εξελίξεις. Βατοπεδι, Siemens, C4I, (σο)δομημένα ομόλογα, δεν είναι θέματα για να απασχολήσουν το ευρύ κοινό. Βρέθηκε (και παντα θα βρίσκεται) τη μια ένας Ρουσόπουλος (oχι οτι και ο Θ.Ρ. είναι άγιος) και την άλλη ενας Παυλίδης, που πλήρωνουν για τις αμαρτίες όλων.

Ο πρώτος την "πλήρωσε" στη θέση όσων είχαν καλά καλυμμένη την πλάτη τους, o δεύτερος για να ικανοποιηθεί το κοινό περί δικαίου αίσθημα και να μη τους παρει ο κόσμος με τις ντομάτες.
Η γνώριμη πλέον μυρωδιά των σκανδαλών, είναι διάχυτη παντού. Η δυσωδία μας κατακλύζει όλο και περισσότερο δείχνοντας οτι κάθε περίπτωση σκανδάλου μόνο μοναδική δεν είναι. Ότι βγαίνει στη φόρα απο φορείς της "συντεταγμένης πολιτείας", γίνετε για να αποσπαστεί η προσοχή απο κάτι άλλο, πιο μεγάλο πιο βρώμικο. Όλες οι "μεμονωμένες" περίπτωσεις αποτελούν απλά διαφορετικές πλευρές του ίδιου μπερδεμένου κουβαριού, σε ένα παιχνίδι οικονομικής και πολιτικής επικράτησης και κυριαρχίας.

Blackle, the eco-google

ΣΗΜΕΡΑ ΕΛΑΒΑ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΕΙΔΗΣΗ.

ΑΚΡΩΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΥΣΑ, ΑΞΙΑ ΠΡΟΩΘΗΣΗΣ!

Δημοσιοποιήθηκε μια μελέτη φοιτητών του Πανεπιστημίου Κρήτης που καταδεικνύει ότι, αν η υπηρεσία Google Search είχε μαύρη οθόνη, λαμβάνοντας υπόψη την τεράστια παγκόσμια συχνότητα χρήσης της, σύμφωνα με υπολογισμούς, θα είχαν σωθεί..... τουλάχιστον 750 μεγαβατώρες ανά χώρα για κάθε έτος!
Η Google, ανταποκρινόμενη στη μελέτη, δημιούργησε μια "μαύρη" έκδοση της μηχανής αναζήτησης , που κάνει ακριβώς την ίδια δουλειά και ονομάζεται Blackle.
Η έκδοση αυτή εξοικονομεί μεγάλο ποσοστό ηλεκτρικής ενέργειας, που καταναλώνει τόσο το modem-router όσο και η οθόνη του υπολογιστή.
ΒΟΗΘΗΣΤΕ να διαδοθεί η σελίδα ΚΑΙ αλλάξτε την διεύθυνση του Google σε http://www.blackle.com

ΑΛΛΑΞΤΕ ΟΛΟΙ ΤΗΝ ΕΚΔΟΣΗ ΤΗΣ ΜΗΧΑΝΗΣ ΑΝΑΖΗΤΗΣΗΣ, ΕΞΟΙΚΟΝΟΜΕΙΣΤΕ ΗΛΕΚΤΡΙΚΗ ΕΝΕΡΓΕΙΑ ΕΧΟΝΤΑΣ ΤΑ ΙΔΙΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΣΤΗΝ ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ ΚΑΙ ΒΟΗΘΗΣΤΕ ΝΑ ΔΙΑΔΩΘΕΙ!!!

ΜΕΡΟΣ Γ. ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ. ΜΙΑ ΕΡΜΗΝΕΙΑ.

