(upd) ΤΟ ΜΠΕΡΔΕΜΕΝΟ ΚΟΥΒΑΡΙ. ΔΗΜΟΣΙΑ ΕΡΓΑ, ΚΑΤΑΣΚΕΥΑΣΤΙΚΕΣ, ΠΡΟΜΗΘΕΙΕΣ, ΠΟΛΙΤΙΚΑΝΤΗΔΕΣ, ΜΜΕ ΚΑΙ ΣΚΑΝΔΑΛΑ.

Με μια απλή, μικρής χρονικής διάρκειας ερευνά στο διαδίκτυο και αναμοχλεύοντας τη μνήμη του, μπορεί κανείς να δει το μπερδεμένο κουβάρι δημοσιών έργων, κατασκευαστικών εταιριών, προμηθειών, ΜΜΕ και πολιτικάντηδων.

Δύσκολα κάτι από τα παρακάτω θα δούμε να αναφέρεται εκτενώς σε έντυπα και να αναλύεται σε ραδιοτηλεοπτικούς σταθμούς. Φροντίζουν για αυτό οι δίαυλοι και οι μηχανισμοί που εξασφαλίζουν την απαραίτητη απόκρυψη ή "τροποποίηση" πληροφοριών για τέτοια θέματα ή την παρουσίαση τους με τον προσφορότερο, βολικό τρόπο.

Ακολουθούν χαρακτηριστικά παραδείγματα.

· Η Ιόνια οδός (νότιο τμήμα) θα εξασφαλίσει οδική πρόσβαση στις τεράστιες τουριστικές εγκαταστάσεις που κατασκευάζονταν στη δυτική Πελοπόννησο, καθώς και σε εκείνες που σχεδιαζόταν να κατασκευαστούν και επομένως η ολοκλήρωσή της δεν θα έπρεπε να πάρει περισσότερο από τον απαιτούμενο προϋπολογισμένο χρόνο και χρήμα.
· Τον Ιούλιο του 2007 δημοπρατήθηκε η κατασκευή της Ιόνιας Οδού στις κατασκευαστικές εταιρείες Vinci - Ελλ. Τεχνοδομική - TEV, Άκτωρ, J&PAvax, Hochtief και Αθηνά ΑΤΕ και είχε δρομολογηθεί να ξεκινήσει αμέσως, με την προοπτική να ολοκληρωθεί το 2011.
· Από το 2005 στις παρόχθιες περιοχές αλλά και από την κοίτη (όχι μόνο του Αλφειού αλλά και άλλων της δυτικής και νότιας Πελοποννήσου) γίνονταν αμμοχαλικοληψίες με εντατικούς ρυθμούς, κυρίως από ντόπιους εργολάβους, που είχαν εξασφαλίσει την ανοχή κάποιων τοπικών δημοσίων λειτουργών και αρχόντων. Βουνά ολόκληρα αδρανών υλικών, βρίσκονται συγκεντρωμένα σε διαφορές τοποθεσίες του δήμου Σκιλλούντος, αλλά και στην ευρύτερη περιοχή (καταστροφή από τις αμμοληψίες). Κάτοικοι της περιοχής, καταγγέλουν ανοιχτά τη μελλοντική χρήση των φυλασσόμενων υλικών στην κατασκευή της Ιόνιας οδού, σε συνεργασία με ντόπιους κατασκευαστές – υπεργολάβους.
· Τα υλικά αυτά αναμένεται να χρησιμοποιηθούν στην κατασκευή της Ιόνιας οδού (παράνομες αμμοληψίες). Σχετικό άρθρο που δημοσιεύτηκε πέρασε στα ψιλά γράμματα για το ευρύ αναγνωστικό κοινό (Αντί για αντιπλημμυρικά έργα στον Αλφειό άρπαξαν τα αδρανή υλικά ).
· Μετά τις καταστροφικές πυρκαγιές του 2007 και με τη δικαιολογία ότι η περιοχή πριν τις εκβολές του ποταμού Αλφειού (κυρίως στη περιοχή του δήμου Σκιλλούντος) χρειάζεται άμεσα παρεμβάσεις – βελτιώσεις, εντατικοποιηθήκαν οι αμμοχαλικοληψίες στο έπακρο (ΣΧΕΤΙΚΟ ΒΙΝΤΕΟ).
· Κάτοικοι της περιοχής, μετά το θάνατο γνωστών, φίλων και συγγενών, την καταστροφή των σπιτιών τους, της χλωρίδας και της πανίδας της περιοχής τους, τώρα βιώνουν την καταλήστευση και τον βιασμό των βιοτόπων. Ακόμα και επίσημοι τοπικοί φορείς ψαχνόντουσαν να μάθουν σε ποιον ανήκουν τα φορτηγά, τι μεταφέρουν, από πού το παίρνουν και που το πάνε. Κοινό μυστικό μεταξύ των ντόπιων, είναι ότι η “εθνική” μας κατασκευαστικής εταιρία Άκτωρ ΑΕ, έχει κερδίσει σημαντικά ποσά από την εμπορία αδρανών υλικών, αφού τεράστιες ποσότητες τέτοιων υλικών μεταφέρονταν επί σειρά μηνών με φορτηγά στο λιμάνι του Κατάκολου και από εκεί σε λιμάνια αραβικών χωρών (όπου δραστηριοποιείται τόσο ο Άκτωρας όσο και η J&P Άβαξ),
· Η κατασκευαστική Άκτωρ, που ανέλαβε την κατασκευή του νοτίου τμήματος της Ιονίας οδού, ανήκει εξ’ ολοκλήρου στον όμιλο ΕΛΛΑΚΤΩΡ. Όπως προκύπτει από τη μετοχική σύνθεση, το 15,08% ανήκει στην οικογένεια Μπόμπολα. Πριν μερικούς μήνες ο πρωθυπουργός σε επίσημο ταξίδι επισκέπτεται τις εγκαταστάσεις της εταιρίας στο Κατάρ, μια ενέργεια που προκαλεί διάφορα σχόλια και ερμηνείες. Αυτό που έμεινε σαν τελική εντύπωση ήταν η επίδειξη δύναμης και ισχύος (από την πλευρά της εταιρίας) που αποπνέει το άκουσμα της παραπάνω είδησης.
· Σε μέλη της ίδιας οικογένειας ανήκει και το 71,19% του ομίλου ΠΗΓΑΣΟΣ ΕΚΔΟΤΙΚΗ. Όπως προκύπτει και από τη δομή της ΠΗΓΑΣΟΣ ΕΚΔΟΤΙΚΗ, μέλος του ίδιου ομίλου είναι και ο τηλεοπτικός σταθμός MEGA (Τηλέτυπος ΑΕ). Το μετοχικό κεφαλαίο της ΤΗΛΕΤΥΠΟΣ ΑΕ ανήκει κατά 26,82% στην ΠΗΓΑΣΟΣ ΕΚΔΟΤΙΚΗ, κατά 22,11% στον Δ.Ο.Λ. (Δημοσιογραφικός Οργανισμός Λαμπράκη) και το υπόλοιπο μέρος σε διαφόρους επενδυτές.

Σε μια άλλη ενδιαφέρουσα περίπτωση, σύσσωμα τα ΜΜΕ έχουν βαλθεί να ξεσκεπάσουν και να τιμωρήσουν τους "ενόχους" για την υπόθεση Παυλίδη. Σύντομα αναμένεται η γνωμοδότηση της αρμόδιας επιτροπής της βουλής αλλά το αποτέλεσμα είναι μάλλον προδιαγεγραμμένο και γι' αυτό αδιάφορο.
Ποιος είναι όμως ο πραγματικός στόχος. Ο Παυλίδης, η ΝΔ, η κυβέρνηση, οι ακτοοπλόοι, η κακιά (μας) η ώρα, όλα αυτά μαζί;
Απο τη μια πλευρά, ο σάλος για τον Παυλίδη, μιας υπόθεσης μερικών εκατοντάδων χιλιάδων ευρώ, και απο την άλλη η απολυτη μούγγα στην υπόθεση της SIEMENS, που εμπλέκει έμμεσα ή άμεσα το σύνολο σχεδόν του πολιτικού κόσμου από τη μεταπολίτευση και μετά.Υπάρχουν κάποια συνδεόμενα, με αυτο το θέμα γεγονότα που δεν πολυαναφέρονται αλλα προκαλουν εντύπωση.

· Εδώ και πάνω απο μια δεκαετία ειναί γνωστό πορισμα της γερμανικης βουλής που εμπλέκει την Intracom με την Ανατολική Γερμανία και με σημαντικά ποσά που χρησιμοποιήθηκαν ως ‘’μέσα φροντίδας αγοράς”

· Η άνοδος και η κυριαρχία της Ιντρακόμ στις προμήθειες του ΟΤΕ δηλαδή η εμπλοκή σε μια διαδικασία ύποπτη και προβληματική εν τη γενέσει της, δε φαίνεται να μας έχει απασχολήσει ιδιαίτερα.
· Ενδιαφέρον προκαλεί το γεγονός ότι σε κανένα δελτίο των 20:00 δεν έχει ακουστεί το παραμικρό για πιθανή εμπλοκή του “εθνικού μας προμηθευτή” Intracom. (Από τα πορτοκάλια και την Ιντρακόμ, στα «μαύρα ταμεία»)
· Από το 1995, Siemens, OTE και Intracom, μέσω της σύστασης της Hellas com, συμμαχούν για να χτυπήσουν δουλειές στο εξωτερικό, στο όνομα της κοινής ωφελείας.
· Και επειδή ο θείος δεν είναι κανένας τυχαίος, δεν αφήνει τίποτα στην τύχη. Όπως δήλωσε στέλεχος της SIEMENS, “είχε άνθρωπό του και στα κεντρικά μας στο Μόναχο”.
Εύκολα καταλαβαίνει κανείς ότι το μεγαλύτερο κομμάτι πληροφόρησης που φτάνει σε όλους μας, είτε μέσα από της εφημερίδες και τα περιοδικά είτε μέσα από ραδιοφωνικούς και τηλεοπτικούς σταθμούς των παραπάνω συνεταίρων (αλλά και αλλων συνεταίρων σε ανάλογες, παρόμοιες περιπτώσεις) δεν έχουν σαν στόχο να μας ανοίξουν τα μάτια αλλά να κατευθύνουν την σκέψη σε βολικά συμπεράσματα και απόψεις και την προσοχή μας σε ελάσσονος σημασίας ζητήματα.

Η βουλή ασχολείται με το ρόλο του Παυλίδη, τα καναλια με το αντίτιμο του διαμερίσματος της κόρης του και όλη η χώρα παρακολουθεί σαν υπνωτισμένη τις "πολιτικές" εξελίξεις. Βατοπεδι, Siemens, C4I, (σο)δομημένα ομόλογα, δεν είναι θέματα για να απασχολήσουν το ευρύ κοινό. Βρέθηκε (και παντα θα βρίσκεται) τη μια ένας Ρουσόπουλος (oχι οτι και ο Θ.Ρ. είναι άγιος) και την άλλη ενας Παυλίδης, που πλήρωνουν για τις αμαρτίες όλων.

Ο πρώτος την "πλήρωσε" στη θέση όσων είχαν καλά καλυμμένη την πλάτη τους, o δεύτερος για να ικανοποιηθεί το κοινό περί δικαίου αίσθημα και να μη τους παρει ο κόσμος με τις ντομάτες.
Η γνώριμη πλέον μυρωδιά των σκανδαλών, είναι διάχυτη παντού. Η δυσωδία μας κατακλύζει όλο και περισσότερο δείχνοντας οτι κάθε περίπτωση σκανδάλου μόνο μοναδική δεν είναι. Ότι βγαίνει στη φόρα απο φορείς της "συντεταγμένης πολιτείας", γίνετε για να αποσπαστεί η προσοχή απο κάτι άλλο, πιο μεγάλο πιο βρώμικο. Όλες οι "μεμονωμένες" περίπτωσεις αποτελούν απλά διαφορετικές πλευρές του ίδιου μπερδεμένου κουβαριού, σε ένα παιχνίδι οικονομικής και πολιτικής επικράτησης και κυριαρχίας.

Blackle, the eco-google

ΣΗΜΕΡΑ ΕΛΑΒΑ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΕΙΔΗΣΗ.

ΑΚΡΩΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΥΣΑ, ΑΞΙΑ ΠΡΟΩΘΗΣΗΣ!

Δημοσιοποιήθηκε μια μελέτη φοιτητών του Πανεπιστημίου Κρήτης που καταδεικνύει ότι, αν η υπηρεσία Google Search είχε μαύρη οθόνη, λαμβάνοντας υπόψη την τεράστια παγκόσμια συχνότητα χρήσης της, σύμφωνα με υπολογισμούς, θα είχαν σωθεί..... τουλάχιστον 750 μεγαβατώρες ανά χώρα για κάθε έτος!
Η Google, ανταποκρινόμενη στη μελέτη, δημιούργησε μια "μαύρη" έκδοση της μηχανής αναζήτησης , που κάνει ακριβώς την ίδια δουλειά και ονομάζεται Blackle.
Η έκδοση αυτή εξοικονομεί μεγάλο ποσοστό ηλεκτρικής ενέργειας, που καταναλώνει τόσο το modem-router όσο και η οθόνη του υπολογιστή.
ΒΟΗΘΗΣΤΕ να διαδοθεί η σελίδα ΚΑΙ αλλάξτε την διεύθυνση του Google σε http://www.blackle.com

ΑΛΛΑΞΤΕ ΟΛΟΙ ΤΗΝ ΕΚΔΟΣΗ ΤΗΣ ΜΗΧΑΝΗΣ ΑΝΑΖΗΤΗΣΗΣ, ΕΞΟΙΚΟΝΟΜΕΙΣΤΕ ΗΛΕΚΤΡΙΚΗ ΕΝΕΡΓΕΙΑ ΕΧΟΝΤΑΣ ΤΑ ΙΔΙΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΣΤΗΝ ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ ΚΑΙ ΒΟΗΘΗΣΤΕ ΝΑ ΔΙΑΔΩΘΕΙ!!!

ΜΕΡΟΣ Γ. ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ. ΜΙΑ ΕΡΜΗΝΕΙΑ.