Μπορούμε να υποστηρίξουμε ότι το υφιστάμενο πολιτικό σύστημα δεν είναι προσαρμοσμένο στις ανάγκες του Λαού και του Έθνους. Ωστόσο, για να ολοκληρωθεί μια δοσοληψία, χρειάζονται τουλάχιστον δύο. Το πολιτικό σύστημα δε λειτουργεί με αυτό τον τρόπο εξαιτίας κάποιου βίτσιου. Τα στοιχειά παθογένειας που θα έπρεπε να διορθωθούν, προκειμένου να αρθούν οι οποίες δυσλειτουργίες, δε σχετίζονται με τη φύση αυτού καθ'αυτού του πολιτικού συστήματος και ως εκ τούτου, οι οποίες πιθανές τροποποιήσεις θα επιφέρουν οριακές μόνο αλλαγές. Λύση δε μπορεί να αναζητηθεί ούτε στην εγκαθίδρυση του τάδε ή του δείνα συστήματος κοινωνικής οργάνωσης. Η εξήγηση εντοπίζεται στην ίδια την ανθρώπινη φύση.
Ο Α. Δ. Γληνός στο έργο του, “Βιολογική επιστήμη και κοινωνία”, μετεξέλιξε το συλλογισμό του πατέρα του (Δ. Γληνού), ότι η ανθρώπινη συμπεριφορά καθορίζεται κυρίως από τρία ένστικτα: (α) το ένστικτο της αυτοσυντήρησης , (β) το ένστικτο της αναπαραγωγής και (γ) το ένστικτο της κυριαρχικής επιβολής του Εγώ.
Τα κίνητρα του ανθρώπου είναι βιολογικά (αυτοσυντήρηση και αναπαραγωγή) και οι συγκεκριμένες συμπεριφορές με τις οποίες εκδηλώνονται, είναι λειτουργίες απαραίτητες για την επιβίωση του ανθρώπινου είδους.
Όσον αφορά όμως το τρίτο κίνητρο, της κυριαρχικής επιβολής του Εγώ, η εκδήλωση του κινήτρου έπαψε να έχει σχέση με την επιβίωση του ανθρώπινου είδους. Αφού η εργασιακή δραστηριότητα του ανθρώπου ικανοποιεί τα δύο πρώτα κίνητρα της αυτοσυντήρησης και αναπαραγωγής, το τρίτο προβάλλει σαν κύριο κίνητρο της συμπεριφοράς, σε διάταξη προοδευτικής κλιμάκωσης : επιθυμία / ανάγκη για κοινωνική αναγνώριση, διάκριση, ανάδειξη, υπεροχή, επιβολή, μερική και/ή ολική κυριαρχία.
O άνθρωπος επιδιώκει την ικανοποίηση των επιθυμιών / αναγκών. Η κύρια λειτουργία της νόησης, είναι η όσο το δυνατόν πληρέστερη ικανοποίησή των επιθυμιών / αναγκών, με την διαμόρφωση συγκεκριμένων συμπεριφορών που να μεγιστοποιούν τις πιθανότητες αυτής της ικανοποίησης, είτε με αποδοχή είτε σε σύγκρουση με τα θεσμικά πλαίσια του κοινωνικού συστήματος.
Προκύπτει λοιπόν ότι, σε κάθε μορφή κοινωνικής οργάνωσης, ο άνθρωπος παρά την έμφυτη κοινωνικότητα, διαθέτει σε πολύ έντονο βαθμό την τάση για κυριαρχία και επικράτηση, γεγονός που τον ωθεί σε πράξεις ή παραλείψεις που μπορεί να χαρακτηριστούν άδικες, ανήθικες ή και αντικοινωνικές. Τα άτομα που κατέχουν θέσεις ευθύνης και κυρίως αυτοί που μπορούν να τα ελέγξουν, έχουν πρακτικά τη δυνατότητα να δρουν πέρα και πάνω από το σύστημα οργάνωσης και τους κανόνες που θέτει, ανεξάρτητα από τη δομή του και από τον τρόπο ή το κριτήριο με το οποίο επιλεχθήκαν τα πρόσωπα.
Όσο υψηλότερη θέση / αξίωμα κατέχει ή ελέγχει κάποιος, τόσο μεγαλύτερη δυνατότητα έχει να επηρεάσει ακόμα και το θεσμικό πλαίσιο που έχει καθοριστεί από το κοινωνικό σύνολο.
Μοιραία κατάληξη των παραπάνω συμπεριφορών είναι η υπονόμευση της λειτουργίας του κοινωνικού συνόλου σε τέτοιο βαθμό, που να δημιουργήσει προϋποθέσεις ανατροπής και νέους συσχετισμούς.