Μπορούμε να υποστηρίξουμε ότι το υφιστάμενο πολιτικό σύστημα δεν είναι προσαρμοσμένο στις ανάγκες του Λαού και του Έθνους. Ωστόσο, για να ολοκληρωθεί μια δοσοληψία, χρειάζονται τουλάχιστον δύο. Το πολιτικό σύστημα δε λειτουργεί με αυτό τον τρόπο εξαιτίας κάποιου βίτσιου. Τα στοιχειά παθογένειας που θα έπρεπε να διορθωθούν, προκειμένου να αρθούν οι οποίες δυσλειτουργίες, δε σχετίζονται με τη φύση αυτού καθ'αυτού του πολιτικού συστήματος και ως εκ τούτου, οι οποίες πιθανές τροποποιήσεις θα επιφέρουν οριακές μόνο αλλαγές. Λύση δε μπορεί να αναζητηθεί ούτε στην εγκαθίδρυση του τάδε ή του δείνα συστήματος κοινωνικής οργάνωσης. Η εξήγηση εντοπίζεται στην ίδια την ανθρώπινη φύση.
Ο Α. Δ. Γληνός στο έργο του, “Βιολογική επιστήμη και κοινωνία”, μετεξέλιξε το συλλογισμό του πατέρα του (Δ. Γληνού), ότι η ανθρώπινη συμπεριφορά καθορίζεται κυρίως από τρία ένστικτα: (α) το ένστικτο της αυτοσυντήρησης , (β) το ένστικτο της αναπαραγωγής και (γ) το ένστικτο της κυριαρχικής επιβολής του Εγώ.
Τα κίνητρα του ανθρώπου είναι βιολογικά (αυτοσυντήρηση και αναπαραγωγή) και οι συγκεκριμένες συμπεριφορές με τις οποίες εκδηλώνονται, είναι λειτουργίες απαραίτητες για την επιβίωση του ανθρώπινου είδους.
Όσον αφορά όμως το τρίτο κίνητρο, της κυριαρχικής επιβολής του Εγώ, η εκδήλωση του κινήτρου έπαψε να έχει σχέση με την επιβίωση του ανθρώπινου είδους. Αφού η εργασιακή δραστηριότητα του ανθρώπου ικανοποιεί τα δύο πρώτα κίνητρα της αυτοσυντήρησης και αναπαραγωγής, το τρίτο προβάλλει σαν κύριο κίνητρο της συμπεριφοράς, σε διάταξη προοδευτικής κλιμάκωσης : επιθυμία / ανάγκη για κοινωνική αναγνώριση, διάκριση, ανάδειξη, υπεροχή, επιβολή, μερική και/ή ολική κυριαρχία.
O άνθρωπος επιδιώκει την ικανοποίηση των επιθυμιών / αναγκών. Η κύρια λειτουργία της νόησης, είναι η όσο το δυνατόν πληρέστερη ικανοποίησή των επιθυμιών / αναγκών, με την διαμόρφωση συγκεκριμένων συμπεριφορών που να μεγιστοποιούν τις πιθανότητες αυτής της ικανοποίησης, είτε με αποδοχή είτε σε σύγκρουση με τα θεσμικά πλαίσια του κοινωνικού συστήματος.
Προκύπτει λοιπόν ότι, σε κάθε μορφή κοινωνικής οργάνωσης, ο άνθρωπος παρά την έμφυτη κοινωνικότητα, διαθέτει σε πολύ έντονο βαθμό την τάση για κυριαρχία και επικράτηση, γεγονός που τον ωθεί σε πράξεις ή παραλείψεις που μπορεί να χαρακτηριστούν άδικες, ανήθικες ή και αντικοινωνικές. Τα άτομα που κατέχουν θέσεις ευθύνης και κυρίως αυτοί που μπορούν να τα ελέγξουν, έχουν πρακτικά τη δυνατότητα να δρουν πέρα και πάνω από το σύστημα οργάνωσης και τους κανόνες που θέτει, ανεξάρτητα από τη δομή του και από τον τρόπο ή το κριτήριο με το οποίο επιλεχθήκαν τα πρόσωπα.
Όσο υψηλότερη θέση / αξίωμα κατέχει ή ελέγχει κάποιος, τόσο μεγαλύτερη δυνατότητα έχει να επηρεάσει ακόμα και το θεσμικό πλαίσιο που έχει καθοριστεί από το κοινωνικό σύνολο.
Μοιραία κατάληξη των παραπάνω συμπεριφορών είναι η υπονόμευση της λειτουργίας του κοινωνικού συνόλου σε τέτοιο βαθμό, που να δημιουργήσει προϋποθέσεις ανατροπής και νέους συσχετισμούς.

Όπως έχουμε ξαναπεί, κοινό χαρακτηριστικό των κρατούντων κάθε κοινωνικού σχηματισμού, είναι η προσπάθεια να διατηρήσουν ή και να επεκτείνουν την κυριαρχία και το ρόλο τους. Στη σύγχρονη εποχή η δικλείδα εκείνη που εξασφαλίζει, αφενός την επιδιωκόμενη κυριαρχία στους κρατούντες και αφετέρου την ανεκτικότητα του κοινωνικού συνόλου απέναντι σε αυτά τα φαινόμενα και συμπεριφορές, είναι τα δημοκρατικά πολιτεύματα.

Η καθολική συμμετοχή στη διαμόρφωση και διαχείριση των κοινών υποθέσεων (τοπικών, εθνικών ή υπερεθνικών) όπως αυτή εκφράζεται μέσω της καθολικής συμμετοχής σε εκλογές, δεν αποτελεί επαρκή και ασφαλή συνθήκη για την ομαλή λειτουργία μιας κοινωνιας και την εξασφάλιση της ευημερίας. Η φύση ομως της δημοκρατίας δεν αφήνει περιθώρια αμφισβήτησης. Οι αποφάσεις λαμβάνονται και οι επιλογές προκρίνονται μέσα από αρκούντως δημοκρατικές διαδικασίες, αποκτώντας έτσι την απαραίτητη “κοινωνική συναίνεση”, νομιμοποίηση και αποδοχή.

Αυτό το δημοκρατικο επίχρισμα, είναι εκείνο το χαρακτηριστικό του συστήματος που προκαλεί τη σκέψη οτι, αν η καθολική συμμετοχή στις εκλογές ήταν πραγματικά σε θέση να επηρεάσει την ισχύουσα κατάσταση, σε καθοριστικό βαθμό και με καθοριστικό τρόπο, θα τίθονταν εκτός νόμου και μια άλλη διαδικασία θα την αντικαθιστούσε.
Έτσι εξασφαλίζεται μια λεπτή ισορροπία μεταξύ, εκείνων που διαθέτουν τον τρόπο και τα μέσα να διαμορφώσουν και να διατηρήσουν τις συνθήκες που επιθυμούν (θεσμικά πλαίσια) χωρίς να προκαλέσουν ασυνήθιστες αναταράξεις και εκείνων που χρησιμοποιώντας τα θεμελιώδη δικαιώματα που τους εξασφαλίζει η δημοκρατία, προσπαθούν να αμυνθούν (ίσως μέχρι να περιέλθουν και οι ίδιοι στην κατάσταση των πρώτων). Η λειτουργία του συστήματος, κατά τον επιδιωκόμενο τρόπο, επι σειρά ετών τεκμηριώνει την άποψη οτι τελικά, νόμος είναι το δίκαιο εκείνου που μπορεί να το επιβάλλει.

Η ιδιότυπη αυτή διελκυνστίδα ίσως οδηγήσει στην κατάρρευση της μιας ή της άλλης πλευράς και τελικά επέλθει η επιθυμητή ή κατ΄ άλλους απευκταία, δομική μεταβολή του κοινωνικού συστήματος, του τρόπου οργάνωσης και των υφισταμένων συνθηκών. Μέχρι να συμβεί αυτό όμως, τα δημοκρατικά πολιτεύματα φαίνονται το καταλληλότερο και πιο ικανό μέσο, που μπορεί να εξομαλύνει με άκρως ελεγχόμενο τρόπο τις αναταραξεις από τη παγκοσμιοποιημένη συνύπαρξη, ανθρώπων που προσπαθούν να επιβιώσουν και ανθρώπων που επιδιώκουν να κυριαρχήσουν.

ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ, Η ΠΡΑΞΗ (ΜΕΡΟΣ 'B).

Ας δούμε πως λειτουργεί αυτό το μοντέλο στην πράξη (ΜΕΡΟΣ Ά. ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ.) .

Για να μπορεί ο πλειοψηφών κομματικός σχηματισμός να απολαύσει την εμπιστοσύνη της Βουλής, παρεμβάλλεται ο εκλογικός νόμος, ο οποίος κόβεται και ράβετε στα μέτρα των δυο κομμάτων εξουσίας. Σύμφωνα με αυτά που ισχύουν σήμερα, το πρώτο κόμμα εκτός από τις έδρες που πραγματικά του αναλογούν με βάση το εκλογικό αποτέλεσμα, παίρνει μπόνους άλλες 40 έδρες (που θα γινουν 50 απο τις μεθεπόμενες εκλογές) για να έχει να πορεύεται.
Πρακτικά αυτό σημαίνει ότι, σε μια 6κομματική Βουλή (πολύ πιθανό σενάριο με τα τρέχοντα δεδομένα), το πρώτο κόμμα μπορεί να σχηματίσει αυτοδύναμη κυβέρνηση (δηλαδή 150+1 βουλευτές να δηλώσουν εμπιστοσύνη) ακόμα και με το 38,5% τον ψήφων (αντί για το 41-42% σήμερα).
Εδώ μάλλον η λαϊκή θέληση δεν ερμηνεύεται σωστά. Ο πρόεδρος της δημοκρατίας θα δώσει εντολή σχηματισμού κυβέρνησης σε ένα κόμμα που έχει ψηφιστεί περίπου από το 39% του ελληνικού λαού, αλλά σύμφωνα με την ευχέρεια που παρέχει ο εκλογικός νόμος, το εμπιστεύεται το 50%+κατι των βουλευτών. Το υπόλοιπο 61% που επέλεξε κάτι άλλο, ας πάει να @@@... (δικτατορία της πλειοψηφούσας μειοψηφίας)
Για να μπορέσει η κυβέρνηση να “επιτελέσει” το έργο της, θα πρέπει να στελεχώσει τόσο τα διάφορα υπουργεία, όσο και τους διάφορους οργανισμούς, κρατικές υπηρεσίες, ΔΕΚΟ κ.α. Μόνιμη και ανεξάντλητη πηγή στελεχών προς αξιοποίηση αποτελούν τα κομματικά στελέχη, τα λεγόμενα αλλιώς και κομματόσκυλα.
Σήμερα τα κόμματα λειτουργούν όπως λειτουργούσαν στις αρχές του αιώνα τα λημέρια για τους κατά τόπους λήσταρχους. Ένας χώρος, μέσα στον οποίο δρουν σχεδόν ανενόχλητοι, έχοντας εξασφαλίσει κάποιο βαθμό ατιμωρησίας. Με τις κατάλληλες γνωριμίες και εκμεταλλευόμενος ευκαιρίες εξέλιξης μπορεί άνετα κάποιος να ανελιχθεί σε υψηλά επίπεδα και αξιώματα. Προκειμένου λοιπόν είτε να διασφαλιστούν αυτά τα κεκτημένα, είτε να διατηρηθούν οι ευκαιρίες ανέλιξης, το κόμμα πρέπει να διατηρηθεί στην εξουσία με κάθε τρόπο (κομματική πειθαρχία).
Η βουλή, (αποτελούμενη στο σύνολο της από κομματικά στελέχη με αποδεδειγμένη αφοσίωση στο κόμμα τους) η οποία σύμφωνα με το σύνταγμα ασκεί τη νομοθετική εξουσία, δίνει την εμπιστοσύνη της στην κυβέρνηση (δηλαδή μια ομάδα επιλεγμένων ανθρώπων της απολύτου εμπιστοσύνης του αρχηγού του πρώτου κόμματος), να εκτελέσει τους νόμους που αυτή ψηφίζει.
Τα τελευταία 20 χρονιά τουλάχιστον, τα μέλη της κυβέρνησης είναι και βουλευτές της πλειοψηφίας. Ο υπουργός (κομματικό στέλεχος και βουλευτής-νομοθέτης) καταθέτει ένα νομοσχέδιο προς ψήφιση στη βουλή (που ελέω εκλογικού νομού, αποτελείται κατά πλειοψηφία από στελέχη του ίδιου κόμματος με τον υπουργό). Με ενεργοποιημένη την κομματική πειθαρχία στο έπακρο, ποιος βουλευτής θα καταψηφίσει πρόταση νομού του κόμματος του; Αν στο σχήμα προσθέσουμε και τις παρεμβάσεις κυβερνητικών στελεχών στο χώρο της δικαιοσύνης (η οποία φέρεται ιδιαίτερα κομματικοποιημένη), προκύπτει ότι και η διάκριση των εξουσιών πάει περίπατο.
Αλλά δεν πρέπει να αγχωνόμαστε ή να προβληματιζόμαστε με τέτοια θέματα. Είναι σαφές ότι οι πατέρες του έθνους ξέρουν καλυτέρα και δρουν πριν από μας, για μας. Οι εξουσίες μπορεί στην πράξη να μη διακρίνονται με ιδιαίτερη σαφήνεια, ωστόσο πηγάζουν από το λαό και τον υπηρετούν.
Όλες;
Εκτός από τις τρεις εξουσίες που σαφώς περιγράφει και οριοθετεί το Σύνταγμα, οι σύγχρονες συνθήκες έχουν διαμορφώσει και μια ακόμα. Την πανίσχυρη 4η εξουσία, τα MME.

Χοντρικά όποιος μπορεί να την ελέγξει μπορεί να πετύχει τα πάντα. Ελέγχοντας αυτά που κάθε βραδύ ακούγονται σε κάθε δελτίο ειδήσεων ή γράφονται σε κάθε site ή εφημερίδα, προβάλλοντας εκείνα τα πρόσωπα και εκείνα τα πρότυπα που βολεύουν και χρειάζονται, προπαγανδίζοντας υπέρ η κατά της άποψης που χρειάζεται. Αυτά που πρέπει, θα ακουστούν ακόμα και αν χρειαστεί να κατασκευαστούν ενώ ότι δε βολεύει “θάβετε” όσο βαθειά πρέπει.
Από την άλλη, η λειτουργία των κομμάτων συνεχίζει να βασίζεται σε ένα άκρως πελατειακό και εν πολλοίς λαϊκίστικο σύστημα. Ο πολιτικός συγκεντρωτισμός και η κυριαρχία τον πολιτικών και κομματικών κριτηρίων έναντι των δημόσιων θεσμών, η ιδιοποίηση των διοικητικών θεσμών και της δημόσιας διοίκησης, αποτέλεσαν τρόπο ομηρίας χιλιάδων ανθρώπων που στηρίζουν τις ελπίδες για μια καλύτερη ζωή σε ένα κόμμα ή κομματικό στέλεχος, δημιουργώντας φαύλο κύκλο.

Ύστερα απο όλα αυτα, αναρωτιέμαι μήπως τελικά ο κυρίαρχος λαός δεν είναι και τόσο κυρίαρχος και οι εξουσίες δε λειτουργούν τελικά και τόσο υπέρ αυτού και του Έθνους;
ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΕ...

ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ (ΜΕΡΟΣ Ά)

Πολύς λόγος γίνεται τις τελευταίες μέρες για την διεξαγωγή ή μη διπλών εκλογών τον Ιούνιο. Διάφοροι τηλε-σχολιαστές και τηλε-πολιτικοί, φέρονται ιδιαιτέρα κοπτόμενοι για την εξασφάλιση ισχυρής και σταθερής διακυβέρνησης. Όλα αυτά σε συνάρτηση με το αν και κατά πόσο κουρασμένος είναι ο Κωστάκης (ο λεγόμενος και “καταλληλότερος”) και αν και κατά ποσό είναι έτοιμος να κυβερνήσει ο Γιωργάκης (ο φερόμενος και ως επόμενος “καταλληλότερος”.)
Αναρωτιέμαι αν το πολίτευμα σέβεται και διαφυλάττει την ελεύθερη βούληση και την έκφραση της, αλλά και κατά πόσο ο υπάρχων μηχανισμός διαχείρισης της εξουσίας, είναι σε θέση να εντοπίσει την ουσία των συγχρόνων προβλημάτων και να προβάλλει λύσεις. Σε πρώτο επίπεδο ας δούμε θεωρητικά πως λειτουργεί στην Ελλάδα, πατρίδα της δημοκρατίας, το δημοκρατικό πολίτευμα.
Συμφωνά με το Σύνταγμα των Ελλήνων, άρθρο 1 - (Μορφή του πολιτεύματος) θεμέλιο του πολιτεύματος είναι η λαϊκή κυριαρχία. Ο ποιο κοινά αποδεκτός τρόπος έκφρασης της λαϊκής κυριαρχίας είναι η συμμετοχή σε καθολική μυστική ψηφοφορία, από την οποία θα προκύψει η νέα Βουλή.
Όπως σαφέστατα ορίζει ο συνταγματικός νομοθέτης στο άρθρο 26 - (Διάκριση των εξουσιών) ρόλος της Βουλής είναι η άσκηση της νομοθετικής λειτουργίας. Οι Έλληνες καλούνται κάθε τέσσερα χρονιά (το πολύ), να επιλέξουν, συμφωνά με τον εκάστοτε εκλογικό νόμο και όπως ορίζει το σύνταγμα, άρθρο 29 - (Πολιτικά κόμματα), ποιοι μεμονωμένοι υποψήφιοι ή συνδυασμοί υποψηφίων από κάθε νομό θα εκπροσωπήσουν το λαό στη νομοθετική δραστηριότητα. Μάλιστα ο συνταγματικός νομοθέτης θεωρεί τόσο σημαντική την έκφραση της λαϊκής κυριαρχίας που αποφάσισε να τη θωρακίσει συνταγματικά με το άρθρο 52 - (Ελεύθερη εκδήλωση της λαϊκής θέλησης).
Όταν λοιπόν ολοκληρωθεί η εκλογική διαδικασία και καθοριστεί η εθνική αντιπροσωπεία, ο πρόεδρος τη δημοκρατίας άρθρο 37 - (Διορισμός Πρωθυπουργού και Κυβέρνησης) δίνει εντολή σχηματισμού κυβέρνησης στον πλειοψηφούντα κομματικό σχηματισμό. Για να ξεκινήσει τη θητεία του το κυβερνητικό σχήμα, πρέπει να απολαμβάνει την εμπιστοσύνη της Βουλής των Ελλήνων άρθρο 84 - (Εμπιστοσύνη της Βουλής - αρχή της δεδηλωμένης), δηλαδή τουλάχιστον 151 βουλευτές να δηλώσουν ότι του εμπιστεύονται την άσκηση της εκτελεστικής εξουσίας.
Καταλήγω να πιστέψω ότι το ισχύον πολιτικό σύστημα έχει δομηθεί με γνώμονα την καλοπέραση μας. Η αίσθηση που δημιουργείται είναι ότι δε θέλει να φορτώνει τον πολίτη με σκοτούρες και προβλήματα και για αυτό έχει αναλάβει τα πάντα. Το μονό που απαιτεί από εμάς, είναι η (υποχρεωτική) ψήφος στις εκλογές, ώστε να έχει την απαιτούμενη δημοκρατική νομιμοποίηση και όλα τα “διαδικαστικά” τα αναλαμβάνει αυτό. Έτσι όλα είναι καλώς καμωμένα, by the book, κανείς δεν πρέπει να ανησυχεί για τίποτα.
ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΕ...

ΣΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΤΗΣ ΚΟΥΚΟΥΛΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΚΟΥΜΠΟΥΡΑΣ.

Κοινό χαρακτηριστικό των κρατούντων κάθε κοινωνικού σχηματισμού, είναι η προσπάθεια να βρεθούν και να εφαρμοστούν οι μηχανισμοί που θα τους επιτρέψουν να διατηρήσουν ή και να επεκτείνουν την κυριαρχία και το ρόλο τους. Υπό αυτή την οπτική, ο μεγαλύτερος κίνδυνος που υφίστανται προέρχεται από κάθε προσπάθεια μεταβολής του κοινωνικού και οικονομικού ισχύοντος καθεστώτος. Μια πολύ αποτελεσματική μέθοδος, για την προστασία από τον παραπάνω κίνδυνο, είναι η δαιμονοποίηση κάθε άποψης, προσπάθειας, δράσης που μπορεί να επιφέρει οποιαδήποτε αλλαγή στο ισχύον καθεστώς.

Στην Ευρώπη, ένα πολύ χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτέλεσε η Ιερή Συμμαχία, με γνωστό ρόλο και μεθόδους. Αξίζει να θυμηθεί κάποιος τον τρόπο με τον οποίο, κατά τον 17ο αι. καταπνίγονταν κοινωνικά κινήματα, αλλά και πώς αντιμετωπίζονταν εθνικοί απελευθερωτικοί αγώνες, όπως η επανάσταση του ελληνικού γένους το 1821. Συλλήβδην, όλες οι προσπάθειες για ανεξαρτησία, ελευθέρια, αυτοδιάθεση, αντιμετωπίζονταν με παρόμοιο τρόπο. Η πιο απλή, εύκολη και πιασάρικη κατηγόρια, ήταν ο χαρακτηρισμός όλων των παραπάνω κινημάτων, ως τρομοκρατικά. Στη συνεχεία τα μέλη της Ιερής Συμμαχίας, ως οι θεματοφύλακες της νομιμότητας, αλλά στην πραγματικότητα προστάτες της ισχύουσας κατάστασης και των κεκτημένων τους, παρενέβαιναν, με τον τρόπο που τους βόλευε, είτε πνίγοντας τις εξεγέρσεις στο αίμα, είτε χρησιμοποιώντας τα κινήματα ως ευκαιρία επέμβασης σε αλλά κράτη.

Από τότε έχει κυλήσει πολύ νερό στο αυλάκι της Ιστορίας, ρόλοι έχουν αλλάξει, νέοι θεσμοί έχουν θεσπιστεί, κράτη έχουν συσταθεί ενώ άλλα εξαφανιστεί. Ωστόσο η παλιά τεχνική, αναμορφωμένη και εμπλουτισμένη, εξακολουθεί να χρησιμοποιείται με μεγάλη επιτυχία. Οι κρατούντες, βαπτίζουν τρομοκρατία οποιαδήποτε ενέργεια, πράξη ή κίνημα, αντιτίθεται στα σχέδια τους, αναλάμβαναν να αποκαταστήσουν την τάξη, τη νομιμότητα, την ειρήνη και τη δημοκρατία, είτε “στήνουν” τέτοια “κινήματα”, χώνοντας τη μύτη τους στα εσωτερικά κρατών, ελέγχοντας πολιτεύματα, χειραγωγώντας κοινωνίες και εγκαθιστώντας με διαφόρους τρόπους, βολικές κυβερνήσεις.

Στην Ελλάδα, η τρομοκρατία εμφανίστηκε μετά την πτώση της χούντας, από αντιδικτατορικές ομάδες που πίστευαν ότι η μεταπολίτευση δεν έφερε και δημοκρατία και θεώρησαν ότι ο αγώνας έπρεπε να συνεχιστεί. Ωστόσο είναι άδικο να ανακατέψουμε τους σύγχρονους κουμπουροφόρους, με όσους εναντιώθηκαν στη χούντα. Έξαλλου το ισχύον σύνταγμα, αναγνωρίζει το δικαίωμα και την υποχρέωση σε όλους τους Έλληνες, να αντιστέκονται με κάθε μέσο, στην βίαιη κατάλυση του. (Αρ. 120 παρ. 4 )
http://www.parliament.gr/politeuma/syntagmaDetails.asp?ArthroID=124

Εκείνες οι ομάδες, τα πρώτα χτυπήματα των οποίων είχαν σημαντική λαϊκή αποδοχή, σταδιακά διαβρώθηκαν από μυστικές υπηρεσίες, εκφυλίστηκαν, αποκόπηκαν από το λαό, τις ανάγκες και τις διεκδικήσεις του και απογυμνωμένες από κάθε μαζικό λαϊκό έρεισμα, έφτασαν στη σημερινή μορφή, που τις καθιστά ιδιαίτερα επικίνδυνες και επιζήμιες, για το κοινωνικό σύνολο.

Κανένας διεθνής οργανισμός δεν έχει καθορίσει ένα κοινά αποδεκτό ορισμό, που να περιγράφει το φαινόμενο και τις διαστάσεις της τρομοκρατίας, με αποτέλεσμα να χρησιμοποιείται αναλόγως όπως και όποτε βολεύει. Τις τελευταίους μέρες, μεγάλη κουβέντα γίνετε για την αναβίωση της τρομοκρατία στη χώρα και στους κίνδυνους που κρύβονται πίσω από αυτή. Για την οικονομία της κουβέντας και βλέποντας πως αντιμετωπίζεται από την ευρύτερη κοινή γνώμη, ο τρόπος δράσης και η επιχειρηματολογία αυτών των ομάδων, θα ορίσουμε ως τρομοκρατία, την προσπάθεια να ανατραπεί με ένοπλη δράση το ισχύον πολίτικο, οικονομικό σύστημα.

Οι σημερινές οικονομικές και πολιτικές συνθήκες, η επιθετικά αυξανόμενη φτώχια, οι κοινωνικές ανισότητες, η εκμετάλλευση, ο αποκλεισμός, το έλλειμμα δημοκρατίας σε όλες σχεδόν τις εκφράσεις της δημοσιάς ζωής, η ακραία και εντεινόμενη κρατική καταστολή, δημιουργούν τις κατάλληλες προϋποθέσεις για κοινωνικές αντιδράσεις, οι οποίες υπό προϋποθέσεις μπορούν να επιδιώξουν και είναι ικανές να επιτύχουν, δομικές μεταβολές του ισχύοντος συστήματος. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, μαζί με αυτούς που δίκαια διαμαρτύρονται, αντιδρούν και επιδιώκουν αλλαγές, χρησιμοποιώντας κοινωνικά αποδεκτούς τρόπους, είναι δεδομένο ότι θα υπάρξουν άτομα, φορείς πιο ακραίων απόψεων και τακτικών, που εν δυνάμει μπορούν να αποδεχθούν τη χρήση βιας, ένοπλης ή μη. Ωστόσο, π.χ “…καμιά σχέση με την εξεγερσιακή και επαναστατική (αντι)βία δεν έχουν φασιστικές συμπεριφορές σαν αυτή κατά του φίλου καθηγητή Γιάννη Πανούση, τρομοκρατικές επιθέσεις και δολοφονίες, καταστροφές δημοσίων αγαθών, βανδαλισμοί σε σχολεία και δημόσια κτίρια, εμπρησμοί και λεηλασίες σε βάρος βιοπαλαιστών, «μπαχαλάκηδων» χουλιγκανισμός και πλιάτσικο” http://new.enet.gr/?i=news.el.article&id=19915

Η αίσθηση που δημιουργείται είναι, ότι εκεί που η δράση κουκουλοφόρων προβοκατόρων και πρακτόρων, δεν επαρκεί να πυροδοτήσει τους υπόλοιπους ανεγκέφαλους τραμπούκους, που θα σπιλώσουν και θα υποβαθμίσουν μια κοινωνική κινητοποίηση ή πρωτοβουλία, επιστρατεύονται τα μεγάλα μέσα.

Με την παρέμβαση, στήριξη και ενίσχυση μέσω μηχανισμών του ιδίου του συστήματος, οι διαβρωμένες, “επαναστατικές” ένοπλες ομάδες, ψαρεύοντας ως μέλη λοιπούς ανεγκέφαλους του “αντιεξουσιαστικού” χώρου εφαρμόζουν μεθόδους και πρακτικές, οι οποίες θέτουν την κοινωνία απέναντι τους. “Εραστής της ελευθερίας, πάνω απ' όλα, ο χωρίς εισαγωγικά αντεξουσιαστής, δηλαδή ο συνειδητός αναρχικός, ξέρει καλά τα όριά της: Εκεί που αρχίζει η ελευθερία του άλλου. Σέβεται τη ζωή ως αυταξία και τη μάνα φύση. Διακονεί την κοινωνική αλληλεγγύη και υπερασπίζεται το δικαίωμα να είσαι διαφορετικός και την ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Πολέμιος κάθε ολοκληρωτισμού…”
http://new.enet.gr/?i=news.el.article&id=19915
Η στάση της κοινωνίας ακόμα και απέναντι σε κακοποιούς ή κατηγορούμενους του κοινού ποινικού δίκαιου, που εκδηλώνουν έμπρακτα, σεβασμό στην ανθρωπινή ζωή και κοινωνική αλληλεγγύη, είναι πολύ πιο ευνοϊκή από ότι απέναντι στους αυτόκλητους “επαναστάτες”.
(http://www.enet.gr/online/online_text/c=112,id=18551204 )

Η αδιαφορία για την ύψιστη αξία της ανθρώπινης ζωής, η στοχοποίηση ανθρώπων που μπορεί απλά να βρεθούν σε λάθος τόπο λάθος χρόνο ή να κάνουν “λάθος” δουλειά, οι απειλές για χτυπήματα στα τυφλά, δε μπορούν να αναγνωριστούν ως κοινωνική δράση. Αποτελούν όμως ιδιαίτερα χρήσιμο εργαλείο στην προσπάθεια των κρατούντων να προστατευτούν από τις αλλαγές του κοινωνικού και οικονομικού συστήματος και καθίστανται ένας πολύ αποτελεσματικός τρόπος ανάσχεσης, κάθε μαζικού κοινωνικού κινήματος, στη γέννηση του.

Υιοθετώντας τη λογική και τις πρακτικές του συστήματος που επιδιώκεις να αλλάξεις, δε σε διαφοροποιεί από αυτό, ούτε σε κάνει καλύτερο του. Σε κάνει υποχείριο του, ένα ακόμα αλλοτριωμένο κομματάκι του. Το να γίνουν στόχος τεχνικοί και δημοσιογράφοι του πεζοδρομίου, ειδικοί φρουροί και αστυνομικοί των €700 - €800, δε προσφέρει καμία υπηρεσία στα κοινωνικά κινήματα, αλλά στο ίδιο το σύστημα. Το να ανατιναχτεί ένα οικοδομικό τετράγωνο, ή ένα υπουργείο σκοτώνοντας μερικές δεκάδες ανθρώπους, το σύστημα δεν πληγώνεται, ούτε αλλάζει. Το να σμιλευτεί μια φοβισμένη και φοβική κοινωνία γυρίζοντας την πλάτη στα κοινωνικά κινήματα που διεκδικούν ακόμα και τα δικαιότερα αιτήματα, δεν μπορεί να είναι το ζητούμενο οποιουδήποτε, αλλά επιδίωξη του συστήματος.

Έχοντας διαθέσιμες όλες τις δικαιολογίες που χρειάζεται, μπορεί να θέσει σε λειτουργία το μηχανισμό που του εξασφαλίζει την ύπαρξη του, αναλλοίωτη. Νομιμοποιείται να δείξει το αληθινό του πρόσωπο, εφαρμόζοντας τα πιο ακραία μέτρα καταστολής, την περικοπή των ατομικών ελευθεριών, το περιορισμό της ελεύθερης έκφρασης και σκέψης.
Και όλα αυτά, με εξασφαλισμένη την ανοχή και την αποδοχή της κοινωνίας.

ΑΠΟ ΤΟ ΔΟΥΛΕΜΠΟΡΙΟ ΣΤΟ FLEXICURITY

Διαχρονικά σε κάθε κοινωνία, οι τρόποι που επιλέγονται για να αντιμετωπιστεί το βασικό οικονομικό πρόβλημα, αποδείχθηκαν ικανοί και επαρκείς για να προσδιορίσουν σε καθοριστικό βαθμό, τον τρόπο οργάνωσης και τη δομή της, αλλά και να διαμορφώσουν ήθη, έθιμα και νόμους. Η επιρροή αυτή ασκείται και στις σύγχρονες, σαφώς πιο πολύπλοκες, κοινωνίας σε μεγαλύτερο ή μικρότερο βαθμό

Από την αρχαιότητα και μέχρι τη βιομηχανική “επανάσταση”, η εντάσεως εργασίας παραγωγή επέβαλε τη χρήση δούλων. Το άτομο που θα βρισκόταν στην κατάσταση του δούλου, έχανε την ανθρώπινη υπόσταση και θεωρούνταν “πράγμα”. Γινόταν αντικείμενο αγοραπωλησίας και σε κάποιες περιπτώσεις, αν όχι πάντα, εξαιρούνταν ακόμα και από τη θεϊκή εύνοια. Κατά συνέπεια, η δουλεία και οι δραστηριότητες που τη συνόδευαν, όχι μόνο δεν ήταν παράνομες άλλα θεωρούνταν απαραίτητες και δεν τέθηκε ποτέ ζήτημα ηθικής αμφισβητήσεις αυτών των πράξεων. Με την πάροδο των αιώνων, την τεχνολογική εξέλιξη και την αλλαγή των σχέσεων παράγωγης – εργασίας, η δουλεία τουλάχιστον με τη μορφή που περιγράφηκε παραπάνω, έχει καταργηθεί.

Στη σύγχρονη εποχή, η προσπάθεια των εργοδοτών για συμπίεση του κόστους παραγωγής, υπήρξε καταστροφική απέναντι στα εργασιακά δικαιώματα. Η μη καταβολή επιδομάτων, δώρων, δεδουλευμένων υπερωριών αλλά και η εργασία με σύμβαση έργου (μπλοκάκια), η ανασφάλιστη ή μισό-ασφαλισμένη εργασία (πρόσφατα παραδείγματα με εργάτες κρυμμένος σε ψυγεία και ταράτσες) αποτελούν τις συνηθέστερες περιπτώσεις παρανομιών σε βάρος των εργαζομένων. Υπάρχουν και οι πιο χοντρές περιπτώσεις, με απολύσεις γυναικών στην αρχή της εγκυμοσύνης με διάφορα προσχήματα χωρίς αποζημίωση, εργασία σε περιόδους αναρρωτικής άδειας κ.α. Έχουν χρησιμοποιηθεί τόσο πολύ οι παραπάνω τρόποι “περιορισμού” του κόστους, ώστε κάποια στιγμή έγινε αναπόσπαστο κομμάτι της πραγματικότητας και άρχισε να μην κάνει ιδιαίτερη εντύπωση.

Ιδιαίτερα σε εποχές όπως αυτές που ζούμε σήμερα, με την επίσημα καταγεγραμμένη ανεργία να καλπάζει και την ανεπίσημη ανεργία να οργιάζει, είναι φανερό ότι οι οπαδοί του παραπάνω δόγματος “περιορισμού” του κόστους, βρίσκουν περιθώριο λαμπρής δράσης. Κάθε εργοδότης έχει ένα στρατό άνεργων στη διάθεση του, για να επιλέξει εκείνους που διαθέτουν πτυχίο ,μεταπτυχιακό, γλώσσες, γνώση πληροφορικής και προϋπηρεσία για μια οποιαδήποτε θέση, που ταιριάζουν πιο πολύ στα γούστα του και είναι διατεθειμένοι να εργαστούν υφιστάμενοι εκπτώσεις στα εργασιακά τους δικαιώματα και στις αποδοχές τους.

Η ανεργία ως οικονομικό μέγεθος, δεν περιλαμβάνεται στο Σύμφωνο Σταθερότητας, οπότε δε μας βάζουν “χέρι” οι εταίροι στην ΕΕ, γι΄αυτο η κάθε κυβέρνηση χέστηκε να την πολεμήσει. Επιπλέον κάνει λίγο τα στραβά μάτια, προκειμένου οι επιχειρήσεις να γίνουν πιο “ανταγωνιστικές”. Αντίθετα ο πληθωρισμός, (για την αντιμετώπιση του οποίου απαιτούνται και πολιτικές αντίθετες από αυτές για την καταπολέμηση της ανεργίας) περιλαμβάνεται και για να μην τεθεί η χώρα υπό επιτήρηση, νυν υπέρ πάντων ο αγών. (κατά του πληθωρισμού εννοείται ). Στο κάτω - κάτω βρε αδερφέ, ο πληθωρισμός αφορά όλη την οικονομία (π.χ το ΣΕΒ & τις τράπεζες), ενώ η ανεργία αφορά μονό τον άνεργο και ίσως την οικογένεια του (τουλάχιστον βραχυπρόθεσμα).

Με αυτά και με εκείνα τα τερτίπια, πετύχαμε υψηλή “ανάπτυξη” (του κώλου) άλλα τώρα δεν μπορούμε να αγοράσουμε αυτά που παράξαμε. Επειδή δεν αγοράζουμε, μειώνεται η παραγωγή. Οι εταιρίες έχουν τη δύναμη και προτιμούν να συμπιέσουν ακόμα περισσότερο το εργατικό κόστος, μη θεμιτά ή αθέμιτα μέσα, παρά να περιορίσουν τα δικά τους κέρδη, προφυλάσσοντας ή ενισχύοντας το εισόδημα των πολιτών, που στην τελική πάλι στην τσέπη τους θα καταλήξει, αφού ο κόσμος θα ξαναρχίσει να καταναλώνει.

Το τραγικότερο είναι ότι μερικοί “αγωνιώδεις” αυτόκλητοι σωτήρες της οικονομίας και της κοινωνίας, βρήκαν την ευκαιρία λόγω της οικονομικής κρίσης, να καλύψουν και νομικά την κατάσταση που σέρνεται χρόνια ολόκληρα, με όσους αναγκάζονται να υπομένουν τα παραπάνω. Η επιχείρηση θα μπορεί να απασχολεί με μειωμένο ωράριο τον εργαζόμενο, αμείβοντας τον μειωμένα, προκειμένου να αποφευχθεί η απόλυση. Παλιός ο ασεβής πόθος, με νέο περιτύλιγμα, αφού όταν τα παραπάνω διατυπώθηκαν αρχικά σαν σκέψη ήδη εφαρμόζονταν ως άτυπη πρακτική και διανύαμε περιόδους υψηλής “ανάπτυξης”, κοπτόμενοι για την ανταγωνιστικότητα. Το νέο εύρημα περιγράφηκε με τον ορό flexicurity (flexibility + security, ευελιξία + ασφάλεια); Όπως το καταλαβαίνω, αυτό σημαίνει ότι κάποιοι θα πρέπει να γίνουν “ευέλικτοι” με ελαστικά δικαιώματα (όπως το λάστιχο), δουλεύοντας όσο, οπότε και όπως τους ζητηθεί. Έτσι κάτι άλλο θα προφυλαχθεί και θα καταστεί “ασφαλές” (μάλλον τα κέρδη πάλι)

Κρατικοί φορείς δηλώνουν ότι απορρίπτουν την ιδέα, συνεχίζοντας τον “παρεμβατικό” τους ρόλο στην οικονομία, με γνώμονα την προφύλαξη του κοινωνικού συνόλου και του συμφέροντος του. Με τη διαφορά ότι αυτό που φέρονται να απορρίπτουν, συμβαίνει εδώ και χρόνια, άτυπα, υπόγεια. Η κοινωνία το βιώνει και το συνηθίζει σιγά-σιγά. Μειωμένη εργασία, μειωμένη αμοιβή, μειωμένη ζωή.

Αν δε θεσμοθετηθεί τώρα στην Ελλάδα, αργά ή γρήγορα θα γίνει κάπου άλλου. Και θα έρθει και εδώ, ίσως με μια μικρή καθυστέρηση. Και θα το ανεχτούμε και αυτό. Ίσως όχι εμείς, τα παιδιά μας. Και θα κοιτάζουμε ανήμποροι να αλλάξουμε την κατάσταση, το ίδιο απελπισμένοι με τους δικούς μας γονείς σήμερα. Παγιδευμένοι στο λάκκο που σκάφτεται κάτω από τα πόδια μας και μετατρέπεται σταδιακά σε τάφο.

Από πάνω, η γενιά τον €600- €700, με πολλούς να ζηλεύουν την τύχη της, αφού ανήκουν σε μια άλλη γένια που δεν τη δείχνουν τα media. Η γενιά των 2.000.000 ανθρώπων που ζουν κάτω από το όριο της φτωχιάς και του 1.000.000 που μόλις το ξεπερνούν. Που προσπαθεί με κάθε τρόπο να ξεφύγει από την ανέχεια στρεφόμενη στο κράτος - εργοδότη σε σώματα ασφαλείας και ένοπλες δυνάμεις. Η γενιά άλλων τόσων που μέρα με τη μέρα φοβούνται ότι θα βρεθούν στην ίδια θέση. Και ίσως βρεθούν, αργά ή γρήγορα, ακόμα και αυτοί που δεν το περιμένουν.

Με τον τρόπο που λειτουργεί σήμερα το σύστημα, τα φαινόμενα ανισοκατανομής πλούτου θα παίρνουν τη μορφή ληστείας, θα γίνονται πιο κραυγαλέα, πιο βίαια και θα δημιουργούν βαθιές ανισότητες πιο επιθετικά και πιο καταστροφικά. Η ανισότητες καλλιεργούν εχθρότητα, μίσος και βια. Η βια γεννάει περισσότερη και πιο ακραία βια, οδηγώντας σε φαύλο κύκλο. Οι κοινωνίες κινδυνεύουν με εκφυλισμό, επιβεβαιώνοντας χολιγουντιανά σενάρια απόλυτης καταστροφής και ανελέητου αγώνα επιβίωσης, που επαναφέρουν ξεχασμένα ζωώδη ένστικτα. Ίσως χρειαστεί να προετοιμαστούμε να ζήσουμε και εμείς, εικόνες που μόνο στην τηλεόραση έχουμε δει, από χώρες π.χ της Λατινικής Αμερικής, την προηγούμενη δεκαετία.

ΣΥΣΤΗΜΑ, ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΑ

Υπάρχει ένας απλός συλλογισμός, καταγεγραμμένος στα περισσότερα βιβλία οικονομικής θεωρίας, ο οποίος φαίνεται ότι δεν έχει εκτιμηθεί σε όλη του την έκταση. Σύμφωνα με αυτόν, η οικονομία αποτελεί τη βάση πάνω στην οποία στηρίζεται όλο το κοινωνικό οικοδόμημα με αποτέλεσμα το τελευταίο να δέχεται όλες τις επιπτώσεις από τη λειτουργία της.

Από τη συγκρότηση των πρώτων κοινωνιών, ο άνθρωπος άρχισε να μέριμνα για την εξασφάλιση της ευημερίας, αντιμετωπίζοντας το ζήτημα της όσο το δυνατόν πληρέστερης κάλυψης των αναγκών του. Το βασικό πρόβλημα εντοπίζεται στο γεγονός ότι, τα μέσα που έχει στη διάθεση του για να ικανοποιήσει τις ανάγκες του, δεν είναι ούτε απεριόριστα ως σύνολο, ούτε εξίσου κατάλληλα όλα για την κάλυψη διαφορετικών αναγκών. Το ίδιο πρόβλημα συνεχίζει να υφίσταται μέχρι σήμερα και εκτιμάται ότι θα συνοδεύσει τον άνθρωπο στην πορεία του ανά τους αιώνες. Τα μέσα που χρειάζονται για την ικανοποίηση αναγκών, τα έχουμε ορίσει ως οικονομικά αγαθά (προϊόντα και υπηρεσίες) και τους πόρους που είναι απαραίτητοι για την παραγωγή των παραπάνω, ως παραγωγικούς συντελεστές.

Οι τρόποι αντιμετώπισης του βασικού οικονομικού προβλήματος και τον επιμέρους ζητημάτων που θέτει, προσδιορίζουν αν και σε ποιο βαθμό, επιτρέπεται στα μέλη της κοινωνίας να κατέχουν παραγωγικούς συντελεστές, από το ποιο κριτήριο και σε ποιο βαθμό τα μελή της κοινωνίας έχουν πρόσβαση στα οικονομικά αγαθά και τέλος, από το ποιος και με ποιο κριτήριο αποφασίζει για την ποσότητα και το είδος των παραγόμενων αγαθών. Σε συντομία, το σύνολο των μηχανισμών επίλυσης των παραπάνω ζητημάτων, περιγράφεται ως οικονομικό σύστημα παραγωγής. (καπιταλισμός, σοσιαλισμός,  κομουνισμός και οι συνδυασμοί τους, σε συστήματα μεικτής οικονομίας.)

Το μέγεθος της συμμέτοχης των μελών μιας κοινωνίας στη διαδικασία λήψης αποφάσεων για την επιλογή ή διαμόρφωση του συστήματος καθώς και ο βαθμός αποδοχής του αποτελέσματος από τους εκάστοτε άρχοντες ή κρατούντες, αποκαλύπτει το βαθμό δημοκρατικής συνείδησης και ευαισθησίας της κοινωνίας. Με τη σειρά του ο βαθμός εκδημοκρατισμού μιας κοινωνίας, προσδιορίζει το πολίτευμα της.

Στις σύγχρονες κοινωνίες δεν υπάρχουν αμιγή συστήματα αλλά έχουν επικρατήσει τα συστήματα μεικτής οικονομίας, διαθέτοντας λιγότερο ή περισσότερο έντονα, καπιταλιστικά χαρακτηριστικά. Σε αυτό το πλαίσιο, η κοινωνία πλέον δεν καλείται να επιλέξει ένα σύστημα, αλλά περιορίζεται στο να διαμορφώσει λεπτομέρειες του ήδη υπάρχοντος, προσδίδοντας του ή αφαιρώντας του χαρακτηριστικά. Ο τρόπος με τον οποίο σήμερα στις δημοκρατικές κοινωνίες διαμορφώνεται και εκφράζεται η συλλογική βούληση, είναι μια σύνθετη διαδικασία στην οποία συμμετέχουν πολιτικά κόμματα, οργανώσεις πολιτών, επαγγελματικές, εργοδοτικές ενώσεις, ενώσεις εργαζομένων κ.α.

Βασικό άξονα του παραπάνω μοντέλου αποτελεί το κράτος. Η μορφή του σύγχρονου κράτους, ως η αυτοδύναμη οργάνωση ενός λαού, στη βάση ενός αποδεκτού συνόλου κανόνων δικαίου, δημιουργεί στο κράτος και τους φορείς του, την υποχρέωση αποδοχής και εφαρμογής της συλλογικής βούλησης. Ανεξάρτητα από το ποια χαρακτηριστικά έχει αποκτήσει το οικονομικό σύστημα που έχει επιλεγεί, το κράτος ειτε σαν παραγωγός και διανομέας μεγάλης κλίμακας, αγαθών και υπηρεσιών, ειτε ως ρυθμιστής του πλαισίου μέσα στο οποίο δουν και κινούνται τα μέλη της κοινωνίας, τόσο ως παραγωγοί αγαθών και υπηρεσιών όσο και ως καταναλωτές, αποτελεί καθοριστικό και ουσιαστικό παράγοντα για την ευημερία μιας κοινωνίας

Θεωρητικά, το μοντέλο που περιγράφηκε παραπάνω, θα έπρεπε να αποτελεί συνταγή επιτυχίας, εύρυθμης λειτουργίας και ευημερίας κάθε κοινωνίας. Στην πράξη τα πράγματα είναι διαφορετικά. Όλοι οι παραπάνω εμπλεκόμενοι πόλοι, με διαφορετικά και αντικρουόμενα συμφέροντα και προτιμήσεις, αλληλεπιδρούν μεταξύ τους προσπαθώντας να επιβάλλουν ένα σύνολο επιλογών. Ακόμα και οι επιλογές που έχουν αναδειχθεί με τον ποιο δημοκρατικό τρόπο, δεν είναι βέβαιο ότι έχουν αποκαλύψει τις πραγματικές προτιμήσεις των πολιτών – μελών της κοινωνίας, με αποτέλεσμα ο στόχος της ευημερίας να μην μπορεί να επιτευχθεί.

Τουλάχιστον ο εκτελεστικός μηχανισμός του σημερινού κράτους, αποτελεί αναπόσπαστο μέρος του πολιτικού συστήματος, αφού αποτελούν αλληλεξαρτώμενα και συγκοινωνούντα κομμάτια του ίδιου μηχανισμού εξουσίας. Το κράτος ως ο ρυθμιστής, αποδεκτής και προστάτης των επιλογών του κοινωνικού συνόλου, αδυνατεί να επιτελέσει τον πιο πάνω ρόλο του και ανάμεσα στις δυνάμεις που αλληλοσυγκρούονται προσπαθώντας ειτε να προασπίσουν ειτε να επεκτείνουν τα κεκτημένα τους, περιορίζεται στην τήρηση ισορροπιών. Από την άλλη πλευρά, οι συγκρουόμενες δυνάμεις στην προσπάθεια να υπερασπιστούν τα κεκτημένα τους, αντιμετωπίζουν το κράτος ως λάφυρο που θα αποτελέσει πηγή πλουτισμού, επιπλέον δύναμης και εξουσίας, όπως πολύ εύστοχα έχει καταγράφει : «Τα τελευταία τριάντα χρόνια οι σχέσεις κομμάτων, πολιτικών προσώπων και κυβερνήσεων με τις επιχειρήσεις, τις τράπεζες, και τους ισχυρούς του πλούτου κατέστη ιδιαιτέρως προβληματική σε πολλές χώρες της δύσης. Η σχέση αυτή οδήγησε, ειδικώς σε χώρες όπως η Ελλάδα, στις οποίες παρατηρούνται υψηλότατα επίπεδα διαφθοράς μεταξύ των δημοσίων προσώπων, σε μια ανομολόγητη αλλά ισχυρότατη ανάσχεση της αποτελεσματικής λειτουργίας των δημοκρατικών θεσμών.»
( δείτε περισσότερα στο http://www.antinews.gr/?p=4957)

Στη μάχη για επικράτηση, το να τεθεί το κράτος και οι φορείς του υπό “έλεγχο”, μπορεί να αποτελέσει ιδιαίτερα πειστικό και αξιόπιστο μέσο προώθησης συμφερόντων κάθε είδους. Η πολύτιμη κάλυψη που παρέχουν, λιγότερο ή περισσότερο δημοκρατικά καθορισμένοι θεσμοί, τα κοινωνικά “θύματα” που δημιουργούνται με γεωμετρική πρόοδο στο περιθώριο της σύγκρουσης των δυνάμεων και οι συνεχώς εντεινόμενες ανισότητες που δημιουργούνται, διαμορφώνουν μια άκρως επικίνδυνη κατάσταση για την κοινωνική συνοχή και εντείνουν την ανησυχία για την υπόσταση της ίδιας της κοινωνίας.

Η ΕΞΗΓΗΣΗ ΤΗΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑΣ ΚΡΙΣΗΣ ΜΕ ΑΠΛΑ ΛΟΓΙΑ

ΜΟΛΙΣ ΜΟΥ ΤΟ ΠΡΟΩΘΗΣΕ ΦΙΛΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΥΙΟΘΕΤΩ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩΣ ΚΑΙ ΑΠΟΛΥΤΩΣ!