Όπως έχουμε ξαναπεί, κοινό χαρακτηριστικό των κρατούντων κάθε κοινωνικού σχηματισμού, είναι η προσπάθεια να διατηρήσουν ή και να επεκτείνουν την κυριαρχία και το ρόλο τους. Στη σύγχρονη εποχή η δικλείδα εκείνη που εξασφαλίζει, αφενός την επιδιωκόμενη κυριαρχία στους κρατούντες και αφετέρου την ανεκτικότητα του κοινωνικού συνόλου απέναντι σε αυτά τα φαινόμενα και συμπεριφορές, είναι τα δημοκρατικά πολιτεύματα.

Η καθολική συμμετοχή στη διαμόρφωση και διαχείριση των κοινών υποθέσεων (τοπικών, εθνικών ή υπερεθνικών) όπως αυτή εκφράζεται μέσω της καθολικής συμμετοχής σε εκλογές, δεν αποτελεί επαρκή και ασφαλή συνθήκη για την ομαλή λειτουργία μιας κοινωνιας και την εξασφάλιση της ευημερίας. Η φύση ομως της δημοκρατίας δεν αφήνει περιθώρια αμφισβήτησης. Οι αποφάσεις λαμβάνονται και οι επιλογές προκρίνονται μέσα από αρκούντως δημοκρατικές διαδικασίες, αποκτώντας έτσι την απαραίτητη “κοινωνική συναίνεση”, νομιμοποίηση και αποδοχή.

Αυτό το δημοκρατικο επίχρισμα, είναι εκείνο το χαρακτηριστικό του συστήματος που προκαλεί τη σκέψη οτι, αν η καθολική συμμετοχή στις εκλογές ήταν πραγματικά σε θέση να επηρεάσει την ισχύουσα κατάσταση, σε καθοριστικό βαθμό και με καθοριστικό τρόπο, θα τίθονταν εκτός νόμου και μια άλλη διαδικασία θα την αντικαθιστούσε.
Έτσι εξασφαλίζεται μια λεπτή ισορροπία μεταξύ, εκείνων που διαθέτουν τον τρόπο και τα μέσα να διαμορφώσουν και να διατηρήσουν τις συνθήκες που επιθυμούν (θεσμικά πλαίσια) χωρίς να προκαλέσουν ασυνήθιστες αναταράξεις και εκείνων που χρησιμοποιώντας τα θεμελιώδη δικαιώματα που τους εξασφαλίζει η δημοκρατία, προσπαθούν να αμυνθούν (ίσως μέχρι να περιέλθουν και οι ίδιοι στην κατάσταση των πρώτων). Η λειτουργία του συστήματος, κατά τον επιδιωκόμενο τρόπο, επι σειρά ετών τεκμηριώνει την άποψη οτι τελικά, νόμος είναι το δίκαιο εκείνου που μπορεί να το επιβάλλει.

Η ιδιότυπη αυτή διελκυνστίδα ίσως οδηγήσει στην κατάρρευση της μιας ή της άλλης πλευράς και τελικά επέλθει η επιθυμητή ή κατ΄ άλλους απευκταία, δομική μεταβολή του κοινωνικού συστήματος, του τρόπου οργάνωσης και των υφισταμένων συνθηκών. Μέχρι να συμβεί αυτό όμως, τα δημοκρατικά πολιτεύματα φαίνονται το καταλληλότερο και πιο ικανό μέσο, που μπορεί να εξομαλύνει με άκρως ελεγχόμενο τρόπο τις αναταραξεις από τη παγκοσμιοποιημένη συνύπαρξη, ανθρώπων που προσπαθούν να επιβιώσουν και ανθρώπων που επιδιώκουν να κυριαρχήσουν.

ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ, Η ΠΡΑΞΗ (ΜΕΡΟΣ 'B).

Ας δούμε πως λειτουργεί αυτό το μοντέλο στην πράξη (ΜΕΡΟΣ Ά. ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ.) .

Για να μπορεί ο πλειοψηφών κομματικός σχηματισμός να απολαύσει την εμπιστοσύνη της Βουλής, παρεμβάλλεται ο εκλογικός νόμος, ο οποίος κόβεται και ράβετε στα μέτρα των δυο κομμάτων εξουσίας. Σύμφωνα με αυτά που ισχύουν σήμερα, το πρώτο κόμμα εκτός από τις έδρες που πραγματικά του αναλογούν με βάση το εκλογικό αποτέλεσμα, παίρνει μπόνους άλλες 40 έδρες (που θα γινουν 50 απο τις μεθεπόμενες εκλογές) για να έχει να πορεύεται.
Πρακτικά αυτό σημαίνει ότι, σε μια 6κομματική Βουλή (πολύ πιθανό σενάριο με τα τρέχοντα δεδομένα), το πρώτο κόμμα μπορεί να σχηματίσει αυτοδύναμη κυβέρνηση (δηλαδή 150+1 βουλευτές να δηλώσουν εμπιστοσύνη) ακόμα και με το 38,5% τον ψήφων (αντί για το 41-42% σήμερα).
Εδώ μάλλον η λαϊκή θέληση δεν ερμηνεύεται σωστά. Ο πρόεδρος της δημοκρατίας θα δώσει εντολή σχηματισμού κυβέρνησης σε ένα κόμμα που έχει ψηφιστεί περίπου από το 39% του ελληνικού λαού, αλλά σύμφωνα με την ευχέρεια που παρέχει ο εκλογικός νόμος, το εμπιστεύεται το 50%+κατι των βουλευτών. Το υπόλοιπο 61% που επέλεξε κάτι άλλο, ας πάει να @@@... (δικτατορία της πλειοψηφούσας μειοψηφίας)
Για να μπορέσει η κυβέρνηση να “επιτελέσει” το έργο της, θα πρέπει να στελεχώσει τόσο τα διάφορα υπουργεία, όσο και τους διάφορους οργανισμούς, κρατικές υπηρεσίες, ΔΕΚΟ κ.α. Μόνιμη και ανεξάντλητη πηγή στελεχών προς αξιοποίηση αποτελούν τα κομματικά στελέχη, τα λεγόμενα αλλιώς και κομματόσκυλα.
Σήμερα τα κόμματα λειτουργούν όπως λειτουργούσαν στις αρχές του αιώνα τα λημέρια για τους κατά τόπους λήσταρχους. Ένας χώρος, μέσα στον οποίο δρουν σχεδόν ανενόχλητοι, έχοντας εξασφαλίσει κάποιο βαθμό ατιμωρησίας. Με τις κατάλληλες γνωριμίες και εκμεταλλευόμενος ευκαιρίες εξέλιξης μπορεί άνετα κάποιος να ανελιχθεί σε υψηλά επίπεδα και αξιώματα. Προκειμένου λοιπόν είτε να διασφαλιστούν αυτά τα κεκτημένα, είτε να διατηρηθούν οι ευκαιρίες ανέλιξης, το κόμμα πρέπει να διατηρηθεί στην εξουσία με κάθε τρόπο (κομματική πειθαρχία).
Η βουλή, (αποτελούμενη στο σύνολο της από κομματικά στελέχη με αποδεδειγμένη αφοσίωση στο κόμμα τους) η οποία σύμφωνα με το σύνταγμα ασκεί τη νομοθετική εξουσία, δίνει την εμπιστοσύνη της στην κυβέρνηση (δηλαδή μια ομάδα επιλεγμένων ανθρώπων της απολύτου εμπιστοσύνης του αρχηγού του πρώτου κόμματος), να εκτελέσει τους νόμους που αυτή ψηφίζει.
Τα τελευταία 20 χρονιά τουλάχιστον, τα μέλη της κυβέρνησης είναι και βουλευτές της πλειοψηφίας. Ο υπουργός (κομματικό στέλεχος και βουλευτής-νομοθέτης) καταθέτει ένα νομοσχέδιο προς ψήφιση στη βουλή (που ελέω εκλογικού νομού, αποτελείται κατά πλειοψηφία από στελέχη του ίδιου κόμματος με τον υπουργό). Με ενεργοποιημένη την κομματική πειθαρχία στο έπακρο, ποιος βουλευτής θα καταψηφίσει πρόταση νομού του κόμματος του; Αν στο σχήμα προσθέσουμε και τις παρεμβάσεις κυβερνητικών στελεχών στο χώρο της δικαιοσύνης (η οποία φέρεται ιδιαίτερα κομματικοποιημένη), προκύπτει ότι και η διάκριση των εξουσιών πάει περίπατο.
Αλλά δεν πρέπει να αγχωνόμαστε ή να προβληματιζόμαστε με τέτοια θέματα. Είναι σαφές ότι οι πατέρες του έθνους ξέρουν καλυτέρα και δρουν πριν από μας, για μας. Οι εξουσίες μπορεί στην πράξη να μη διακρίνονται με ιδιαίτερη σαφήνεια, ωστόσο πηγάζουν από το λαό και τον υπηρετούν.
Όλες;
Εκτός από τις τρεις εξουσίες που σαφώς περιγράφει και οριοθετεί το Σύνταγμα, οι σύγχρονες συνθήκες έχουν διαμορφώσει και μια ακόμα. Την πανίσχυρη 4η εξουσία, τα MME.