Διαβάστε με προσοχή... (αξίζει τον κόπο)

Σκέψου ότι ζεις σε μια γειτονιά παλαιού τύπου. Από αυτές που βλέπεις στις ασπρόμαυρες ελληνικές ταινίες, ας πούμε -Λατέρνα, Φτώχεια και Φιλότιμο . Έχεις τώρα σ´αυτή τη γειτονιά ένα μπακάλικο -το αφεντικό του μαγαζιού, χοντρός αντιπαθέστατος αλλά αναγκαίος επειδή φέρνει τα πάντα, παστέλια, μαντολάτα, απορρυπαντικά, τρόφιμα, τσιγάρα -διαθέτει και τηλέφωνο «δια το κοινόν». Έχει και υπαλλήλους διάφορους ο χοντρός, βάλτους κι αυτούς στην ιστορία.

Τι κάνει λοιπόν ο χοντρός; Αγοράζει κοψοχρονιά και πουλάει σε τσιμπημένες τιμές, κλέβει και στο ζύγι -κονομάει γενικώς. Και όσο κονομάει, τόσο αγοράζει κι όσο αγοράζει, τόσο πουλάει όλο κι ακριβότερα -κονομάει χοντρικώς. Πουλώντας λιανικώς. Έχει φτιάξει τώρα ο χοντρός ένα κομπόδεμα μεγαλύτερο από τη μπάκα του. Τι να το κάνει; Οι τράπεζες δε δίνουν καλά επιτόκια, με τοκογλυφίες δε θέλει να μπλέκει καθότι επίφοβα πράγματα, για την πάρτη του δε γουστάρει να ξοδέψει επειδή τυγχάνει ολιγαρκής καρμίρης ο χοντρός -σκέφτεται λοιπόν, σπάει την κεφάλα του, τι να το κάνει το μπαγιόκο. «Ρε δεν ανοίγω ακόμα ένα μπακάλικο -να κονομάω από δυο πάντες;» λέει στο τέλος.

Τώρα υπάρχουν δυο μπακάλικα στη γειτονιά, μόνο που οι τιμές δεν πέφτουν (χαζός είναι ο χοντρός να τις ρίξει; αφού μόνος του κάνει παιχνίδι), αντιθέτως, λόγω εξόδων της αναπτυσσόμενης επιχείρησης (του χοντρού), οι τιμές ανεβαίνουν. Τι γίνεται μετά; Τι να γίνει; Μεροκαματιάρηδες οι άνθρωποι της γειτονιάς, δεν διαθέτουν κανένα μηχάνημα να κόβει αβέρτα χρήματα -οπότε δεν μπορούν πλέον να αγοράσουν τα εμπορεύματα του χοντρού. Πέφτουν τα έσοδα ανεβαίνουν τα έξοδα -τρελαίνεται ο χοντρός! Τι θ´απογίνει; Αποφασίζει να ανοίξει μπλοκάκι με βερεσέδια, καλύτερα να του χρωστάνε παρά να σαπίζει το εμπόρευμα στα ράφια. Αναθαρρεύουν λοιπόν οι μεροκαματιάρηδες της γειτονιάς κι αρχίζουν να ψωνίζουν όλο και περισσότερα με βερεσέ -το μπλοκάκι του χοντρού γίνεται κανονικός τηλεφωνικός κατάλογος.

Ξυπνάει, που λες, ένα πρωί ο χοντρός μέσα στον ιδρώτα. «Ρε τι γίνεται εδώ; Έχω καταντήσει να μου χρωστάνε μέχρι και τα καναρίνια το καναβούρι τους -που θα πάει αυτή η κατάσταση; Δεν έκανα καλά να ξανοιχτώ τόσο πολύ -άσε που ψυλλιάζομαι ότι οι μπαταξήδες της γειτονιάς δεν θα έχουν να με ξεχρεώσουν στον αιώνα τον άπαντα». Τι σκαρφίζεται λοιπόν ο μπακάλης ο χοντρός; Πάει στον γερο-τσιφούτη της γειτονίας, τον σιχαμερό που δανείζει με τόκους δέκα φορές πάνω από το νόμιμο. « Γερο-Λαδά αδερφέ μου, σώσε με! » παρακαλάει ο χοντρός. «Ξανοίχτηκα με τα βερεσέδια - κάνε κάτι να έρθω στα ίσα μου γιατί οι προμηθευτές πιέζουν κι εγώ μόνο το μπλοκάκι έχω!» Ο τσιφούτης την έχει από καιρό ανθιστεί τη φτιάξη, καθότι παλιός στο επάγγελμα και στην οικονομική ανάλυση. Αγοράζει λοιπόν το μπλοκάκι του χοντρού (κοψοχρονιά φυσικά) και όλα μέλι-γάλα.

Τώρα, αυτό το μπλοκάκι με τα βερεσέδια πρέπει κάπως να κλείσει -αλλά ο τσιφούτης είναι λεπτοκαμωμένο άτομο, καχεκτικό και φιλάσθενο ας πούμε. Φωνάζει λοιπόν κάτι καλόπαιδα της γειτονιάς, με πτυχία και περγαμηνές από τα καλύτερα Σωφρονιστικά Ιδρύματα της χώρας και τους ξηγιέται. «Φέρτε μου τα φράγκα κι από ότι μαζεύετε, 2% δικά σας». Ξαμολιούνται τα παιδιά, απειλούν, δέρνουν, σπάνε -κάτι μαζεύουν. Φτιάχνει την πρώτη μπάζα ο τσιφούτης αλλά είναι ακόμα παθητικός. Το μπλοκάκι ούτε που αδυνάτισε καθόλου, τετράπαχο παραμένει. Πάει λοιπόν στα δικαστήρια και τις αστυνομίες. «Βοηθήστε με καλοί μου άνθρωποι, φτωχός είμαι, το κομπόδεμά μου δάνεισα και τώρα δε με πληρώνουν επειδής είμαι γέρος κι ανήμπορος!» Φιλότιμοι οι σταυρωτήδες κάνουνε μια έτσι και ξεσπιτώνουν ένα κάρο κόσμο, αφού οι έρημοι οι άνθρωποι δεν έχουν να πληρώσουν. Κάθεται τώρα ο τσιφούτης και ξαναμετράει. Τι πήρε; Λίγα λεφτά και μπόλικα χαμόσπιτα. Ούτε καν τα χρήματα που έδωσε στον χοντρό μπακάλη δεν έπιασε, τραβάει τις αραιές τρίχες που του έχουν απομείνει ο τσιφούτης. «Πως την πάτησα με τον κανάγια! Που, ακόμα και σκλάβους να τους πουλήσω όσους είναι εδώ μέσα στο μπλοκάκι -τα λεφτά μου δεν θα τα βγάλω!»

Από την άλλη πλευρά ο μπακάλης έχει πέσει στα μαύρα πανιά. Γιατί όσα του έδωσε ο τσιφούτης δε φτάνουν ούτε για «ζήτω» -έχει ξανοιχτεί πολύ, έχει τιγκάρει τις αποθήκες σε εμπόρευμα, χρωστάει στους προμηθευτές και ο κόσμος δεν περνάει να ψωνίσει ούτε λουμίνια για το καντήλι. Πώς να περάσουν; Αφού δεν τους έχει μείνει ούτε κεραμίδι να βάλουν πάνω από το χάλι τους, να μην τους βλέπουν τα σύννεφα και τους φτύνουν καταιγιστικά, που λέει ο λόγος. Αρχίζει λοιπόν τις απολύσεις ο μπακάλης -την πληρώνουν οι μπακαλόγατοι και το παράρτημα ειδών μπακαλικής, μπας και σωθεί η επιχείρηση.

Έχουμε τώρα έναν τσιφούτη στα πρόθυρα αυτοκτονίας, έναν μπακάλη στα πρόθυρα εμφράγματος και τους μεροκαματιάρηδες δυο-τρία χιλιόμετρα βαθύτερα από τα πρόθυρα, στα υστερόθυρα, Καθαρτηρίου και Κολάσεως γωνία, για την ακρίβεια. Επειδή όμως τέτοια πράγματα δεν πρέπει να συμβαίνουν σε μια ευυπόληπτη κοινωνία, παρεμβαίνει το κράτος, να βάλει τάξη. Γιατί άνευ τσιφούτη δεν κινείται το χρήμα, άνευ μπακάλη δεν εισάγονται φουά γκρα και άνευ μεροκαματιάρηδων δεν εισπράττονται φόροι για να αγοραστεί το φουά γκρα -με νιώθεις;

Ερώτηση: τι πρέπει να κάνει το κράτος στη συγκεκριμένη περίπτωση; Τι μέτρα πρέπει να πάρει; Απαντήστε και εισπράττετε την βάσην ας πούμε!

Απαντήσεις που δώθηκαν από τυχάρπαστους φωστήρες της μπακαλικής:

1.Μειώνει τους φόρους το κράτος, οπότε περισσεύουν χρήματα στους φτωχομεροκαματιάρηδες και ξεχρεώνουν το μπακάλη και τον τσιφούτη.

Σχόλιο: Αγαπητό μου παιδί, μάλλον διαβάζεις πολλές ιστορίες του Έκτορος Μαλό και της Μυρτώς Κοντοβά -δεν εξηγείται αλλιώς τόση απλοϊκότης! Και τι είναι βρέ το κράτος που θα μειώσει τους φόρους; Σύλλογος προστασίας αναξιοπαθούντων μισθωτών; Πως θα ζήσει το κράτος; Εδώ αυτά που παίρνει και δεν του φτάνουν -εσύ προτείνεις μείωση; Άσε που, αν περισσέψουν λεφτά οι φτωχοί, σιγά μην πάνε να ξεχρεώσουν! Θα αγοράσουν ένα κάρο ανοησίες και θα βρεθούν ακόμα πιο χρεωμένοι -έτσι όπως ακριβώς κάνουν τα τελευταία χρόνια! Ξαναπέρνα το Σεπτέμβρη με τον κηδεμόνα σου αγαπητό μου παιδί.

2. Ξεχρεώνει το κράτος τα χρωστούμενα από την τσέπη του και τα κρατάει λίγα-λίγα από τα μισθά των φτωχώνε.

Σχόλιο: Από τον προηγούμενο αντέγραψες και άλλαξες λίγο το συμπέρασμα για να μη σε πάρουν είδηση; Βρέ μπούφε αφού και το κράτος από τον τσιφούτη δανείζεται, πού θα βρει λεφτά να τον ξεχρεώσει;
3. Αφήνει το κράτος τον τσιφούτη και τον χοντρό να ψοφήσουν επειδή κάνανε ανοησίες και ανοίγει ένα δικό του μπακάλικο μαζί με μια κρατική τσιφουτερί για να βολευτεί ο κοσμάκης. Σχόλιο: Μόνο που πρώτον αν ψοφήσει το κεφάλαιο ποιος θα χρηματοδοτεί τους βουλευτές να βουλεύονται και τους υπουργούς να υποεργάζονται; Κατά δεύτερον, φαίνεται ότι αριστερίζεις και η ιστορία σε έχει καταδικάσει στο πυρ το εξώτερον! Ξαναπέρνα το Σεπτέμβρη που θα έχει τελειώσει η τουριστική περίοδος και θα ξαναλειτουργήσουμε τη Μακρόνησο, να δούμε τι θα κάνουμε με σένα.

4. Αγοράζει το κράτος ένα ολοκαίνουργο τεφτέρι, λευκό σαν αθώα περιστερά και το δίνει στον χοντρό. Δίνει κι ένα στον τσιφούτη για να μη γκρινιάζει. Και τους λέει «μην ανησυχείτε, εγώ είμαι εδώ -γράψτε κατά βούληση, εγγυώμαι εγώ τα λεφτά σας».

Σχόλιο: Να συλληφθεί πάραυτα ο γράψας την παραπάνω τούφα και να του απαγγελθούν επιτόπου κατηγορίες περιύβρισης αρχής, παρακώλυσης συγκοινωνιών, σύστασης συμμορίας καθώς και κατανάλωσης ψυχότροπων ουσιών εν ώρα μαθήματος. Σύμφωνοι;

Στο ξεκίνημα της παγκόσμιας κρίσης του χρηματοπιστωτικού συστήματος, σύμπασα η ανθρωπότης προσκύνησε τον προφήτη Γκόρντον Μπράουν που είχε την έμπνευση να «δανείσει» χρήματα στις τράπεζες, βάζοντας πόδι στους διοικητικούς τους μηχανισμούς, προκειμένου να εκτονωθεί η κρίση. Αυτό έγινε στην Αγγλία και οι ηγέτες των υπόλοιπων χωρών έσπευσαν να κάνουν το ίδιο. Σήμερα όλο και περισσότεροι πολιτικοί ηγέτες μπερδεύονται στο άκουσμα του παραπάνω ονόματος. Η συνήθης αντίδραση είναι του στυλ «Μπράουν; Άι θινκ χι ιζ εν οβερεστιμέιτεντ πλέιερ Παντελής Μπράουν ιζ φορ δε μπάζα άι τελ γιου». Κοντολογίς, όλο και περισσότεροι θέλουν να ξεχάσουν τη βλακεία του Γκόρντονα του Καφέ. Γιατί;

Διότι το πρόβλημα ήταν το πλεόνασμα παραγωγής που κυκλοφόρησε στην αγορά και η οικονομική αδυναμία των καταναλωτών να το απορροφήσουν. Πράγμα το οποίο οδήγησε στην κυκλοφορία πλασματικού χρήματος μέσω του υπερδανεισμού. Που με τη σειρά του οδήγησε σε κατάρρευση των αγορών εφόσον το πλασματικό χρήμα δεν μπορεί με τίποτα να γίνει πραγματικό. Όταν έρχεσαι εσύ και λες ότι θα ρίξεις ΚΙ ΑΛΛΟ ΠΛΑΣΜΑΤΙΚΟ ΧΡΗΜΑ, για να διορθώσεις την κατάσταση -είσαι, το λιγότερο, μαστουρωμένος! Μάλιστα ο δικός μας οικονομικός κεφάλας δεν άντεξε και το έσκασε το παραμύθι σε συνέντευξη τύπου. «Δεν είναι πραγματικά τα κεφάλαια που θα δώσουμε για την στήριξη των τραπεζών, απλώς θα εγγυηθούμε την χρηματοπιστωτική επάρκεια για να αποκαταστήσουμε την εμπιστοσύνη», έτσι ακριβώς όπως στο λέω το είπε ο άνθρωπος! Μα φυσικά και δεν είναι πραγματικά τα κεφάλαια κύριέ Παραλογοσκούφη μου! Εσείς μέχρι χτες δανειζόσασταν από τις τράπεζες εκδίδοντας ομόλογα για να καλύψετε τους προϋπολογισμούς σας (το επιτρεπτό ετήσιο έλλειμμα στην Ε.Ε. είναι 3%, πράγμα που σημαίνει ότι κάθε χρόνο τα κράτη-μέλη πρέπει να δανείζονται χρήματα για να αντιμετωπίσουν τις ανάγκες τους) -τώρα πως βρεθήκατε να δανείζετε τις τράπεζες; Τσου ρε λάκηδες!

Ξεκαθαρίζω -η λύση που προωθείται από τις κυβερνήσεις των ανεπτυγμένων χωρών για την αντιμετώπιση της κρίσης μοιάζει με συνταγή αλμπάνη γιατρού για την αντιμετώπιση του καρκίνου. «Από πού να πάρω αυτά τα φάρμακα γιατρέ μου;» «Μα δεν χρειάζεται να πάρετε τα φάρμακα αγαπητέ! Αρκεί να φάτε το χαρτί της συνταγής και θα γίνετε σίγουρα καλά!»

Ξεκαθαρίζω -μέχρι να ρεφάρει η αγορά τη χασούρα της, μέχρι δηλαδή να αντιμετωπίσουν τη ζημιά από το πλασματικό χρήμα, θα περάσουν πολλές αναποτελεσματικές νύχτες του Αγίου Βαρθολομαίου ακόμα και μέρα-μεσημέρι. Άρχισαν ήδη να κλείνουν τα παραρτήματά τους οι αυτοκινητοβιομηχανίες, θα ακολουθήσουν εταιρείες ειδών εικόνας-ήχου, κινηματογραφικά στούντιο, εταιρείες παροχής υπηρεσιών και ειδών ψυχαγωγίας και αναψυχής, τουριστικά καταλύματα. Με λίγα λόγια, η πολυτέλεια θα φάει πρώτη χώμα.

Ξεκαθαρίζω -άνθρωποι θα μείνουν στο δρόμο, προγράμματα ανεργίας θα αποτύχουν να καλύψουν τις ανάγκες τους και η αγορά θα υπολειτουργεί χειροτερεύοντας συνεχώς την κατάσταση.

Ξεκαθαρίζω -αυτή τη φάση οι γραμματιζούμενοι τη λένε «ύφεση». Και κουβαλάει στασιμοπληθωρισμό (υψηλό πληθωρισμό που δεν πέφτει με τίποτα), συνεχώς αυξανόμενη ανεργία, μείωση των παραγωγικών διαδικασιών μέχρι τη στιγμή που. Που;

Δεν θα αναλύσω το μαρξιστικό σενάριο, όπου το σύστημα καταρρέει μέσα στις αντιφάσεις του. Ξέρεις γιατί; Επειδή αυτό είναι το ΑΙΣΙΟΔΟΞΟ σενάριο. Θα σου πω όμως για την άλλη προοπτική, αυτή που διδάσκονται οι οικονομολόγοι στο μάθημα της οικονομικής θεωρίας -όταν μελετάνε τα νεώτερα οικονομικά μοντέλα.

Για να ξεπεραστεί η ύφεση, έχει αποδειχτεί από την ιστορική εμπειρία ότι θα πρέπει να επέλθει ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΜΕΡΟΥΣ ΤΩΝ ΠΑΡΑΓΩΓΙΚΩΝ ΜΗΧΑΝΙΣΜΩΝ. Μόνο έτσι θα μειωθεί το αγοραστικό κοινό παράλληλα με τη (σε μεγαλύτερο βαθμό) μείωση της προσφοράς αγαθών και υπηρεσιών και μόνο με αυτόν τον τρόπο θα οδηγηθούμε σε αύξηση της αγοραστικής ικανότητας και, ακολούθως, αύξηση των τιμών. Μαγικό, έτσι;

Τι σημαίνει όμως «καταστροφή μέρους των παραγωγικών μηχανισμών»; Παραγωγικοί μηχανισμοί είναι οι εργαζόμενοι και τα μέσα παραγωγής (μηχανήματα, κτίρια κ.λ.π.) -να το ξεκαθαρίσω αυτό. Και πως καταστρέφονται; Πανεύκολα! Οι άνθρωποι-εργαζόμενοι σκοτώνονται μαζικά σε πεδία μαχών, τα εργοστάσια βομβαρδίζονται, οι οδικές αρτηρίες μεταφοράς εμπορευμάτων ανατινάζονται, η αεροπορία και το ναυτικό χρησιμοποιούνται για τη διεξαγωγή εχθροπραξιών. Χρειάζεται να σου πω κι άλλα για να καταλάβεις ότι η «καταστροφή μέρους των παραγωγικών μηχανισμών» συνεπάγεται πόλεμο; Παγκόσμιο κατά προτίμηση, να μην κάνουμε διπλές και τρίδιπλες δουλειές -να ξεμπερδεύουμε με τη μία.

Ο μπακάλης δεν θα πάει στον πόλεμο γιατί έχει πλατυποδία, ο γερο-τσιφούτης επίσης δεν θα πάει, λόγω ηλικίας. Αλλά θα είναι εδώ όταν εσύ δεν θα γυρίσεις για να συνεχίσουν τις δουλειές τους με καλύτερες συνθήκες και έχοντας σβήσει τις συνέπειες των βλακωδών ενέργειών τους. Ο Καφές Γκόρντον δεν θα πάει στον πόλεμο λόγω στραβισμού, ο Σαρκοζί δεν θα πάει επειδή είναι προστάτης οικογενείας, η Μέρκελ θα το παίξει γυναίκα και δεν θα καταταγεί, ο Αμερικάνος Πρόεδρος δεν θα πάει επίσης -επειδή εκεί η θητεία είναι προαιρετική.

Θα μείνουν πίσω να περιμένουν εσένα, να τους διευκολύνεις ψοφώντας σε κάποιον βομβαρδισμένο παλιότοπο για χάρη της σημαίας.

Της δικής τους σημαίας -όχι της δικής σου, εσύ άλλωστε δεν έχεις.

Επειδή και τη σημαία σου με υπερχρεωμένη πιστωτική την αγόρασες.

Άραγε πέφτω πολύ έξω;

Ας το ελπίσουμε !!

ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΜΕΓΕΘΥΝΣΗ, ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΥΗΜΕΡΙΑ.

Όλοι έχουμε ακούσει κατά καιρούς, πολύ κουβέντα να γίνεται για την οικονομία, ιδιαίτερα τους τελευταίους πιο ιδιαίτερους και ευαίσθητους μήνες. Τελευταία, η προσπάθεια της Ελλάδας να εξασφαλίσει ρευστό από την πώληση ομολόγων του Ελληνικού Δημοσίου και πιο πριν η ψήφιση του προϋπολογισμού και η απομάκρυνση του Αλογοσ-(γ)-κουφη από το υπέρ-υπουργείο Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών (τρομάρα μας), έδωσε στα δελτία ειδήσεων και σε όλα τα ΜΜΕ ώθηση, ώστε διάφοροι μαϊντανοί – παντογνώστες - δημοσιογράφοι, να αναλύουν να γνωμοδοτούν και να ανησυχούν. Μόνιμη επωδός, το άγχος και η ανησυχία για το ρυθμό ανάπτυξης. Αξίζει να προσεγγίσουμε τους λόγους για τους οποίους ο ρυθμός ανάπτυξης είναι τόσο σημαντικός, αλλά και κατά πόσο το ζήτημα τίθεται στη σωστή του βάση.

Η συνολική αξία, εκφρασμένη σε χρηματικές μονάδες, του συνόλου τον αγαθών και υπηρεσιών που παράγονται σε μια οικονομία σε μια χρονική περίοδο, συνήθως έτος, είναι το περίφημο Ακαθάριστο Εθνικό Προϊόν ή αλλιώς ΑΕΠ (ως ΑΕΠ συχνά χρησιμοποιείται και η έννοια του Ακαθάριστου Εγχώριου Προϊόντος).

Κυρίαρχο και βαρύνουσας σημασίας στοιχείο στην αξιολόγηση μιας οικονομίας και στην κατάταξη της στο γκρουπ των ισχυρών ή λιγότερο ισχυρών, είναι το αν και κατά πόσο το οικονομικό αποτέλεσμά της (ΑΕΠ) αυξάνεται ή μειώνεται, καθώς και πόσο αργά η γρήγορα υλοποιείται αυτή η μεταβολή. Η ταχύτητα αυξομείωση του ΑΕΠ, είναι ο ρυθμός οικονομικής μεγέθυνσης ή συρρίκνωσης. Με δεδομένο ότι η ευημερία είναι συνδεδεμένη με την παραγωγή αγαθών και υπηρεσιών, πρωταρχικός στόχος κάθε οικονομίας είναι η επίτευξη της όσο το δυνατόν μεγαλύτερης αύξησης του ΑΕΠ, δηλαδή η μεγιστοποίηση του ρυθμού οικονομικής μεγέθυνσης.

Παρόλο που η έννοια της ανάπτυξης, σύμφωνα με τη Δημόσια Οικονομική, περιέχει και ποιοτικά στοιχεία του αποτελέσματος της οικονομικής δραστηριότητας, ως ρυθμός ανάπτυξης έχει επικρατήσει να ορίζεται, ο ρυθμός με τον οποίο μεταβάλλεται το ΑΕΠ, χωρίς να λαμβάνονται υπόψη οι ποιοτικές παράμετροι. Πολύ απλά συγχέεται η έννοια της οικονομικής μεγέθυνσης με την ανάπτυξη και αντίστοιχα ο ρυθμός οικονομικής μεγέθυνσης έχει επικρατήσει ως ρυθμός ανάπτυξης. Κατά συνέπεια είναι εξίσου στρεβλή και η έννοια της κοινωνικής ευημερίας. Όπως θα φανεί στη συνεχεία, αυτό σημαίνει ότι δεν αρκεί το ΑΕΠ να συνεχίζει να αυξάνεται για να εξασφαλιστεί η κοινωνική ευημερία. Δεν είναι τυχαίο ότι οι αριθμοί (ρυθμοί ανάπτυξης) ευημερούν ενώ οι άνθρωποι υποφέρουν. Οι κύριες ποιοτικές παράμετροι της ανάπτυξης, είναι οι πτυχές του βασικού οικονομικού ζητήματος (συνοπτικά: ποιά και πόσα προϊόντα και υπηρεσίες θα παραχθούν, με ποιο τρόπο, πως θα διανεμηθούν στα μέλη της κοινωνίας και με πιο κριτήριο, πως θα διατηρηθεί και επεκταθεί η παραγωγική δυναμικότητα της κοινωνίας και για ποιο σκοπό). Για να γίνουν σαφή ας δούμε ένα ακραίο αλλά χαρακτηριστικό παράδειγμα.

Στην Ελλάδα, χώρα της δημιουργικής λογιστικής και τον οικονομικών ταχυδακτυλουργιών, πριν μερικά χρόνια, καταφέραμε μέσα σε μια νύχτα να γίνουμε πλουσιότεροι κατά 14%! Πως συντελέστηκε το θαύμα; Η θεόπνευστη ελληνική κυβέρνηση θεωρώντας ότι το ΑΕΠ δεν απεικόνιζε σωστά τη δυναμική της οικονομίας αποφάσισε να συμπεριλάβει στον υπολογισμό του ΑΕΠ, “αγαθά” και “υπηρεσίες” των οποίων η παραγωγή δεν απεικονίζεται πουθενά. Δηλαδή παραγωγή που προέρχεται από ανασφάλιστη εργασία και παράνομες δραστηριότητες π.χ. λαθρεμπόριο πάσης φύσης, όπλα, ναρκωτικά, σύγχρονο δουλεμπόριο, πορνεία κ.α. Θα μπορούσε να ισχυριστεί κάποιος ότι εφόσον αυτά τα “είδη” παράγονται, καταναλώνονται και δημιουργούν εισόδημα και προστιθέμενη αξία, θα πρέπει κάπου να καταγράφουν. ΟΚ, σύμφωνοι. Ας υποθέσουμε ότι το 2008 το ΑΕΠ ανήλθε σε 100 μονάδες. Αν το ΑΕΠ του 2009 αυξηθεί με τη συνδρομή των εμπόρων ναρκωτικών, των δουλεμπόρων και των μπουρδέλων και ανέλθει σε 100+α μονάδες, τότε για το 2009 θα έχουμε ρυθμό ανάπτυξης α%. Ουάου!

Ένας ακόμα δείκτης που χρησιμοποιείται ευρύτατα για τη μέτρηση της οικονομικής ευμάρειας, είναι το κατά κεφαλήν εισόδημα, το οποίο προκύπτει διαιρώντας το ΑΕΠ με τον πληθυσμό της χώρας. Υποτίθεται ότι ο δείκτης αυτός δείχνει την κατανομή της αξίας των αγαθών και υπηρεσιών που παράχθηκαν σε κάθε κάτοικο της χώρας. (στην ιδεατή περίπτωση όπου όλοι οι άνθρωποι έχουν την ίδια πρόσβαση στα αγαθά και τις υπηρεσίες, χωρίς προϋποθέσεις ). Θεωρητικά, όσο υψηλότερος είναι ο δείκτης, τόσο μεγαλύτερη είναι η αξία των αγαθών και υπηρεσιών που αντιστοιχούν στον καθένα μας. Συνδυάζοντας το με τα παραπάνω μπορούμε να υποστηρίξουμε με βεβαιότητα ότι, μια κοινωνία δε θα οδηγηθεί στην ευημερία αν σε κάθε μέλος της αντιστοιχεί περισσότερη ηρωίνη, όπλα και σύγχρονοι σκλάβοι.

Η οικονομική κρίση κατά το 2009 αναμένεται να επιβραδύνει σημαντικά το ρυθμό μεγέθυνσης και στη χώρα μας (δείτε σχετικά http://ainatem.blogspot.com/2009/02/blog-post_06.html).
Ωστόσο το ζητούμενο πλέον δεν είναι μόνο πόσα αγαθά και υπηρεσίες αναλογούν στον καθένα από μας και η ποιότητά τους. Η επίτευξη ή έστω η προσέγγιση της κοινωνικής ευημερίας μέσα από πραγματική και ουσιαστική ανάπτυξη, που θα αποκαταστήσει τον τραυματισμένο κοινωνικό ιστό και θα εξασφαλίσει την κοινωνική ειρήνη, απαιτεί τον άμεσο επαναπροσδιορισμό όλων των πτυχών του οικονομικού προβλήματος. Διαφορετικά, δε θα έχει και μεγάλη σημασία αν ο χαμηλός ρυθμός ανάπτυξης γίνει ακόμα και αρνητικός, αν αυτό σημαίνει λιγότερα πρεζόνια, λιγότερο λαθρεμπόριο, λιγότερη ανασφάλιστη εργασία, αφενός και αφετέρου αν η ανάπτυξη (όπως ορίζεται πλέον σημερα) συνεχίσει να παραβλέπει το γεγονός ότι, οι υπάρχοντες μηχανισμοί διανομής και παραγωγής αγαθών και υπηρεσιών, αποκόπτουν την πρόσβαση σε μεγάλα κομμάτια του πληθυσμού, οξύνοντας τις κοινωνικές ανισότητες σε βαθμό επιφυλακής.

ΟΠΑΔΟΣ=ΑΝΕΓΚΕΦΑΛΟΣ

Σε κάποιους o τίτλος μπορεί να ακούγεται λιγάκι ακραίος, προσβλητικός και αυθαίρετος. Ίσως και να είναι.
Ωστόσο, την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές, ένας τελικός κυπέλλου volley έχει καθυστερήσει να ξεκινήσει καμιά ώρα και ίσως να μην αρχίσει καθόλου, 2 τουλάχιστον άνθρωποι, βρίσκονται χτυπημένοι σε νοσοκομείο της Πάτρας, με τον ένα τουλάχιστον να φέρει τραύματα από μαχαίρι, ενώ ένα άλλο ντέρμπι, ποδοσφαιρικό αυτή τη φορά, πρόκειται να αρχίσει. Όλα αυτά μερικές εβδομάδες αφότου βγήκε η απόφαση δικαστηρίου για το φόνο νεαρού οπαδού από οπαδούς άλλης ομάδας.
Σύμφωνα με πληροφορίες από άνθρωπο που βίωσε το "μεγαλείο" από κοντά, εχθές (31/01/09) οπαδοί μιας ομάδας μετακινήθηκαν από την Αθήνα στην Πάτρα μόνο και μόνο για να πλακωθούν στο ξύλο με οπαδούς της αντίπαλης ομάδας, την ώρα που οι δεύτεροι έμπαιναν στο γήπεδο για να παρακολουθήσουν αγώνα. Οι επισκέπτες, δεν είχαν πρόθεση να παρακολουθήσουν αγώνα, ούτε καν είχαν εισιτήρια. Πήγαν στην Πάτρα για να δείρουν και να δαρθούν και τίποτα άλλο!
Αντίστοιχα, σήμερα (01/02/09) οπαδοί της δεύτερης ομάδας, εκστράτευσαν με τη σειρά τους από τον Πειραιά στην Πάτρα, για να πάρουν εκδίκηση από τους πρώτους. Σημαντική λεπτομέρεια. Οι χθεσινοί επιτιθέμενοι τραμπούκοι, σήμερα δε βρίσκονται στην πόλη, αφού όπως είπαμε πήγαν, έδειραν / δάρθηκαν και έφυγαν. Έτσι λοιπόν, οι δεύτεροι τραμπούκοι άσκησαν το οπαδικό τους καθήκον, εφορμώντας με καρέκλες και κράνη σε παιδιά και μαμάδες, που προφανώς δεν είχαν φανταστεί ότι σε μια επαρχιακή πόλη και σε ένα αγώνα volley θα ζούσαν τέτοιες "μεγάλες" στιγμές. Το μόνο λάθος τους ήταν ότι έτυχε να καθίσουν σε λάθος κερκίδα. Σε αυτή των "εχθρών".
Η φάση με τον οπαδό που νιώθει την ανάγκη να “υπερασπιστεί” την ομάδα του ή τον ομόσταβλο “σύντροφο” οπαδό, δε συμβαίνει μόνο μέσα στα γήπεδα ή γύρω από αυτά, αλλά εκεί τα φαινόμενα είναι πιο έντονα. Η μοναδικότητα ξεφτίζει και θολώνει και δημιουργείται ένα ετεροκατευθυνόμενο ον που υιοθετεί τη συμπεριφορά της κουκουβάγιας. (η οποία στην παροιμία έβλεπε όλα τα πουλιά άσχημα και τα δικά της τα πιο όμορφα από όλα). Γεννιούνται συμπεριφορές που στενοχωρούν, εξοργίζουν αφάνταστα και δημιουργούν απορίες.
Ο οπαδός, πριν φορέσει τη φανέλα της ομάδας του ή τα διακριτικά του συνδέσμου του, φοράει τα οπαδικά, χρωματιστά του γυαλιά που δίνουν στην οπτική του το ανάλογο χρώμα. Δεν υπάρχει λογική, δεν υπάρχει σκέψη, δεν υπάρχει τίποτα. Μόνο η ομάδα. Η δόξα, η υπόληψη και τιμή της ομάδας πρέπει να προφυλαχθούν και να αναδειχθούν με κάθε τρόπο και μέσο. Πρέπει πάση θυσία να βρεθεί ένα βήμα μπροστά από τον εχθρό, χωρίς να δείξει αδυναμία. Μας χτύπησαν μια φορά, θα τους χτυπήσουμε δυο. Μας χτυπούν με ξύλινους λοστούς θα χτυπήσουμε με σιδερένιους. Είχαμε πέντε τραυματίες, να έχουν και αυτοί δέκα. Έχουμε εμείς ένα νεκρό, να έχουν και αυτοί δύο.
Σήμερα, η πιο ουσιαστική διαφορά των μεν από τους δε, είναι το χρώμα που έχουν τα σωβρακάκια που φοράει η κάθε ομάδα. Οι αθλητές και οι προπονητές, τουλάχιστον στις μεγάλες κατηγόριες σε όλα σχεδόν τα αθλήματα, είναι επαγγελματίες που αμείβονται για να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους σε εκείνη την ομάδα, που θα προσφέρει πρώτη, το κατάλληλο αντίτιμο. Είναι εργαζόμενοι, που με κριτήριο το συμφέρον τους, αποφασίζουν που και για πόσο θα εργαστούν. Δεν αποτελούν περιουσιακό στοιχείο της ομάδας ή των οπαδών. Δεν αποτελούν σημαίες για τις ομάδες, μάλλον μισθοφόρους με πλουσιοπάροχη αμοιβή.
Από την άλλη πλευρά, οι ομάδες δεν είναι σύλλογοι, όπως πολλοί αρέσκονται να τις ονομάζουν. Είναι ανώνυμες εταιρίες. Δημοσιεύουν οικονομικές καταστάσεις, ελέγχονται από ορκωτό λογιστή, έχουν μετόχους, διοικούνται από ένα διοικητικό συμβούλιο και τη γενική συνέλευση των μετόχων, έχουν κέρδη ή ζημίες και φορολογούνται.
Όλο αυτό το κύκλωμα για να συντηρηθεί χρειάζεται πελάτες. Πελάτες που θα αγοράσουν εισιτήριο για να πάνε στο γήπεδο. Πελάτες που θα στηθούν στην τηλεόραση να δουν τα παιχνίδια (και τις διαφημίσεις), για να μπορέσει η ομάδα να πουλήσει ακριβότερα τα τηλεοπτικά δικαιώματα και οι διαφημιστές τον τηλεοπτικό χρόνο. Πελάτες που θα αγοράσουν τα εγκεκριμένα, γνήσια αθλητικά ήδη με το σήμα και τα χρώματα της ομάδας. Κυρίως χρειάζεται πελάτες που θα προστατεύσουν το συμφέρον της ομάδας και όσον σχετίζονται με αυτή ( παίκτες, ομοϊδεάτες οπαδοί, προπονητές, διοικήσεις ομάδων και μέτοχοι). Οι πελάτες που θα προστατεύσουν την ομάδα πιο αποτελεσματικά, είναι οι οπαδοί.
Τα αθλήματα αλλάζουν προσπαθώντας να γίνουν πιο ποιοτικά και πιο θεαματικά. Ομάδες εκσυγχρονίζονται και γίνονται επαγγελματικές. Οι ίδιοι οι παίκτες και προπονητές είναι και αντιμετωπίζονται, ως επαγγελματίες. Ανάλογη εξελικτική πορεία έχει και ο στρατός των οπαδών.
Ο κάθε παράγοντας – μέτοχος σε μια ομάδα (ανώνυμη εταιρία, θυμίζω) έχει επενδύσει κάμποσα λεφτά, και προσπαθεί αφενός να προστατεύσει την επένδυση του και αφετέρου, να μεγιστοποιήσει το κέρδος που μπορεί να αποκομίσει από αυτή. Όλοι πλέον οι ιδιοκτήτες ομάδων είναι επιχειρηματίες σε διάφορους κλάδους. Δεν είναι λίγες οι φορές όπου έχουν μπερδευτεί αθλητικές με παρααθλητικές δραστηριότητες, περιπτώσεις όπου η ομάδα (και η πελατεία της βεβαίως) αποτελεί πολύτιμο κλειδί, που θα ανοίξει την πόρτα σε νέες συνεργασίες και δουλειές. Ο μεγαλομέτοχος, προσπαθώντας να διαμορφώσει μια ευνοϊκή για αυτόν και τα συμφέροντά του κατάσταση, καλύπτεται πίσω από το κοινό οπαδικό συναίσθημα. Θα δικαιολογήσει τους πιστούς του π.χ. με μια δήλωση του τύπου, αυτοί είναι οι οπαδοί μας και το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να τους δεχθούμε όπως είναι. Όποτε ανοίγουν μερικά κεφάλια, θα περνάει μερικές ώρες σε συσκέψεις για την αντιμετώπιση της βίας και θα εξαγγέλλει κάθε φορά τα ίδια μέτρα, που δεν εφαρμόζονται ποτέ. Αν καμία φορά το κράτος αποφασίσει σοβαρά να παρέμβει, έχει τη δύναμη να παρέμβει ο ίδιος στο κράτος, αφού σε μεγάλο βαθμό κράτος και επιχειρηματίας, ταυτίζονται και διαπλέκονται. Σε ένα άτυπο μπρα-ντε-φερ, θα προσπαθεί να ελέγξει, επ' ωφελεία του, νόμους, κανόνες, ομοσπονδίες, διαιτησίες, μηχανισμούς, προσπαθώντας να πάρει το αποτέλεσμα που θέλει, έστω και εξωαγωνιστικά. Θα χρηματοδοτεί ένα σωρό φυλλάδες του κώλου, που θα γράφουν ότι και όπως το γουστάρει, μεταφέροντας την επίσημη γραμμή στους υπηκόους. Ο ίδιος άνθρωπος, θα χρησιμοποιεί τα γήπεδα, που δεν του ανήκουν και που έχουν χτιστεί με χρήματα των φορολογουμένων (δικά μας δηλαδή). Θα απαιτεί από την αστυνομία, την οποία επίσης πληρώνουν οι φορολογούμενοι, να πηγαίνει σε κάθε αγώνα, να εποπτεύει και να προστατεύει την πελατεία που του αποφέρει χρήμα, αλλά να κάνει και λίγο τα στραβά μάτια, όποτε τον βολεύει.
Ο οπαδός θα βγει στο δρόμο να διαδηλώσει, επειδή π.χ. η ομάδα του δε μπορεί να χτίσει γήπεδο όπου και όπως γουστάρει, όπως έγινε στο παρελθόν. Θα πάει στο γήπεδο και θα φωνάξει συνθήματα υπέρ ή κατά συγκεκριμένων επιχειρηματικών συμφερόντων που με κάποιο τρόπο εξυπηρετούν ή όχι το συμφέρον της ομάδας. Θα απαιτήσει να ξαναγίνει η ίδια απάτη στη πλάτη των φορολογούμενων (και τη δική του) για να χαριστούν χρέη ομάδων, ύψους εκατομμυρίων ευρώ. Η σχέση είναι αμφίδρομη και αυτές οι “χάρες” ξεπληρώνονται, όταν έρθει η ώρα.
Η ώρα αυτή έρχεται όταν ο επιχειρηματίας παρέχει (αν)ηθικη κάλυψη και άλλοθι για τα αίσχη που κάνει ο γνωστός κάφρος, ο οποίος όταν συλληφθεί σε επεισόδια, ο δικηγόρος της ομάδας τρέχει να τον γλιτώσει από τη φυλακή, ακόμα και αν βρεθεί πάνω του ένα μικρό οπλοστάσιο ή “πράμα” αρκετό να μαστουρώσει ένας λόχος. Το ίδιο και όταν ο γνωστός κάφρος, εξαργυρώνοντάς τις υπηρεσίες που έχει ήδη προσφέρει, προσλαμβάνεται σαν υπάλληλος της ομάδας, ή σαν αρθρογράφος / δημοσιογράφος σε κανάλια και φυλλάδες, αναβαθμίζοντας το ρόλο του και τις υπηρεσίες που προσφέρει.
Το μόνο που μένει αναλλοίωτο στο πέρασμα του χρόνου, είναι το μέγεθος της μαλακίας του οπαδού, που ενώ μπορεί να γνωρίζει όλα τα παραπάνω ή και περισσότερα ακόμα, κλείνει τα μάτια και παραμένει οπαδός, χωρίς να μπει στον κόπο να σκεφτεί.

Η λειτουργία της σκέψης προϋποθέτει την ύπαρξη του κατάλληλου οργάνου και με δεδομένο ότι η θεωρία του Δαρβίνου για την εξέλιξη των ειδών, ισχύει για όλες τις μορφές ζωής, τεκμαίρεται ότι ο εγκέφαλος του οπαδού, μάλλον είναι ανύπαρκτος.

Με αυτά και μ' αυτά, πέρασε η ώρα. Το παιχνίδι του volley, τελικά αναβλήθηκε και ίσως πάλι η έκβασή του να κριθεί εξωαγωνιστικά.

"ΝΕΑ ΓΥΝΑΙΚΑ ΑΝΕΡΓΗ ΨΑΧΝΕΙ"

Η παρακάτω επιστολή δημοσιεύτηκε στο zougla.gr με τον τίτλο "Νέα γυναίκα άνεργη ψάχνει" από τον Γιώργο Σκούρτη. Είναι απολαυστικά εύστοχη.

Αγαπητή κυρία προϊσταμένη
Με συμβούλεψαν να καταθέσω μια αίτηση με τα απαραίτητα βιογραφικά στοιχεία, την οποία εσείς θα κρίνετε και εν συνεχεία θα εγκρίνετε ή όχι την πρόσληψή μου σε κάποιο από τα καταστήματα του ομίλου στον οποίον προσφέρετε τις υπηρεσίες σας.

Λόγος πρώτος: γιατί εγώ κάνω αυτή την αίτηση; Ασφαλώς επειδή έχω ανάγκη από λεφτά, δεν τα βγάζω πέρα στις καθημερινές μου ανάγκες κι αυτό με οδηγεί πρώτα στην απελπισία και εν συνεχεία στην αγωνιώδη αναζήτηση μιας εργασίας. Ξέρω όμως ότι η ανεργία μαστίζει την κοινωνία κι έτσι οι προσφερόμενες εργασίες δεν είναι αυτό που εννοούμε με τη λέξη «εργασία», αλλά αυτό που ζούμε, δηλαδή «δουλεία». Και με τι μισθό ή μεροκάματο;

Λόγος δεύτερος: αλλά ας αρχίσω από το ωράριο. Με την απελευθέρωση (…;…) του ωραρίου το πρώτο που θα ζητήσετε (απαιτήσετε) από εμένα θα είναι η αδιαπραγμάτευτη παρουσία μου στο πόστο μου 8 ώρες, 10 ώρες, 14 ώρες, συνεχώς όρθια και, φυσικά, χωρίς υπερωρίες. Η αμοιβή μου με τέτοιους όρους ελαχιστοποιείται, γιατί αν, ας πούμε, ο μισθός μου θα είναι 700 ευρώ (ακαθάριστα) για το 8ωρο, με τόσες επιπλέον ώρες θα κατέβει πάρα πολύ, ενώ η κούρασή μου και η απώλεια των δυνάμεών μου θα είναι υπερδιπλάσια. (Κι όπως ίσως να γνωρίζετε από τον εαυτό σας, «μεροκάματο» σημαίνει ίσα -ίσα να μπορεί ο εργαζόμενος - σκλάβος να είναι ικανός και την επομένη, για να μπορεί να παράγει υπεραξία για το αφεντικό του. Καπιταλ-ισμός, είναι ακριβώς αυτό: το κεφάλαιο εκμεταλλεύεται την υπεραξία των εργατών του - δούλων, δηλαδή, πολύ απλά αγαπητή μου προϊσταμένη, αν εγώ ΔΕΝ πληρωθώ όσο αξίζει η εργασία μου, τότε το αφεντικό μου γίνεται πλουσιότερο…από ΕΜΕΝΑ. )

Λόγος τρίτος: εγώ ΔΕΝ θέλω, δεν μπορώ, σε τέτοιο πειθαρχημένο ωράριο και με αυτές τις ελάχιστες αποδοχές. Οι δουλειές που μ΄αρέσει να κάνω είναι, λίγο πολύ, ελεύθερες θα λέγαμε και με μεγαλύτερη αμοιβή κι όταν ήθελα σταματούσα κι όταν ήθελα ξαναδούλευα. ( Σε καφετέριες ας πούμε ή λουλουδού ή…)

Λόγος τέταρτος: τι έχω σπουδάσει; Ωραία πράγματα, που μου άρεσαν και τα αγαπούσα και ήλπιζα ότι θα μπορέσω να ασχοληθώ επαγγελματικά, όμως μετά από τόσες σπουδές και σπατάλη χρημάτων και οραμάτων, έχω αποκτήσει μια εφιαλτική φοβία για την Εξουσία - που αυτή τη στιγμή εσείς εκπροσωπείτε – κάτι που με έχει κάνει ανίκανη ψυχολογικά να παρουσιαστώ –προφορικά και γραπτά- ενώπιον επιτροπής κρίσης για να κατοχυρώσω τις σπουδές μου , ώστε να μπορώ να εργάζομαι νόμιμα και με καλύτερες αμοιβές –ούτε καν τη δεξιοτεχνική μου ευκολία στην ανθοκομική και την κατασκευή ομοιωμάτων ( κούκλων) έχω περαιτέρω αξιοποιήσει.

Λόγος πέμπτος: πώς ζούσα μέχρι τώρα; Με βοήθεια από την οικογένεια, όμως τώρα μας τελείωσε κι αυτή, ο πατέρας μου πέθανε χωρίς σύνταξη και ανασφάλιστος – ήτανε συγγραφέας, «πνευματική ηγεσία» δηλαδή, και κανείς δεν του έβαζε ένσημα – κι εγώ τρέμω στην ιδέα μη μου τύχει καμιά αρρώστια, πάει χάθηκα.
Το μόνο που μου άφησε είναι ένα μικρό διαμέρισμα σε επαρχία, το οποίο, αν το πουλούσα – να το «σκότωνα», δηλαδή, μέσα σ΄αυτή την κρίση- ίσως και να μου απέφερε 12.000 ευρώ, με τα οποία θα μπορούσα να ζήσω πολύ συντηρητικά για ένα χρόνο, φυσικά κάνοντας παράλληλα ευκαιριακές δουλειές για να πληρώνω νοίκι, ΔΕΚΟ κλπ. πάγια έξοδα.. Δεν το κάνω όμως, γιατί το φυλάω «για ώρα ανάγκης», επομένως, θα μου πείτε και με το δίκιο σας, αφού δεν έχει φτάσει αυτή η ώρα, γιατί αγχώνομαι τόσο πολύ; (Ναι, έχετε δίκιο…)

Λόγος έκτος: εγώ στη σκέψη ότι θα έρθω να σας παραδώσω την αίτησή μου πνίγομαι.
Κυρίως επειδή γνωρίζω το άχρηστο της ενέργειάς μου, ακόμη και να με προσλάβετε, εγώ μπορεί την πρώτη μέρα εργασίας μου- επειδή δεν θα με αφήνετε να πάω στην τουαλέτα…- να σας φωνάξω «άντε και γαμηθείτε, κυρά μου» και να φύγω προς την ελευθερία μου. (Ελευθερία ή θάνατος…στα κάτεργα.)

Δεν ξέρω τι θα κάνω, αλλά ίσως , υπολογίζοντας ότι σε εσάς θα δούλευα σκλαβάκι 10ώρες ΟΡΘΙΑ (!) – πλέον δεν ζούμε σε δημοκρατία, αλλά σε ορθοκρατία, σε πολλές δουλειές οι υπάλληλοι δεν έχουν το δικαίωμα να ξαποσταίνουν πέντε λεπτά, έχουν δεν έχουν πελάτη, και να οι αφόρητοι πόνοι στα πόδια, και να η μέση που χαλάει και να τα αρθριτικά από νεαρή ηλικία – ίσως, λέω, να αποφασίσω αυτές τις 10 ώρες να πάω να μάθω κομπιούτερ και μετά να προσπαθήσω να γίνω επαγγελματίας , γράφοντας σπίτι μου κείμενα που δίνουν σε εξωτερικούς συνεργάτες οι εκδοτικοί οίκοι ή ακόμη και ιδιώτες – ξέρετε, βέβαια, πως πλέον πουθενά δε γίνονται δεκτά χειρόγραφα, ακόμη και αυτή την αίτηση πρέπει να πληρώσω για να μου τη μεταγράψουν σε σιντί.
Αλλά και πώς να πάω, αφού πρέπει να πληρώσω και λεφτά δεν έχω; Πήγα σε κάτι σεμινάρια του ΟΑΕΔ – όπου ο διδάσκων παίρνει 60 ευρώ την ώρα- αλλά εγώ δεν έμαθα τίποτα, γιατί αυτός έπρεπε «να τελειώσει την ύλη» και μας βομβάρδιζε με ακαταλαβίστικα – για αρχάριες- μαθήματα.
Ίσως, λέω, τελικά να πουλήσω το διαμέρισμα και να ανοίξω ένα μικρό παλαιοβιβλιοπωλείο, που να πουλάει και πίνακες ζωγραφικής , ακόμα μπορεί και την ανθοκομική μου να εξασκήσω και να φτιάχνω και πανέμορφες κούκλες. Κι αν, όμως, πάνε όλα κατά διαόλου;
Λέτε να ζητήσω – πάλι με αίτηση, βέβαια- κάποια επιδότηση από τους αρμοδίους φορείς της Πρόνοιας, του ΟΑΕΔ και του υπουργείου Απασχόλησης;. Ίδωμεν…
Τώρα όμως έχω απόλυτη ανάγκη από δουλειά, υπάρχουν μέρες που δεν έχω να φάω ή να πιω ένα καφέ ή να πάω κινηματογράφο ή θέατρο – ευτυχώς που τα βολεύω με τις προσκλήσεις που προσφέρουν για να μην παίζουν σε άδειες αίθουσες.
(Με τα πόδια πάω, με τα πόδια γυρίζω, έχω έτσι και την ευκαιρία να μπαίνω σε εστιατόρια και να κοιτάζω τα μαγειρεμένα φαγητά ή να περνάω από σουβλατζίδικα και φασφουντάδικα, έτσι για την τσίκνα που έλεγε κι ο Καραγκιόζης…Κάποτε πήγε κάτω από το μπαλκόνι της Φατμέ και της ζήτησε να του πετάξει μια καρφίτσα. «Και πώς θα τη βρεις;», του λέει το κοριτσάκι, «ε, καρφίτσωσέ την σ΄έναν κιοφτέ», της λέει ο πεινασμένος…εθνικός ΗΡΩΑΣ μας.)
Γι αυτό και σας υποβάλλω την αίτησή μου.
Όμως, τώρα που την έχω έτοιμη, σκέφτομαι ότι τζάμπα κόπο θα κάνω, τζάμπα θα αγωνιώ και θα περιμένω να με επιλέξετε ανάμεσα σε εκατοντάδες σαν κι εμένα-ίσως και σε χειρότερη κατάσταση- και στο τέλος, αν με προσλάβετε, να σκοτώνω το σώμα μου και την ψυχή μου επί ένα 10ωρο και να έχω κι εσάς από πάνω μου να με ελέγχετε και να με προστάζετε, όπως κάνουν σ΄εσάς οι δικοί σας «από πάνω» …Τι ζωή κι αυτή, ε;
Και στην εξέγερση των ημερών, (πάει, περάσανε κι αυτές…), έσπασα κι εγώ μερικά καταστήματα – δύο ήταν του ομίλου σας, τον οποίο εγώ τώρα εκλιπαρώ(!) να με προσλάβει. Δούλευαν φίλες μου σ΄αυτά και σχόλαγαν το βράδυ και σφάδαζαν από τους πόνους της ορθοστασίας, και ήθελα να τις ξεκουράσω λίγο… (Μάλλον κι εσείς θα ξεκουραστήκατε, θα είδατε τα παιδιά σας και τον άντρα σας και θα τους κάνατε και τον καλύτερο μουσακά…)
Οπότε, αγαπητή κυρία προϊσταμένη, σας το λέω από τώρα: να πάει να γαμηθεί αυτή η σκλαβιά που πρέπει να εκλιπαρήσω για να μου την…προσφέρετε(!) και μάλιστα να σας χρωστάω κι ευγνωμοσύνη για τη θεία χάρη που μου κάνετε…ελέω των αφεντικών σας που τώρα περιμένουν τις κρατικές αποζημιώσεις και τα άλλα προεκλογικά οικονομικά κόλπα της Νέας Δημοκρατίας – για να την ξαναψηφίσουν, όπως και οι πυρόπληκτοι.

Μετά τιμής και γονυπετής

ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΣΤΟ:

http://www.zougla.gr/news.php?id=21013

ΝΟΜΙΜΟΠΟΙΗΣΗ ΚΑΙ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑ ΚΑΤΑΣΚΕΥΑΣΤΩΝ

Κατά τη διάρκεια τον Ολυμπιακών αγώνων του Πεκίνου, άλλα και αρκετό καιρό πριν από αυτούς, οι ειδήσεις σχετικά με το ντοπινγκ, βρισκόταν στην επικαιρότητα σε καθημερινή βάση. (ελληνική και βουλγάρικη ομάδα άρσης βαρών, Σου ΛΙ, Θάνου, Χαλκιά κ.α)
Σιχάθηκα να διαβάζω σε όλα σχεδόν τα έντυπα, να ακούω σε όλα σχεδόν τα τηλεοπαράθυρα και στους ραδιοφωνικούς σταθμούς, αναλύσεις από ειδικούς και μη, για όλα τα ζητήματα που σχετίζονται με το ντοπινγκ και την καταπολέμηση του, καθώς και τις ηθικές πλευρές του ζητήματος. (οι τελευταίες συζητήσεις ήταν και οι πιο τραγικές.)
Τις τελευταίες μέρες έχουν αρχίσει πάλι και ακούγονται διάφορα, μετά την ετυμηγορία μιας αρμόδιας αθλητικής αρχής (μου διαφεύγει το όνομα της, IAAF, ΔΟΕ, άλλα δε με ενδιαφέρει ιδιαίτερα) σχετικά με κάποιο δείγμα αίματος της βαδίστριας Τσουμελέκα, που λήφθηκε το καλοκαίρι του 2008 στο Πεκίνο και σε δεύτερο έλεγχο, πριν μερικές μέρες, βγήκε θετικό.
Το καλοκαίρι του 2008 και υπό το καθημερινό σφυροκόπημα των παραπάνω, μου ήρθε μια τρελή ιδέα την οποία τόλμησα να μοιραστώ με κάποιους συναδέλφους στη δουλειά, περισσότερο για να κάνουμε χαβαλέ. (αφού μέχρι και άλογα είχαν βρεθεί ντοπαρισμένα). Όταν όμως την περασμένη Κυριακή (25/01/09) διάβασα ένα σχετικό σχόλιο στο ‘Βήμα’ σκέφτηκα, ότι το θέμα έχει υπερβεί τα όρια του αστείου, η καλοκαιρινή ιδέα δεν είναι τελικά καθόλου τρελή και τολμώ να την καταθέσω ως τη μοναδική λύση.
Η προσπάθεια να σταματήσει ή έστω να περιοριστεί το φαινόμενο του ντοπινγκ, είναι καταδικασμένη. Όπως φάνηκε από τα αποτελέσματα, εκτός από όσους ομολόγησαν τη χρήση αναβολικών, όσοι βρέθηκαν υστέρα από έλεγχο, ήταν όσοι δεν είχαν πρόσβαση στο “κάλο πράμα”.
Και ποιο είναι το “κάλο πράμα”;
Αυτό που δεν ανιχνεύεται.
Και γιατί δεν ανιχνεύεται το “κάλο πράμα”;
Γιατί είναι τεχνολογικά πιο εξελιγμένο από τους ελέγχους αντι-ντοπινγκ, οι οποίοι πάντα θα βρίσκονται ένα βήμα πίσω, τουλάχιστον.
Και ποιοί έχουν πρόσβαση σε “κάλο πράμα”;
Όσοι μπορούν να το πληρώσουν ή διαθέτουν τεχνογνωσία να το παράξουν και ταυτόχρονα είναι διατεθειμένοι να υποστούν τις συνέπειες (στο σώμα τους) αποκτώντας φήμη, δόξα και πλούτο στον υπερθετικό βαθμό.
Αντί λοιπόν οι “αρμόδιοι” να κυνηγούν την σκιά τους, σαν το Ραν-Ταν-Πλαν (τον ηλίθιο σκύλο του Λούκι Λουκ), ας πάρουν μια γενναία απόφαση να ΝΟΜΙΜΟΠΟΙΗΣΟΥΝ το ντοπινγκ και τα κάθε λογής μαντζούνια (“σκευάσματα βιταμινών” και “συμπληρώματα διατροφής”).
Θα μου πει κάνεις, καλά ρε φίλε, είσαι σοβαρός; Γίνετε να νομιμοποιηθεί το ντοπινγκ!
Και απαντάω με ερώτηση. Γιατί τώρα ποσό παράνομο είναι; Κατά καιρούς και για ξεκάρφωμα, τσιμπάνε μερικούς φουκαράδες που δε μπορούν να προφυλαχθούν (όχι ότι τους λυπάμαι), άλλα υπάρχουν χίλιοι δυο άλλοι, που δεν τους ακουμπά κανείς.
Δε θα αναφερθώ στον κολυμβητή Φελπς (αυτόν που κολυμπά το Πειραιάς – Ηράκλειο σε 1,5 ώρα και τρώει 3 πίτσες και 1 βουνό μακαρόνια ημερησίως, όπως δήλωσε ο ίδιος).
Δε θα αναφερθώ ούτε στο δρομέα Μπολτ, (αυτόν που τρέχει το Αθήνα – Κόρινθος σε 30’).
Για να δούμε και τα ομαδικά αθλήματα. Εκεί οπού και τα ευρωπουλα είναι πολύ περισσότερα και το οπαδικό καφριλίκι δίνει άφεση για κάθε αμαρτία που διαπράττεται για το "καλό" και τη "δόξα" της ομαδάρας.
Αναρωτιέμαι, πως γίνεται αθλητές στο μπάσκετ, επί χρόνια να πηδάνε από τη μια διοργάνωση στην άλλη, με λίγες μέρες διακοπή το χρόνο (πρωτάθλημα, καπέλο, ευρωπαϊκές διοργανώσεις, υποχρεώσεις με τις εθνικές ομάδες, προετοιμασία και φτου και από την αρχή);
Πως γίνεται μεγάλες ποδοσφαιρικές ομάδες, να παίζουν για μήνες, 2 παιχνίδια την εβδομάδα, πηδώντας παράλληλα από αεροπλάνο σε λεωφορείο και τούμπαλιν;
Πως γίνεται στο NBA, να παίζουν 2-3 παιχνίδια την εβδομάδα, οργώνοντας το χάρτη;
Δεχόμαστε λοιπόν ότι όλοι οι παραπάνω αθλητές είναι υπεράνθρωποι και πρώτα ξαδέρφια του Superman, από τη μεριά του πατέρα του (του κυβερνήτη του πλανήτη Κρύπτον ).
Τι ; Δεν υπάρχει Superman;
Τότε, όλοι εμείς οι υπόλοιποι κοινοί θνητοί, πρέπει να θεωρούμαστε αδέρφια του Super Γκούφη.
Ας υποθέσουμε ότι στις παραπάνω διοργανώσεις δεν γίνονται σοβαροί έλεγχοι αντι-ντοπινγκ, όπως γίνονται σε “σοβαρές διοργανώσεις”. (σαν εκείνες που “προάγουν” την ειρήνη, τη συμφιλίωση και τα πανανθρώπινα ιδεώδη). Πόσοι αθλητές από τους προαναφερθέντες συμμετείχαν στους ολυμπιακούς αγώνες, τους πρόσφατους και παλιότερα; Γιατί δε θυμάμαι κανένα μεγάλο όνομα να βρέθηκε ντοπαρισμένο! Μάλλον κάτι δεν πάει κάλα.
Γι’ αυτό λοιπόν καταλήγω στο συμπέρασμα. Νομιμοποιήστε το, για να μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας. Έτσι δε θα χρειάζονται δαπανηροί έλεγχοι , θα τσιμπήσουμε κανένα ευρώπουλο από τη φορολόγηση του νέου προϊόντος, θα απαλλαγούν οι άμεσα ή έμμεσα εμπλεκόμενοι με τα αθλήματα (προπονητές, ομοσπονδίες, υπουργοί κ.α) από το άγχος τον αποκαλύψεων που θα τους διασύρουν, θα απαλλαγεί το φιλοθεάμον και φίλαθλο κοινό από της αμφιβολίες για την καθαρότητα και γνησιότητα των επιτευγμάτων τον αθλητών και θα είναι όλοι ικανοποιημένοι
Το πιο ενδιαφέρον σημείο και πραγματική καινοτομία είναι, ότι μπορεί να θεσπιστεί και πρωτάθλημα κατασκευαστών (ή πες το όπως αλλιώς γουστάρεις ), όπως στη Φόρμουλα 1.

Να πως μπορεί να στηθεί η φάση.
Κάθε αθλητής ή ομάδα, θα παίρνει ότι μαντζούνι θέλει, όση ποσότητα θέλει. Η κάθε εταιρία ή εργαστήριο που παράγει το μαντζούνι, θα αναλάβει να “ενημερώσει” το κοινό για το ποιους αθλητές “εκπροσωπεί”, ώστε να διαφημίσει και την πραμάτεια της (π.χ. όπως γίνετε τώρα με τις εταιρίες αθλητικών ειδών που αναλαμβάνουν χορηγίες αθλητών ή ομάδων). Στο τέλος κάθε διοργάνωσης, η εταιρία με τα λιγότερα θύματα, μόνιμες ή προσωρινές βλάβες και παραμορφώσεις θα κερδίζει τον τίτλο του κατασκευαστή (εδώ μπορεί να ληφθεί υπόψη και ο παράγοντας χρόνος και ανάλογα με το χρόνο λήψης των σκευασμάτων να θεσπιστούν τα ανάλογα βραβεία π.χ. τριετίας ή πενταετίας.) Στο κόλπο υπάρχει χώρος και για τις εταιρίες στοιχημάτων και για τους απανταχού τζογαδόρους, αφού νέοι ορίζοντες ανοίγονται ( π.χ στοιχημάτισε στο “under” ή στο “over” του αριθμού θυμάτων και κέρδισε).
Όσο για τους χρηματοδότες και στυλοβάτες του συστήματος μέχρι τώρα, δε χρειάζεται να ανησυχούν. Το οικοδόμημα τους δεν πρόκειται να διαταραχθεί ιδιαίτερα. Οι έχοντες σήμερα πρόσβαση στο “καλό πράμα” θα συνεχίσουν να την έχουν και ίσως πιο εύκολα και πιο οικονομικά. Τα πράγματα θα απλουστευθούν αισθητά, αφού δε θα χρειάζεται να διαφημιστεί τόσο πολύ, το παπούτσι, η φόρμα, το μπλουζάκι, η ρακέτα, άλλα απευθείας το μαντζούνι. Οι εταιρίες αθλητικών ειδών μπορούν να πάρουν υπό τη σκέπη τους ακόμα και το Χημικό Αλή για να επεκτείνουν τις δραστηριότητες τους και σε νέους τομείς του αθλητικού προϊόντος. Δυνατότητες υπάρχουν άπειρες για όλους. Μπορεί να ακούγετε κυνικό αλλά ας δούμε την αλήθεια κατάματα.

Η λύση είναι, νομιμοποίηση και πρωτάθλημα κατασκευαστών!