Χοντρικά όποιος μπορεί να την ελέγξει μπορεί να πετύχει τα πάντα. Ελέγχοντας αυτά που κάθε βραδύ ακούγονται σε κάθε δελτίο ειδήσεων ή γράφονται σε κάθε site ή εφημερίδα, προβάλλοντας εκείνα τα πρόσωπα και εκείνα τα πρότυπα που βολεύουν και χρειάζονται, προπαγανδίζοντας υπέρ η κατά της άποψης που χρειάζεται. Αυτά που πρέπει, θα ακουστούν ακόμα και αν χρειαστεί να κατασκευαστούν ενώ ότι δε βολεύει “θάβετε” όσο βαθειά πρέπει.
Από την άλλη, η λειτουργία των κομμάτων συνεχίζει να βασίζεται σε ένα άκρως πελατειακό και εν πολλοίς λαϊκίστικο σύστημα. Ο πολιτικός συγκεντρωτισμός και η κυριαρχία τον πολιτικών και κομματικών κριτηρίων έναντι των δημόσιων θεσμών, η ιδιοποίηση των διοικητικών θεσμών και της δημόσιας διοίκησης, αποτέλεσαν τρόπο ομηρίας χιλιάδων ανθρώπων που στηρίζουν τις ελπίδες για μια καλύτερη ζωή σε ένα κόμμα ή κομματικό στέλεχος, δημιουργώντας φαύλο κύκλο.

Ύστερα απο όλα αυτα, αναρωτιέμαι μήπως τελικά ο κυρίαρχος λαός δεν είναι και τόσο κυρίαρχος και οι εξουσίες δε λειτουργούν τελικά και τόσο υπέρ αυτού και του Έθνους;
ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΕ...

ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ (ΜΕΡΟΣ Ά)

Πολύς λόγος γίνεται τις τελευταίες μέρες για την διεξαγωγή ή μη διπλών εκλογών τον Ιούνιο. Διάφοροι τηλε-σχολιαστές και τηλε-πολιτικοί, φέρονται ιδιαιτέρα κοπτόμενοι για την εξασφάλιση ισχυρής και σταθερής διακυβέρνησης. Όλα αυτά σε συνάρτηση με το αν και κατά πόσο κουρασμένος είναι ο Κωστάκης (ο λεγόμενος και “καταλληλότερος”) και αν και κατά ποσό είναι έτοιμος να κυβερνήσει ο Γιωργάκης (ο φερόμενος και ως επόμενος “καταλληλότερος”.)
Αναρωτιέμαι αν το πολίτευμα σέβεται και διαφυλάττει την ελεύθερη βούληση και την έκφραση της, αλλά και κατά πόσο ο υπάρχων μηχανισμός διαχείρισης της εξουσίας, είναι σε θέση να εντοπίσει την ουσία των συγχρόνων προβλημάτων και να προβάλλει λύσεις. Σε πρώτο επίπεδο ας δούμε θεωρητικά πως λειτουργεί στην Ελλάδα, πατρίδα της δημοκρατίας, το δημοκρατικό πολίτευμα.
Συμφωνά με το Σύνταγμα των Ελλήνων, άρθρο 1 - (Μορφή του πολιτεύματος) θεμέλιο του πολιτεύματος είναι η λαϊκή κυριαρχία. Ο ποιο κοινά αποδεκτός τρόπος έκφρασης της λαϊκής κυριαρχίας είναι η συμμετοχή σε καθολική μυστική ψηφοφορία, από την οποία θα προκύψει η νέα Βουλή.
Όπως σαφέστατα ορίζει ο συνταγματικός νομοθέτης στο άρθρο 26 - (Διάκριση των εξουσιών) ρόλος της Βουλής είναι η άσκηση της νομοθετικής λειτουργίας. Οι Έλληνες καλούνται κάθε τέσσερα χρονιά (το πολύ), να επιλέξουν, συμφωνά με τον εκάστοτε εκλογικό νόμο και όπως ορίζει το σύνταγμα, άρθρο 29 - (Πολιτικά κόμματα), ποιοι μεμονωμένοι υποψήφιοι ή συνδυασμοί υποψηφίων από κάθε νομό θα εκπροσωπήσουν το λαό στη νομοθετική δραστηριότητα. Μάλιστα ο συνταγματικός νομοθέτης θεωρεί τόσο σημαντική την έκφραση της λαϊκής κυριαρχίας που αποφάσισε να τη θωρακίσει συνταγματικά με το άρθρο 52 - (Ελεύθερη εκδήλωση της λαϊκής θέλησης).
Όταν λοιπόν ολοκληρωθεί η εκλογική διαδικασία και καθοριστεί η εθνική αντιπροσωπεία, ο πρόεδρος τη δημοκρατίας άρθρο 37 - (Διορισμός Πρωθυπουργού και Κυβέρνησης) δίνει εντολή σχηματισμού κυβέρνησης στον πλειοψηφούντα κομματικό σχηματισμό. Για να ξεκινήσει τη θητεία του το κυβερνητικό σχήμα, πρέπει να απολαμβάνει την εμπιστοσύνη της Βουλής των Ελλήνων άρθρο 84 - (Εμπιστοσύνη της Βουλής - αρχή της δεδηλωμένης), δηλαδή τουλάχιστον 151 βουλευτές να δηλώσουν ότι του εμπιστεύονται την άσκηση της εκτελεστικής εξουσίας.
Καταλήγω να πιστέψω ότι το ισχύον πολιτικό σύστημα έχει δομηθεί με γνώμονα την καλοπέραση μας. Η αίσθηση που δημιουργείται είναι ότι δε θέλει να φορτώνει τον πολίτη με σκοτούρες και προβλήματα και για αυτό έχει αναλάβει τα πάντα. Το μονό που απαιτεί από εμάς, είναι η (υποχρεωτική) ψήφος στις εκλογές, ώστε να έχει την απαιτούμενη δημοκρατική νομιμοποίηση και όλα τα “διαδικαστικά” τα αναλαμβάνει αυτό. Έτσι όλα είναι καλώς καμωμένα, by the book, κανείς δεν πρέπει να ανησυχεί για τίποτα.
ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΕ...